Haddimizi bilmek (!)

Bu talihsiz maçın teknik taktik analizine girmeye çok gerek yok aslında. Gereğinden fazla ikramlarımızla dolu ve psikolojik olarak çok yıkıcı bir maç oldu. Benim için maçın tek kelimelik özeti ve maalesef en facia tarafı İsmail Kartal’ın maç sonunda  her ne sebeple olursa olsun yaptığı “haddimizi bilerek oynadık” demecidir. Bu demeç aslında farkındalığı yüksek milyonlarca taraftar için maçın kendisinden çok daha yıkıcı olmuştur. Bana göre, eğer bir Fenerbahçe teknik direktörü bir derbi maçında, hem de Galatasaray maçı için bu cümleyi kurabiliyorsa zaten gönüllerde bulunduğu mevkiden o saat istifa etmiş demektir, hiç kimse kusura bakmasın.

Fenerbahçe teknik direktörü, hiçbir şart dahilinde Galatasaray’a karşı haddini bilerek oynamayı düşünmez, ve üstelik bunu zinhar telaffuz etmez. Maça şartlar gereği çok dezavantajlı çıkabilirsin, maç içerisinde her türlü şanssızlığa uğrayabilir, eksik de kalabilirsin. Bütün bunlar karşısında tabii ki daha tedbirli bir plan yapmak kadar normal bir şey yok, bu gayet anlaşılır bir şey. Ama tedbir almak ve yeni duruma göre plan yapmak başka, haddini bilmek başka şeylerdir. Fenerbahçe teknik direktörlük makamı sadece teknik bir makam değildir. Orada bulunan kişiden liderlik yapması da beklenir. Sadece oyunculara değil, gerektiğinde tüm taraftarlara ve hatta camiaya da liderlik yapmalıdır. Bir lider haddimizi bildik demez. Bu tavır teslimiyetçi, pasif ve kazanmayı asla düşünmeyen tavırdır. Fenerbahçe teslim olmaz. Tarihinde ve genlerinde bu yoktur. Bunu kesinlikle tasvip etmiyor ve kabullenmiyorum.

Geçen sezonki 3-3’lük Beşiktaş maçında takım daha 30’uncu dakikalarda 10 kişi kaldı ve tam 2-1 öne geçmişken devre arasına en moral bozucu biçimde iki gol yiyerek 3-2 mağlup girdik. O maçın ikinci yarısında “haddimizi bilseydik” o efsane direniş ortaya çıkabilir miydi? Unutulmaz 6-0 derbisinde 2-0 önde iken yine ilk yarıda 10 kişi kaldık. Kalan onca dakikada haddimizi bildik mi? Tarihimiz bunun gibi onlarca örnekle doludur. Olmadı İsmail Hoca. Hem de hiç olmadı. Maalesef teknik direktörümüzün vizyonu ve yeterliliği konusunda ilk günden beri yanılmayı çok istiyorum ama her geçen gün bizi endişelerimiz konusunda haklı çıkarmaya devam ediyor. Görünen o ki İsmail Kartal taraftar nezdindeki kredisini yavaş yavaş kaybedecek, ki bunu çevrenizdeki yansımalardan zaten görebiliyorsunuz.

Webo’nun özel durumu, Sow’un sakatlığı derken maça formsuz Emenike ile çıkışımızı anlarım. Zaten kadrodaki cezalı ve sakatlar düşünülünce maça kimsenin itiraz edemeyeceği bir onbirle çıktık. İlk yarıda oyun planı ve işlerlik fena değil, hatta oldukça iyiydi diyebilirim. Yine de basında dillendirildiği kadar parlak bir ilk yarı oynadığımız fikrinde değilim. Evet, oyun kontrolü tüm yarı boyunca bizdeydi, belki de G.Saray deplasmanlarında son yıllardaki en rahat oyunumuzu oynama şansı bulduk. Ama dediğimiz gibi bu “rahat” bir oyundu, kontrol bizdeydi. Ama bu bizim oyunumuz kadar, biraz da Prandelli’nin aşırı tedbirli oyun planıyla kendi takımını fazla dizginlemesi ile G.Saray kadrosundaki bazı defolu parçalar neticesinde oluşan bir durumdu. Gerçekten de, G.Saray bu maçta belki de son 10 yılın en pasif ve umut vermekten uzak bir şekilde çıkmıştı kendi sahasında karşımıza. Böyle bir G.Saray’ı TT Arena’da bir daha böyle yakalamak çok zor olacaktır. Maçın üzüntü verici yanlarından biri de bu.

Durum böyle iken, tüm şartlar lehimize iken biz koca ilk yarı boyunca oyunumuzu rakibi bitirici seviyeye bir türlü çıkaramadık. Hep sallayan ama yıkamayan konumda gittik. Pozisyonlar da bulduk ama bu oyunun karşılığı olması gereken netlikte pozisyonları yine bulamadık. Zaten bu sezon sorunumuz bu. Kontrol hep bizde gözüküyor ama bir türlü yeterli gol pozisyonu ve tehlike yaratamıyoruz. Hiçbir maçı koparıcı bir hamle ve yaratıcılık gösteremiyoruz. Bu nedenle pek çok kişinin aksine ben genelde iyi bir oyun oynadığımız düşünmüyorum. Oynamaya çalıştığımız topa sahip olma (possession) ve pas oyununun gerçekte iyi bir oyun olup olmadığının ve bize uygunluğunun tartışılması lazım. Öyle bir algı oluşmuş durumda ki, topa daha çok sahip olduğumuzda biz daha iyi taraftık diye düşünüyoruz. Futbolda artık böyle bir şey yok. Verimliliğe bakınca, en özet haliyle bizim bulduğumuz ve rakibe verdiğimiz toplam pozisyon adedi bakiyemize bakarsak, oyunumuzu ciddi biçimde iyileştirmemiz ve biraz da başka bir forma evriltmemiz gerektiği ortada. Velhasılı, Aziz Başkan’ın kendi inatçı yapısına denk düşen bir deneysellikle bu yılı zar zor bir şekilde geçireceğiz gibi gözüküyor.

Bruno Alves için ise söyleyecek sözler tükendi. Yaptığı hareketi aptallık olarak filan tanımlamak yetersizden çok öte, saflık olur. Düpedüz hainlik, düşmanlık gibi bir şey bu. Bir değil iki değil üstelik. Bu yapılan hareket yine görmezden gelinir de affedilirse takım içinde disiplin diye bir şeyden hiç söz etmeyelim zaten. Gaddarlığını, ahmaklığını, her türlü düşüncesizliğini, sorumsuzluğunu filan bir kenara bırakın, 1,5 sezondur Alves’ın düpedüz bizim için yetersiz kalitede bir stoper olduğunu, yabancı hakkını Alves gibi birine kullanmamızın hata olduğunu söylüyorum.  Yaptığı pozisyon hataları, yanlış çıkışları saymakla bitmezken bir de defalarca yaptığı bu tür gaddarlıklar, sorumsuzluklar bardağı çoktan taşırdı.

Ne kadar verimsiz olursak olalım bizim kontrolümüzde giden şu maçı kaybetmenin bir numaralı sorumlusu Alves isimli oyuncudur. Yapılacak şey net: Bir daha bu forma kendisine verilememeli ve Ocak’ta ne olursa olsun yollar ayrılmalı. Bu hareketin hiçbir şekilde affedilir yanı yok. Bu formayı bu denli ucuzlatan oyunculara bundan sonra müsamaha gösterilmemeli.

Alves’in atılışı sonrası İsmail Kartal’ın zor durumlardaki yetersizliği ortaya çıktı. Hiç de iyi durumda olmayan bir Galatasaray’a karşı takımı  resmen dizginledi ve gereğinden fazla sinmemize neden oldu. Emenike-Hasan Ali  değişikliğinin yanlışlığını anlatmaya gerek yok. Zaten tüm futbolseverler görüyordur. İleriye atılacak uzun topları tutmak üzere Kuyt’un düşünülmesi ise işler bir plan olamazdı, olmadı da. Emenike’nin yerine girecek oyuncu Webo olmalı, Kuyt ve Alper de yanına mümkün mertebe yanaşarak devam etmeliydiler.  Emre’nin artık fiziki yapısı ondan beklentilerimize yetmeyecek anlaşılan. Geçen yılın en iyilerinden Kuyt’daki bu sezon görülen düşüş ise inanması güç. Her maç yine en üst düzey mücadele etse de, ondan beklediğimiz verimli oyunun çok uzağında maalesef.

Cüneyt Çakır’a gelince. Tabii ki bizi yine şaşırtmadı ve her Galatasaray derbisinde yaptığı gibi eyyamcılığın, korumacılığın kitabını yazdı. Bize gösterdiği kartlarda haklı olsa da aynı standardı G.Saray’a karşı göstermediği o kadar açık ki. Ünal Aysal’ın bir kez daha sinsice kurguladığı akıl oyununa bir kez daha düşen Cüneyt Çakır aslında Ünal Aysal’ı ters yönden haklı çıkardı. Bu hakemin doğru düzgün bir FB-GS derbisi olmayacak, artık belli. Hesaplı maç yöneten bir hakem ve Chedjou’nun Emenike’ye yaptığı ustaca ama buz gibi penaltı olan müdahaleyi görmezden gelmesi tam da onun standardıydı. Aynı pozisyon terse olsa nasıl karar vereceği çok belli. Biz ne kadar maçın birincil sorumlusu hakemdir diye düşünmesek de, vermediği penaltıyla aslında maçı bir taraftan diğer tarafa vermiş oldu diyebiliriz. 

Çakır haricinde maçın G.Saray adına en iyi üçlüsü ise, gollere kadar sahanın açık ara en iyisi olan Chedjou ile müthiş iki gol atan Sneijder ve Bruno Alves’ti. 

Fenerbahçe - Spurs: Rüya gibi bir maç!

Bugün Fenerbahçe ile San Antonio Spurs maçı var. Benim için rüya gibi bir maç. San Antonio, 5 yılımı geçirdiğim, kızımın doğduğu şehir. Spurs orada bizi oraya bağlayan, özel hissettiren şeylerden biri oldu her zaman. Tim (Duncan), Manu (Ginobili), Tony (Parker) ve tabii ki eşsiz koç Gregg Popovich. Sadece sporcu değil, insan olarak da çok özeller. Tıpkı Alex gibi. Tıpkı Aykut Kocaman gibi. Kulüplerine, formalarına, taraftarlarına özel bir sadakat ve sevgiyle bağlı insanlar.

Orada defalarca izleme şansı bulduğum dünyanın en iyi takımı Spurs ile Türkiye şampiyonu, çocukluktan bu yana aşkım olan takım karşılaşacak. Ve ben sevgili eşim ve kızımla orada olacağım. Gerçekten rüya gibi...

Maça gelirsek, bir kere maç Fenerbahçe açısından çok zor olacak. Birinci zorluk, Fenerbahçe takımı her ne kadar Spurs'ten çok daha önce sezonu açmış ve fizik olarak daha hazır taraf olsa da, oturmuş mükemmel bir sistemi olan rakibine karşın pek çok oyuncusuyla neredeyse yeni kurulmuş bir takım. Yeni gelen oyuncular, hatta bazı eski oyuncularımız bile takım içindeki rolleri hakkında çok net bir fikre sahip değil. En önemlisi takımın oyun içi lideri henüz yok. Hickman'dan böyle bir beklentiyi karşılamasının pek kolay karşılık bulamayacağı görünüyor. Emir desen, bazı maçlarda bu işi hakkıyla yapacak olsa da uzun maratonda bu yükü tam olarak kaldırmayacağı defalarca görüldü. Bana göre bu maç için değil ama sezon içinde yavaş yavaş liderlik koltuğuna Bogdan Bogdanoviç geçmeli. Bogdan genç yaşına karşın bunu başarıyla yapabileceğini Partizan'da gösterdi. Bu özellikleri fazlasıyla mevcut ve bana göre 2 yıl içinde Avrup'nın en elit bir kaç kısa oyuncusundan biri olacak.  

İkinci zorluk, Spurs'un Avrupa turnesindeki ilk maçı Almanya'da Hertha Berlin'e karşı kaybetmesi olacak. Hazırlık maçı da olsa koç Popvich'in oyuncularına iki maç üst üste hem de Avrupa takımlarına karşı iki maç üst üste kaybetme lükslerini olmadığı mesajını çoktan vermiştir diye düşünüyorum. 

Nihayetinde bir hazırlık maçıdır denebilir ama öyle bir takımla oynuyorsunuz ki takımın gücünü, zor durumlarda tepkisini bundan daha iyi test edip gerçek yeriniz hakkında az çk fikir alabileceğiniz bundan daha iyi bir maç olamaz herhalde.

Spurs ise tabii ki hazır durumda değil ve bunu Almanya'da gösterdiler zaten. Bizim maçı Hertha maçına göre daha ciddiye alarak oynayacaklardır. Bu bizim için aslında daha iyi bir şey. Maça asılmayan bir Spurs'u yenmenin kağıt üstünde apayrı bir tadı olacaksa da, bu sezonun selameti açısından ciddi bir Spurs takımının takımın defoları hakkında bize çok daha sağlam veriler vereceği ortada. Spurs'ün öyle oturmuş bir sistemi ve bu sistem içerisinde öyle bir sol dağılımı var ki, rakipte Lebron bile olsa en ufak zayıflığı nasıl kullanıp karşı tarafı resmen hacamat ettiklerini daha Haziran ayında gördük. Gerekten oyun anlayışları ve top dolaşımı felsefeleri dünyadaki NBA de dahil her takımdan çok daha başka bir seviyede.

Böyle bir takımla oynamanın zevkini çıkarma zamanı... 

Basketbol tarihinin en büyük efsaneleri arasına adını şimdiden en tepelerden yazdıran Tim Duncan'ı ise 38 yaşında İstanbul'da hem de Fenerbahçemize karşı izlemek ise...

İşte bu paha biçilmez!!!