T.Konya: Beklenenden zor oldu

Fenerbahçe ikinci yarı açılış haftasının kapanış maçında Pazartesi akşamı iyi oynamamasına ve çok zorlanmasına karşın rakiplerinin puan kaybettiği haftada yine de kazanmayı başardı.

Öncelikle rakip Torku Konyaspor'u gerçekten iyi oyunları ve müthiş mücadeleleri için kutlayarak başlayalım. Açıkçası hiç de yenilgiyi hak etmeyecek cesur bir oyun ortaya koydular ama son vuruşlardaki beceri noksanlığı nedeniyle puansız ayrıldılar. Yine de Mesut Bakkal'ın takımı sonraki haftalarda can yakacak bir takım görüntüsü verdi. Zannederim ve umarım küme düşmeyecekler.

Mesut Bakkal çok iyi tanıdığı Ersun Yanal'ın takımını oldukça işler bir planla epey etkisizleştirmeyi ve ritm dışına çıkarmayı başardı. Neydi bu plan? Pek çok Anadolu takımında gördüğümüz gibi oyunu geride kabul edip güçlü rakibini kale önü sıkışıklığında boğmadı. Aksine Fenerbahçe takımının defanstan top çıkarma zafiyetini iyi kullanarak uzunca süre önde baskı yaptı ve rakibin pas akışkanlığı ile topu ileriye etkili biçimde taşımasını engelledi. Üstelik bunu sadece topa baskı yaparak değil, topun kıymetini bilerek, çok iyi top kullanarak yaptılar. Özellikle Djalma ve Hleb futbol zekası çok iyi oyuncular ve bu maçta çok iyi bir performansla Fenerbahçe orta sahasına karşı çok uzun süre üstünlük sağladılar. Şayet maçı Fenerbahçe kazanmasaydı bu ikiliden birini maçın adamı seçmek gerekirdi. Bu ikiliye zaman zaman Gekas ve Borek önde, Ali Çamdalı ve Ergun Teber arkada iyi destek verdiler. Stoperler Selim ve Kokalovic de fazla hata yapmadılar. Özellikle kanatlarda Fenerbahçe'nin öldürücü kanat beklerine karşı aldıkları önlemlerle, bilhassa Gökhan'ın kanadını neredeyse etkisiz hale getirdiler. Sadece Hasan Kabze'nin hızlı gelişen Konya ataklarını çok daha tehlikeli olabilecekken biraz yavaşlatarak Fenerbahçe defansına yardımcı olduğu notunu düşelim. Açıkçası Kadıköy'de bu sezon Beşiktaş derbisinin ilk yarısını hariç tutarsak Fenerbahçe'yi bu kadar zor duruma düşüren bir takım hatırlamıyorum. Zaten Djalma kalbur üstü bir oyuncu iken bir de Hleb'in gelişi ile Konya ora sahası sınıf atlamış gözüküyor.

Fenerbahçe ise muhtemelen biraz da rakiplerinin kaybettiği puanları rahatlığı ile o alıştığımız iştah ve baskıyı bu maçta ortaya koyamadı. Alper'in ve Emre'nin sakatlığı Ersun Yanal'ın elini biraz zayıflattığından risk almak istemeyen bir tercihle Topal'ın önünde Cristian ve Meireles ikilisini kullandı. Maalesef daha garanti gibi gözüken bu tercih aslında orta alandaki ritm eksikliğinin ana nedenlerinden biri de oldu bu maçta. Meireles ve Cristian, özellikle yapamadıkları şeylerde çok ortak noktaları oyuncular. İkisi de orta alana yüksek enerji getirecek tempodan uzak oynayan, adam eksiltmede zayıf ve daha çok tek pası tercih eden oyuncular. Defansif özellikleri de pres gücünden ziyade pozisyon almaya dayalı. Ceza alanına girme oranları da bir ön orta alan oyuncusundan beklenenin oldukça altında. Dolayısıyla Fenerbahçe bu ikili ile oynadığında orta alanda hem defansif anlamda yumuşak kalıyor, hem de hücumcuları destekleyecek ve rakip dengesini bozacak ceza alanı içi ve çevresi koşularda yetersiz kalıyor. Bu ikiliden hücum yönü daha güçlü olan ve kilit açma özelliğine sahip Cristian da istikrarsızlığı nedeniyle bu özelliğini maalesef çoğu zaman ortaya koyamıyor. Böyle olunca hücumda yine tüm yükün forvetlere kaldığı ve tıkandığımız bir oyun ortaya çıktı. Maç geneline baktığımızda Konyaspor'un yakaladığı net gol pozisyonlarında daha üstün olduğunu söylemek yanlış olmaz.

Tabii, bu maçın analizinde Webo'dan bahsetmemek olmaz. Ersun Yanal'ın yukarıda bahsettiğimiz tercihi nedeniyle 4 yabancı forvetten birini tribüne yollaması gerekti ve bu da yine Webo oldu. Webo'nun neden bu takımın forvetinde alternatifsiz özellikleri olan bir oyuncu olduğunu yine gördük. Ne Emenike ne Sow Webo'nun nokta santrforluk özelliğine sahip oyuncular değiller. Özellikle bu maçtaki Konya gibi takımlara karşı oyunu karşı alana yıkabilmek için ileriye gönderilen uzun topları alabilen, hava üstünlüğü olan ve topu gerektiğinde saklayıp arkadaşlarına koşu yolu açabilen birine ihtiyaç var. Takımda bunu en iyi yapan personel Webo. Emenike belki kendisi de henüz formda değil ama bir de çok yalnız kalınca çok top kaybetti. Orta alan kurgusunun ağırlık merkezi yukarıda anlattığımız nedenlerle biraz daha geride kalınca kanatlardaki Kuyt ve Sow da daha geriye top almaya geldi ve Emenike diğerlerinden uzak kalıp yalnızlaştı. Kuyt kötü günüde olsa da yine de goldeki katkısı muazzamdı. Sonraki maçlar için orta alanda Alper ve Emre gibi bir oyuncunun eksikliği ciddi biçimde hissedildi. Emenike'nin oyundan çıkışının hemen sonrasında golün gelmesi, bana göre biraz da o ana kadar Emenike'ye odaklanmış oyanayan ve hata yapmayan Konya defansının kimi tutacağını bir anlık şaşırması ve Egemen'in bunu iyi değerlendirmesinden kaynaklandı.

Maçın adamı özellikle gününde olmayan Alves ve Gökhan'ın açıklarını kapatmaya çalışan, yüksek mücadelesi yanında hücuma verdiği üst düzey desteği ile Egemen Korkmaz oldu. Attığı gol de iyi oyununun hakkıydı. Diğer iyi oynayan oyuncularımız Mehmet Topal, Volkan ve özellikle ikinci yarıda takımı ileri taşıyan Caner idi. Diğerleri kendi standartlarının altında kalsa da bu ilk maç olduğundan zamanla toparlanacaklardır diye düşünüyorum.

Son söz olarak, klişe tabirle kötü oynayarak kazanmak şampiyonluk alametlerinden biridir diyelim ve takımın haftalar ilerledikçe tempo kazanmasını bekleyelim. Tabii sakatlarımızın da bir an evvel sağlığına kavuşmasını dileyelim.

Bırak güneş içeri girsin...

“Bu Fenerliler adam olmayacak. Baksana şike yaptığı bilmem kaç yerden tescilli başkanlarının arkasında durmaktan, kandırılmaktan sıkılmadılar”… Son 2,5 yıldır yaşanan “sözde” şike operasyonunu genel geçer biçimde çok derinine inmeden takip eden rakip takım taraftarlarının artık ayyuka çıkan düşünceleri ortalama böyle bir şey işte. Türk futbolunun yapısına veya özellikle son yılların memleket meselelerine çok kafa yormadan bu değerlendirmeyi yapanlara diyecek çok bir şeyimiz yok. Zaten bu insanların böyle düşünmeleri sağlandı. Ama bunlardan en az biri üzerine kafa yorup da yine de bu düşünceye sahip olanlara söyleyecek bir iki sözümüz olsun.

Ülkedeki malum egemen siyasal güç odaklarının her şeyi ele geçirmek ve kendi mutlak kontrolüne almak isteyen iradesine karşı ilk “kitlesel” karşı duruş 3 Temmuz sonrasında Fenerbahçe taraftarı ve camiasından gelmiştir. Bunun hiç kimse aksini iddia edemez. Hatta bu karşı duruş Gezi olaylarına giden yola döşenen sağlam taşlardan da biri olmuştur. Üstelik Fenerbahçe - Gezi ilişkisi sadece tek yönlü olmayıp Gezi sonrası taraftarların da bir nevi politize olması açısından çift yönlü bir yapı da içerir. Bu ilişkiyi anlayamayanlar muhtemelen "Ali İsmail Korkmaz Fenerbahçe Yıkılmaz" marşının hangi duygu ve motivasyonla ortaya çıkarıldığını ve çoğunluk Fenerbahçeli kitle için ne gibi bir manaya geldiğini de anlayamayacaktır.

Fenerbahçeliler Yargıtay’ın şike dosyası ile ilgili zamanlaması gerçekten de manidar olan, hukuğun temel ilkelerinden ve kamu vicdanını tatmin etmekten uzak kararı sonrasında olanı biteni daha net algılamıştır.  Bu karar sonrası Fenerbahçeliler başkanlarına sahip çıkmışlar ve kol kanat gererek, sarıp sarmalayarak adeta "biz sizin darmadağın ettiğiniz ve adaletinden herkesin şüpheye düştüğü kurumlarınızı ve onların kararlarını tanımıyoruz" demişlerdir. Daha önce son başkanlık seçiminde %75 gibi bir oy alarak Fenerbahçeli vicdanlarda çoktan aklandığı görülen Aziz Yıldırım’ın, bu son karara verilen tepkiler sonrası sarı lacivert gönüllerde tamamen aklandığını ve içlerinde şüphe kalan bir kesimin de pek çoğunun artık bu oyunu gördüğünü söylemek yanlış olmaz.

Aziz Yıldırım’ın yurda dönüşünde Sabiha Gökçen’deki muazzam karşılanışı ve Bağdat Caddesi’ndeki insan selinin içinden zorlukla geçişi, anlamak ve görmek isteyenler için topluma bu yönde verilen bir mesajdır. O insanların ekseri çoğunluğu Aziz Yıldırım’ın şahsından ziyade bu ülkede pervasızca her dokunduğu şeyi solduran ve zehirli sarmaşık misali ülkedeki her köşeyi saran malum güç odaklarına en azından bir kişinin açık açık direndiğini gördüğü için, ya da en azından görmek istediği için toplanmış olmasınlar? Bu kalabalıklar bize salt Fenerbahçe, futbol, kulüp aşkından öte bir şeyler söylüyor. Artık insanlar -düşüncelerine katılsınlar katılmasınlar- her şeyiyle dik duran, eğilip bükülmeyen birilerini görmek ve hatta arkasından yürümek istiyorlar. Kim ne derse desin, Aziz Yıldırım’ın hakkında kesinleşmiş bir hüküm varken yurt dışından kendi iradesiyle dönüp mücadele etmeyi seçmiş olması herkesin takdirle karşılaması gereken bir örnektir. Hatta son yıllarda basın, siyaset, üniversiteler, gazeteci yazar ve aydınlar içerisinden kaç kişinin böyle bir duruş gösterebildiğini şöyle bir hatırlayınca açıkçası böyle bir cesarete ancak şapka çıkarılır…

Fenerbahçe hiçbir kesimin, hiçbir partinin (ki sadece AKP değil CHP, MHP, tüm partiler dahildir buna) arka bahçesi olamaz, olmayacaktır da. Fenerbahçe’nin ilişkilendirilebileceği belki tek siyasi felsefe cumhuriyete ve Atatürk ilkelerine olan bağlılığı ve genlerine işlemiş olan “teslim olmaz” ve “teslim etmez” karakterini temellendirdiği sarsılmaz vatanseverlik ruhudur. Bu ruh, kurtuluş savaşı günlerinde de, kulübün zor günler geçirdiği ve kapanma tehlikesi de dahil her türlü tehlikeyi yaşadığı 30’lu 40’lı yıllarda da, kendi içinden çıkan virüslerin kendi bünyesini teslim aldığı 80’li ve 90’lı yılların ardından bunlardan yine sadece kendi iradesiyle kurtulduğu yıllarda da, ve en nihayet 3 Temmuz sonrasında da kendini göstermiştir. İslam Baba’nın “ne kupa büyüklüğü ne şampiyonluk, başka bir büyüklüktür bu” diye tariflemeye çalıştığı şey biraz da tam budur işte…

Fenerbahçelilerin bu duruşuna biraz da bu gözle bakmak lazım. Bu sadece bir kupa mücadelesi, bir takım aşkının motivasyonu değildir. Memleket sathında çarpık giden birşeylere karşı bir duruşu da içerir bu. Bir kulübe durduk yerde son kale lakabı yapıştırılmaz. Çok severek okuduğum ve birikimine saygı duyduğum nadir spor gazetesi yazarlarından Cem Dizdar’ın da altını çizdiği gibi: “Birimizin akli itirazı hepimizin itirazı haline gelebildiğinde hukuk da içinden çıkılmaz bir denklem olmaktan uzaklaşır. Ve böylece aralarında ‘şike davası’nın da bulunduğu onca davanın evrensel hukuk normları içinde ele alınmasının yolu açılır. Sonuçta, herkes gibi bizim de düşümüz adil ve eşit bir dünyada yaşamak değil mi? Futbol buna bir pencere açıyorsa, bırakalım ışık içeri dolsun.”

Fenerbahçe’yi sevmek bu ülkeyi sevmekle başlar. 

Let the sunshine in…

Lefter'in anısına...

İlk olarak adını kimden, nereden, kaç yaşında duydum hatırlamıyorum. Belki babamdan, belki o siyah beyaz televizyondan, belki o zamanlar bizim için bugünkünden çok başka şeyler ifade eden ve ayrı bir heyecanla okuduğumuz o güzel gazetelerden, veya bir "mecmua" sayfasından. Kimbilir, belki adını ilk kez bir başka ölümsüz usta İslam babanın köşe yazısından okumuşumdur. Ne önemi var? Şunu iyi hatırlıyorum ki çocuk aklımla "ben Fenerbahçeliyim" dediğim ilk zamanlarda bizden önceki kuşaktan adını duyduğum efsanelerden, izleyenlerinin ne şanslı olduğunu düşündüğüm ve izleme şansım olmadığı için hayıflandığım topçulardandı. Can Bartu, Zeki Rıza, Büyük Fikret, Cihat Arman, ve daha niceleri... Lefter işte o eski zamanların büyük efsanelerdendi. Ama hep onun kumaşının bir başka olduğunu okuduğumu, dinlediğimi, duyduğumu hatırlıyorum.

Yıllar sonra gerçekten de onun kumaşının aslında nasıl bir başka olduğunu anlamak zor olmadı. Onu bu mertebeye getiren, Fenerbahçe ve hatta çoğunluk Türk futbolseverlerin kalbinde bambaşka bir yere koyan, o futbol topuna olan eşsiz yeteneği değil gerçekten erişilmesi zor olan yüce gönlü ve büyük insanlığıymış. Bizler onunla ve onun gibilerle aslolanın yetenek, şov, skor gibi şeyler değil, bağlılık, tevazu, azim ve adanmışlık olduğunu, büyük futbolcu olmanın önce büyük insan olmaktan geçtiğini öğrendik. Tıpkı Metin Oktay ve Baba Hakkı'dan da öğrendiğimiz gibi.

"Ben Fenerbahçe formasını sırtımda değil başımın üstünde taşıdım" diyen bambaşka bir koca yürekti onunkisi. Formasına, renklerine olan sevgisi bir insanın ailesine olan sevgisi gibiydi. Hiç bir kimseyi incittiğini, tepeden baktığını işitmedik. Kendisine sırf Rum asıllı olmasından dolayı yapılan o utanç verici saldırılardan sonra bile kimseye gönül koyduğunu duymadık.

Pamuklara sarıp sarmalayarak uğurlamamız gereken bu insanı biz gönlü kırık yolcu ettik ya. Bunlara sebep olan kim varsa umarım bu yaptıklarının hesabını er geç vereceklerdir.  3 Temmuz sonrasında adeta bir veda mektubu gibi Aziz Yıldırım'a yazdığı mektubun o içten satırlarını unutmak mümkün değil.

Sen ışıklar içinde rahat uyu Lefter baba. 2 yıl önce bizlere bıraktığın o sevgi tohumunu bizler evlatlarımıza senin bir emanetin olarak devredeceğiz...

Fenerbahçe Futbol Takımı Sömestr Karnesi

Nazar değmesin diyerek, çok iyi geçirdiğimiz ilk yarı sonunda sömestr karnelerini dağıtıyorum...

Takım:  

Bu sezon, son 3 sezonda takımın içine işleyen kontrollü, tedbiri her daim ön planda tutan, ağır ve bol pasa dayalı Kocaman sisteminden daha çabuk ve baskın hücum felsefesi olan, daha önde basan ve kanat akınlarına dayalı sisteme geçiş sezonuydu. Böyle bir değişimi sancısız atlatmak hiç de kolay olmamasına karşın takım beklenenden çok daha az kayıpla bu süreci atlattı. Sistemi tam işletmek için daha alınacak yol var ama takımın mücadele azmi, pes etmeyen karakteri ve ligin çok üzerindeki fiziksel gücü ve kondüsyonu gerçekten övgüye değer. Özellikle sıkıntı çekilen yaratıcılık departmanına, takviye de dahil olmak üzere bir çözüm bulunması iyi olacak.

Not: A

Ersun Yanal:

Yukarıda özetlenen sistem değişikliğini olabilecek en sancısız biçimde gerçekleştirmesi takdirlik. Ayrıca takım içi forma adaleti, futbolculara ve camiaya kısa sürede kendini kabul ettirip liderliği ele alması, Sow ve Emenike gibi potansiyel krizleri gerçekten ustaca kolay biçimde aşması dikkat çekti. Ne olursa olsun hep kazanmaya odaklı olması güzel. Yalnız maç içinde sıklıkla başvurduğu şu 4 forvet planı yerine başka planlar da kullanmaya başlasa mükemmel olacak.

Not: A

Caner Erkin: (2 gol, 7 asist)

Mükemmel bir sezon geçiriyor. Tam bir “breakout” sezonu Caner için. Standart Türk futbolcusunun çok çok üzerinde olduğundan hiçbir zaman süphe etmediğim yeteneğini, takım için ve taktik kurguya uygun kullanmasıyla mükemmel katkı verdi. Hocasının talimatlarını tam istediği gibi harfiyen uyguladığını düşünüyorum. Mükemmel hücumu yanına zaman içinde gelişim gösterdiği defansif özelliklerini de ekledi. Bana göre şu anda Avrupa’nın en iyi 10, en kötü ihtimal 15 sol bekinden biri. Ligin ilk yarısının tartışmasız açık ara MVP’si. Şapka çıkarıyor ve devamını diliyoruz. Maşallah…

Not: A+

Mehmet Topal: (1 gol)

Neden kendisine örümcek adam dendiğini daha da iyi anladığımız bir yarıyıl geçirdi. Ersun Yanal’ın sisteminin işlemesindeki en temel adam görevini başarıyla üstlendi ve kanat beklerimizin güvenle hücuma çıkabilmesini sağladı. Pozisyon bilgisi, sezgisi, fiziği mükemmel. Çabukluğu, oyun zekası çok iyi. Tekniği ortalama veya biraz üstü diyelim. Zaten o da mükemmel olsa burada olmazdı. Alkışlarla…

Not: A

Egemen Korkmaz: (1 gol)

Formunu buldu ve eski Trabzon’daki günlerine döndü. Defansta çok sağlam duruyor ve kendi limitlerini çok iyi biliyor. Rakip yıldız forvetleri gerektiğinde tatlı sert ile yıldırmak, bek kademelerine girmek, defansta liderlik, yürek, gerektiğinde hücuma çıkış. Ne ararsanız var. Hele ki Erciyes maçının uzatma sonunda yaptıkları mucize kabilindendi. Bir de oyun kursa Real’e gidecek. Şu anda bana göre tartışmasız ligin en iyi stoperi.

Not: A

Pierre Webo: (7 gol, 2 asist)

Takım için ne kadar önemli ve 4 forvetimiz içinde neden alternatifsiz olduğunu çok kez gösterdi. Ama özellikle saha dışındaki kişiliği, önce takım felsefesi ve abiliği ile adeta gençler için bir model. Ne yazık ki biraz da kaprisi eksik(!) olduğu için son maçlarda yedek kaldı. Takım o oynadığında rakip sahaya yerleşebiliyor ve baskı kuruyor. Sırtı dönük santrafor oynamayı bilen, topu tutan ve diğerlerine koridor açan en iyi oyuncumuz. Gol yüzdesi de çok yüksek. Hele ki kafası ile kaçırmaz! :)

Not: B+

Dirk Kuyt: (6 gol, 3 asist)

İşte gerçek profesyonellik abidesi. Yine bitmek bilmeyen bir enerji. Gençlere taş çıkartan fiziksel güç ve mücadele azmi. Sahada sadece onu takip edin, yorulursunuz. Takımın saha için lideri. Bu özellikleriyle onu kötü de oynasa kesmek zor. Kötü oynadığı maçlar da oldu mu, oldu ama katkıları ve iyi niyeti üst düzeyde. Biraz daha kaleye yakın oynadığında çok daha faydalı. Umarım top kayıplarını da biraz azaltırsa daha da iyi olacak.

Not: B+

Moussa Sow: (9 gol, 2 asist)

Sezon başı biraz da yıldız kaprisiyle yaşadığı sallantıyı çabuk atlatarak toparlandı. En yetenekli ve meziyet yelpazesi geniş oyuncumuz. Kolay kolay vazgeçilmez. Özellikle sahada kaplamadık yer bırakmayan gezgin oyunu, bu yıl tavan yapan bitmeyen enerjisi ile rakip defansın başını döndürdü. Koşu mesafesinde ciddi artış var. Aniden dönüp yaptığı isabetli vuruşların ve spektaküler volelerinin hastasıyız. Zaman zaman oyundan düşse de çok yararlı oldu.

Not: B

Emmanuel Emenike:  (8 gol, 5 asist)

İlk 9-10 maçta yine katkı verse de takımdan kopuk olduğu zaman dilimleri göze çarpıyordu. Zaman içinde takımla daha iyi bütünleşti. Sezon başındaki düşük fizik gücünü de yükseltince Karabük’teki kendisini buralara getiren kara boğa modunu yakaladı. İnanılmaz bir fiziksel güç ve hızı var. Son vuruşları da zannedildiğinden iyi. Toplamda en çok gole doğrudan katkı yapan oyuncumuz. Özellikle asist sayısı dikkat çekici.

Not: B

Alper Potuk: (1 gol, 3 asist)

Uzun yıllar takımımızın bayrak oyuncularından biri olacak inşallah. Türk oyuncu havuzu içinde eşi ve benzeri olmayan bir kumaşı var. Kuyt ve Caner ile birlikte energizer bunny’lerden…Beşiktaş maçındaki enerjisi ve yüreğiyle yarattığı harikalar unutulmaz. Gününde olduğunda maçı tek başına çevirecek kudreti bulabilir. Dikine gidişi müthiş, bir de pas oyununu ve taktik zekasını biraz daha geliştirse alternatifsiz olur.

Not: B

Gökhan Gönül: (3 asist)

Müthiş potansiyelini yaşadığı sakatlıklar sonrası bu yıl tam kullanamadığını düşünüyorum. Zaman zaman eski günlerinden esintiler sunan 3-4 maç geçirdi, 3-4 maçta da sallandı. Onun dışında standart haliyle bile ligin en çok katkı veren sağ beki oldu. Bindirmeleri takım için çok kritik. Ona güvenim tam. Devre arası çalışması sonrasında formunu daha da yükseltip rakibi bitiren özlediğimiz Gökhan’ı göreceğimizi düşünüyorum.

Not: C+

Cristian Baroni: (3 gol, 5 asist)

Papatya falı açtıran adam. Oynadığında, en büyük eksiğimiz olan yaratıcılık ihtiyacına bir nebze de olsa çare oluyor, ama bazen de öyle hatalar yapıyor veya öyle az enerji gösteriyor ki. Yetenekli ama biraz daha mücadele yönünü ve çabukluğunu arttırması gerek. Emre geldiğinde yedeğe düşebilir.

Not: C+

Bekir İrtegün:

Bu sezon oynadığı her maçta geçtiğimiz yıllardan çok daha az hata yapan ve olgun bir Bekir izledik. Kendini hazır tutması ve çalışması çok iyi. Böyle devam Bekir. Son zamanlardaki Alves’e tercih ederim.

Not: C+

Bruno Alves: (2 gol)

Geldiği zamanlarda işte ilacımız bu adam dedirtti. Defansın lideri idi. Ama son 6-7 maçtır gözle görülür bir düşüş ve özellikle konsantrasyon kaybı içinde göründü. Çok fazla pozisyon hatası yaptı. Full konsantrasyonu olmadığında ağırlığı da başa bela. Ama potansiyelini biliyoruz. Düzeleceğini sanıyorum.

Not: C+

Volkan Demirel:

Çok değil 1-2 sezon öncesine kadar ligin en iyisi olduğu tartışılmazdı bile. Ama Volkan maalesef ilerlemiyor. Daha da kötüsü bazı maçlarda maçta bile değil diyorsunuz ve bu haliyle çıldırtıyor. Bu sezon da net hatalı yediği en az 5-6 gol çıkar. Neyse ki  son 5-6 maç toparladı. Çalışmayı pek sevmediği doğru olabilir gibi geliyor artık. Umarım eksiklerini görüp kapatır ve daha hazır olur.

Not: C

Emre Belözoğlu: (2 gol, 1 asist)

Maalesef artık vücudu son demlerini oynuyor gibi. Sağlam olduğunda orta sahada o da alternatifsiz ama bu sezon çok fazla kesintiye uğradı ve neredeyse katkı veremedi. Hazır olması için dua edeceğiz ama eskisi gibi olamayacağına kendimizi hazırlamakta fayda var.

Not: C

Mehmet Topuz: (1 asist)

Oynadığı maçlarda elinden geleni yaptı. Takıma enerjisi ve mücadelesi ile katkı veriyor. Ama maalesef Kayseri’de iken gösterdiği hücum yeteneklerini kaybetti. Artık bu şekilde faydalanacağız kendisinden. Profesyonelliğine laf yok tabii…

Not: C

Raul Meireles: (1 asist)

Raul için yazacak öyle çok şey var ki. Maalesef gerçek şu ki, burada önceki kulüplerinde gösterdiği performansa yakın bir performans bile gösteremedi. Hala umutla bekliyoruz ama sanki her şeyini sahaya vermiyor. Yapabileceklerini görüyorsunuz ama denemekten kaçıyor sanki. Üstelik devamlı surette takımı riske edecek ve hakemlerce yanlış anlaşılabilecek hatalar yapmaya devam ediyor, ki kendisine yapışan ahlaksız damgası kolay kolay silinecek gibi değil. Hadi hepsi hata, kötü niyet yok diyelim, peki bu hatalar neden sadece senin başına geliyor Raul? Ben olsam iyi fiyat bulursam gönderirdim. Burada sanki olmayacak gibi.

Not: D+

Selçuk Şahin:

Selçuk yine üst düzey profesyonelliği ve kişiliği ile ne zaman ihtiyaç olsa elinden geleni yapmaya çalıştı. Ama bu sezon geçtiğimiz yıllara göre daha etliye sütlüye bulaşmayan bir yapıda sanki. Yıllardır kendisini hiç geliştirmemiş olması en büyük handikapı zaten.

Not: D+

Holmen, Yobo, Kadlec, Hasan Ali, Semih, Serdar Kesimal, Salih Uçan, Mert ve diğer genç oyuncularımız ilk yarıda üzerine yorum yapabilecek bir süre alamadıkları için şimdilik karne notu vermenin doğru olmayacağını düşünüyorum. Bu oyuncularımızın kimi kontenjan mağduru olsalar da (Holmen, Mert gibi) kimi de bu durumu kabullenmiş halleriyle hatayı dönüp kendilerinde aramalılar…