Geriye GidenTakım ve İşin Ciddiyeti

Bu maçı nasıl ele alacağımı bilemiyorum. Lafa nasıl başlayacağımı da… Anlaşılan o ki, sezon başı endişelerimizin hepsini yaşayacağız gibi görünüyor. Milli maç arasına kadar takımın oyununda son haftalarda bir kıpırdanma varken son 2 haftada, bu umutlar yerini yeniden karamsar soru işaretlerine bıraktı.

İsmail Kartal’ın maç sonu demecinin en kritik kısmından başlayalım. Hoca diyor ki, “Eskişehir’in defans arkamıza atacağı toplara engel olamadık”. E hocam, günaydın. Zaten neredeyse tüm Anadolu takımları ile Kadıköy’de yaptığımız maçlarda rakiplerin en geçer ve en çok başvurdukları oyun planı bu değil mi? Üstelik Eskişehirspor ve hocası Ertuğrul Sağlam’ın zaten felsefe olarak bu oyun planının en iyi uygulayıcılarından biri olduğunu bilmiyor muyuz? Eskişehir’in son maçlardaki çok kötü performansı sonrasında adeta onlar için ölüm kalım maçı haline gelen bu maçta, kadro yapılarına çok uygun olan ve Kadıköy’de uygulamaları en kolay olan bu sistemle sahaya çıkacakları herkesin malumu değil mi?

Biz bütün hafta çalışırken bu plana karşı ne tedbir aldık? Bu maça nasıl hazırlandık? Bütün bu sorular kafamdan geçiyor. Sorumlu makamdaki insanların herkesin bildiği problemleri dile getirmekten çok daha ötesi, bu problemlere karşı bir çözüm hayata geçirmesi beklenir. Buna engel olamadık demek kusura bakma ama bizlere, taraftara aydınlatıcı bir ışık sunmuyor hocam. Bu kadar sürprizden uzak, bu kadar beklenen bir duruma çözüm bulamıyorsan, taraftar nezdinde de bir sürü şey sorgulamaya başlanır. 

Takımımız oyuna seyircinin de gazıyla aslında iyi başlasa da, Eskişehir’in çok akıllıca uyguladığı geri hattımıza çok çabuk sızma taktiği sonrasında yavaş yavaş etkinliğimiz de eridi. Evet, top ilk yarı boyunca bizde kaldı ama ilk 10 dakikadaki gol umudu veren atakların arkası gelmedi ve ataklarımız gittikçe Eskişehir’in orta alan-defans bütünleşmeli kademeli savunması içinde kaybolmaya başladı. Defans aramıza atılan ve ciddi hasar yaratan rakip tehlikeleri sonrasında defansımız da devamlı geri gelme refleksi ile orta alana yanaşıp destek olmada çok başarılı olamadı. Böyle olunca yine oyun boyumuz uzadı ve hem ataklarımıza geriden yeterli destek gelmedi hem de Mehmet Topal gibi bir çapanın yokluğunda arkamıza normalin üzerinde adam kaçırdık.

Son iki maçtır görünen, defansta gerek beklerimizin (özellikle Caner) öncelikli olarak hücumu düşünmesinden, ki bunu destekliyorum, gerekse de stoperlerimizin uyumsuzluğu ve bireysel hataları nedeniyle çok fazla pozisyon vermeye başladık. Bu iki maçta verdiğimiz net pozisyon sayısı 10’u geçti. Bu şartlarda normalde kayıp olan bu beraberliklerin ikisinde de şanslı olduğumuz söylenebilir. Zaten bizleri ciddi endişeye sevk eden durum da bu. Bekir’i her ne kadar kendisini geliştirdiği ve üzerine koyduğu için takdir etsek de, sürekli bir istikrarı ne yazık ki yakalayamıyor ve hiç beklenmedik zamanlarda bireysel hatalarından örnekler vermeye devam ediyor. Kadlec ile de tamamlayıcı bir ikili oluşturdukları söylenemez. Egemen’i yeniden devreye alma gereği yanında Ocak ayında buraya bir nokta transferin şart olduğunu düşünüyorum.

Tüm bu defansif defolarımıza karşın oyunumuzdaki bence esas problem, orta sahamızın hem pozisyon alma ve alan parsellemede, hem de yaratıcılık, yani çözüm yaratma ve forvete destek vermede yetersiz kalması. Eskişehir maçında sahada yer yer o kadar büyük boşluklar bıraktık ki, çok rahatlıkla kalemize akacak pas organizasyonu yapmalarına seyirci kaldık. Bunun dışında rakip skordan memnun iken bir ara dakikalar süren  pas seansları yaptı. 

Orta üçlümüzden ceza alanına sokabildiğimiz oyuncu adedi her maçta çok kısıtlı kalıyor. Kanat akınlarımız geçen sezonun aksine hiçbir forvetimizi rakip kaleye yüzü dönük ve markajsız durumda iken topla buluşturmayı başaramıyor. 11 maçta kaleciyle karşı kaldığımız pozisyon adedi bir elin parmaklarını bulmaz. Buna bir de maça onbirde başlayan forvetlerimizin hepsinin birbirinden formsuz olması durumunu eklediğimizde zaten bu sezon Kadıköy’de hiçbir maçımızda devreye skor üstünlüğü ile giremememiz, hatta çoğunda soyunma odasına yenik durumda gitmemiz artık çok şaşırtıcı gelmiyor. Gerçekten şaka gibi ama evimizdeki 6 maçın hiçbirinde devreye önde giremedik. Dahası, bir maç haricinde hepsinde gol yedik ve bu maçların hiç birinde 2 farklı skor alamadık.

Forvetteki hangi oyuncumuzun formuna baksak elimizde kalıyor. Emenike her geçen hafta geri gidiyor. Sow zaten baştan beri kendi formunun dibinde olduğu için daha geri gidecek yeri bile yok denebilir. Esas şaşırtıcı olan geçtiğimiz sezonlarda şapka çıkartacak katkılarına alıştığımız Kuyt’un da her geçen hafta geri giden performansı. Son maçlarda, ama özellikle Eskişehir maçında yaptığı top kayıpları çok fazlaydı ve maalesef bizim ataklarımızı bitirip rakip atakları başlatan pozisyonlarına alışmaya başladık. Tüm formsuzluğuna karşın Kuyt’un bu sezon bugüne kadar (yanılmıyorsam) hiç oyundan alınmamasını anlayamıyorum. Tamam, özverisi ve pozitif yaklaşımı ile neden her hocanın favori oyuncusu olduğunu anlayabiliyorum ama hele ki kariyerinin artık sonlarına yaklaşmış ve bu kadar formsuzken bunca ısrar etmenin, artık hem takıma hem de kendisine zarar verdiğini hocanın görmesi gerekiyor. Kuyt’ı böyle görmek bir çok Fenerbahçeli’yi üzüyor. Dün 60’a doğru oyundan alınabilirdi.

Organizasyon ve plansızlığın yanında takımda genel olarak bir fiziksel yetersizlik ve bunun sonucunda tempo düşüklüğü var. Antrenman bilimine vakıf biri olmamakla birlikte, takımın önceki 2-3 sezondaki kadar verimli antrenman yapmadığı sahada çok net görülüyor. Tabii bunun temeli bence ta Ersun Yanal’ın gönderilmesi sonucunu doğuran sürece, yani teknik direktör takımından yeniden futbolcu takımı olma yönüne döndüğümüz Ağustos ayına kadar gidiyor. Aykut Kocaman ve Ersun Yanal gibi antrenman biliminin bu oyundaki yerine sıkı sıkıya inanan, fizik güç ve koşu mesafesi gibi konuları başarının ön şartı olarak gören iki hoca ile çalışmış olan İsmail Kartal’ın, hadi taktik ve stratejiyi bir kenara bıraksak bile fiziksel kondisyon ve dayanıklılık konusunda bu kadar başarısız görüntü çizmesi hakikaten akıl alacak gibi değil.

Bu sezonu sıkıntılarla, belki başkanın veya taraftarın iteklemesiyle, ama sonuçta ciddi zorluklarla geçireceğimiz açık. Şampiyonluğun gelecek yıl doğrudan şampiyonlar ligine katılmak demek olduğu ve bunun bütçemiz için ne kadar elzem olduğu ortada olan bir sezonun başında kendi ayağımıza sıkmış olmak gerçekten yazık. Buna karşın hiçbir şey için geç değil ve alınacak çözümler belli. Birincisi fizik kalitesini tekrar en üst seviyeye çekecek çalışmalardan taviz vermemek, ki bu çalışmaların muhtevası herhalde son 3-4 sezondur bizzat işin içinde olan İsmail Kartal ve ekibi tarafından bilinmez değildir. İkincisi, formsuz oyuncularda ısrardan bir an önce vazgeçip forma adaletini yeniden sağlamak. Üçüncüsü de mevcut oyun planının artık işlemediği görülüp mutlaka planda ciddi iyileştirmeler yapmak. Bir diziliş değişikliği kastetmiyorum illa ama artık forvette kimin hangi pozisyon ve hangi rolde oynayacağı netleşmeli. Atak çeşitliliği, neredeyse tüm yükün bindiği Caner’in omuzlarından biraz alınıp daha farklı varyasyonlarla zenginleştirilmeli. Diego’dan faydalanmanın bir yolu bulunmalı. Gerekirse Kuyt dinlendirilip Webo-Sow çift forveti arkasında Diego’lu diziliş denenmeli. Ve son olarak, takım bir gol yediğinde demoralize olmasının artık bir şekilde önüne geçilmeli.

2-3 hafta sonunda takımın vereceği tepki, bu sezon hakkında bize daha net bir ışık tutacaktır.

Son söz de futbolculara:

İstediğiniz ve dilediğiniz hoca ile arzu ettiğiniz çalışma ortamını bulduğunuzu söylüyorsunuz. Ama görünen o ki, bu sezon ligi ve rakipleri biraz hafife alıyorsunuz. Lütfen böyle bir düşünce varsa bundan vazgeçin ve işin ciddiyetini yeniden kavrayın. Tıpkı geçtiğimiz sezon yaptığınız gibi…

* Emre notu: Emre’nin saha içi duruş ve tavırlarının artık ne derece rahatsız edici boyutlara geldiğini söylemeye bile gerek yok aslında. Üzücü olan, bunun hem takıma hem de koca camiaya ne kadar zarar verdiği ortada iken hiçbir yetkili makamımızın artık krize dönüşen bu duruma karşı bir aksiyon almaması.

İsmail Kartal'ın İlk Derbi Zaferi

Yiğidi öldür hakkını yeme. Öncelikle genellikle eleştirdiğimiz İsmail Kartal’ın bu maça takımı hazırlayışı, çıkardığı doğru onbir ve maç planının hakkını verelim. Birincisi, maça tüm oyuncuların ayrı bir özgüven ve haftalardır kendilerine yapılan (ve çoğu da haklı olan) eleştirilere karşı yeniden kendilerini ispat etme gibi bir misyonla çıkmaları İsmail Hoca’nın artı hanesine yazılır. İkincisi, sağ bekte Necip’in oynayacağı bir Beşiktaş takımına karşı bu taraftaki madeni(!) en iyi şekilde kullanabilecek kurgu değişikliğini çekinmeden yapıp Sow yerine Alper’i sol açığa monte etmesi gerçekten beklediğimden de iyi sonuç verdi. Üçüncüsü de, takım kurgusunu ve ağırlık merkezini bir miktar geride kurup orta saha ve defans bütünleşmesi ile iyi kademeli bir savunma hattı oluşturması, Webo veya Sow yerine merkez forvette bu plana en uygun olan Emenike’yi kullanarak kapılan toplarda çok çabuk hücuma çıkılması ve her iki bek yanında Alper ve Kuyt ile Emenike’nin desteklenip önceki maçların aksine daha hızlı ve baskın hücumlar uygulanması planı da ilk yarının ekseriyetinde iyi işledi.

Bu maç için uygulamaya konulan doğru plan ile Fenerbahçe daha önceki kısır 7 haftanın aksine ilk defa bu kadar atak ve pozisyon zenginliği buldu. İlk yarıdaki 5, ikinci yarıdaki 3 pozisyonumuzu not edelim. Özellikle ilk yarıda her iki takımın da iyi bir oyun ortaya koyduğunu söyleyelim. Haklarını yemeyelim, Beşiktaş erken yenen golün şokunu doğal olarak yaşadığı ilk 15 dakika sonrasında oyunda dengeyi kurdu ve ön alanda gerçekten etkili ve koordineli baskı yaptılar. Bir ara 5 dakika boyunca Beşiktaş rakip sahaya iyi yerleşerek dönen tüm topları aldı ve rakibini çıkartmadı. Ligdeki diğer takımların bu derece yoğun bir baskıya kolay dayanabileceklerini düşünmüyorum ama Fenerbahçe orta sahasının kaliteli ayakları, özellikle Emre’nin önderliğinde doğru paslarla boş adamı bularak nihayet bu baskıyı kırmayı bildi. 

Zaten Emre-Topal-Meireles üçlüsü bu yüzden ligin en iyisi ama bu üçlüye genellikle iyi destek veren iki bekimizin de böyle zamanlarda ortayı beşlediklerini ve kurulan oyunun aktif olarak içinde yer aldıklarını da söylemeliyiz. Bu maçta da hem Gökhan hem de özellikle rahat alanlar bulan Caner bu desteği iyi verdiler. Caner zaten geçen yıldan kalma bir tat veren mükemmel bir oyun sergiledi. Kanattan akıp giderek iki rakibi ekarte ettikten sonra herkes orta beklerken çektiği şut bana göre maçın en güzel hareketiydi ve o gol olsa sezonun en iyi gollerinden biri olacaktı.

Sezona çok kötü giren forvetimizin birkaç maçtır olan çıkışının bu maçta biraz daha ivme kazandığını gördük. Emenike maça iyi hazırlanmış. Gücüyle pek çok pozisyonda kendisine atılan uzun topları iyi tuttu ve takımın atağa kalkmasını sağladı. Beşiktaş’ın özellikle Ersan’da iyice savruklaşan merkez savunmasını iyi zorladı. Bir de oyun zekasını daha da olgunlaştırabilse neler yapabileceğini 85’te Sow’a attığı pasta gördük ama hala temel yanlışları, yani hatalı kararları fazlasıyla yapıyor. Basit olanı oynasa bu maç çok daha önce kopardı. Karşı karşıya kaçırdığı golü ise tarif edecek kelime bulamıyorum. Yine de iyi bir maç çıkardı ve bence hocasının istediğini fazlasıyla yaptı. Sonradan giren Sow da papucun daha pahalı olduğunu anladığından mıdır bilinmez, geçmiş haftalardan yine çok daha iyi ve hareketliydi. Ofsayttaki röveşatası ile goldeki son vuruşu iyi birer golcü vuruşlarıydı. Kuyt’un yorgunluğu belli olsa da bu maçta yine önceki maçlardan daha iyi katkı verdi ve özellikle kanadındaki savunmaya çok iyi yardımcı oldu.

Alper, nazar değmesin, son maçlarda üstüne koyarak gidiyor. Delici ve dikine giden özelliğini kaybetmeden üzerine daha da koyacak ve yıllarca bu forma altında oynayan sembol oyuncularımızdan biri olacak diye bekliyorum. Topal da iyi bir maç çıkardı ve pek çok eksiği gediği kapadı. Kesiciliğine alan kaplamasına diyecek yok zaten. Meireles’in de orta alan üstünlüğümüzde iyi katkısı var, ama ben kendisindeki potansiyelin tamamını hala yeterince kullanmadığını düşünüyorum. Ceza alanına yakın oyununu biraz daha yükseltebilir, ama belki aldığı talimat gereği alabileceği kadar inisiyatif almıyor sanki.

Takım savunmasının iyi uygulanışı ile rakibe çok net pozisyon vermedik. İlk yarıda 4, ikinci yarıda bir pozisyon verdik ki bunların hiçbiri  %100 denebilecek net pozisyonlar değil. Pas yeteneği ve oyun kurma özelliği Alves kadar olmasa da, Kadlec’in Alves’e göre savunmada çok daha güvenli olduğunu düşünüyorum. Bekir de hatasız maçlarından birini oynayınca, kendisine yeterli destek gelmeyen Beşiktaş’ın tek forveti Demba Ba savunma hattımız içinde eridi diyebiliriz. Bekir’in bu yaşta bile her yıl üzerine koyarak gelişmesini takdir etmek gerekir. Yine de bu iki stoperimizin hava toplarında bir Egemen olmadığını düşünerek buraya Egemen’in de monte edilebileceğini düşünüyorum.

Bu maçta eleştirilebilecek bir nokta ikinci yarıya çıkış felsefemizdi. Ne olursa olsun, rakip 10 kişi kalmışken gereğinden fazla geriye gömülmemiz bize pahalıya mal olabilirdi. İkinci yarının ilk bölümünde rakibi çok geride karşıladık ve ilk yarının aksine topu bırakarak tek plan olarak Emenike’ye uzun top attık. Halbuki maça zaten gereğinden fazla gerginlikle çıktığı için biraz sallansa devrilmeye hazır Beşiktaş’ın üstüne biraz daha erken gitmemiz gerekiyordu. Caner ve Emre değişikliğinin sarı kartları nedeniyle yapıldığını düşünüyor ve doğru buluyorum. Çünkü maçın hakeminin sarı kart bareminin düşük olduğu görülüyordu. Emre de artık akıl almaz biçimde bir şekilde yine doğrudan olayların içine gereksiz bir şekilde girmeye meyilliydi. Kaldı ki Emre’nin bir de sekmeye başladığını gördük.

Beşiktaş’ın maça bu kadar gergin ve kaybetme korkusu içinde çıkmış olmasını anlayamadım. Belki bunu söylemek bize düşmez ama son yıllarda yaşadıkları iyi başlayıp bir türlü sonunu getirememe sorunu hep bu anlayış ve kurban psikolojisinden kaynaklanıyor. Bence maçı kaybeden ilk adımı geçen hafta Erciyes maçında Gökhan’ın atılmasından sonra attılar. Olayı olduğundan çok daha fazla infialle karşılayıp hem kendilerini gereksiz ve anlamsız bir gerginlik içine soktular, hem de adeta Gökhan takımın her şeyiymiş gibi diğer oyuncuların farkında olmadan özgüvenlerini zedelediler. Ardından bu maça nasıl bir havada çıktıkları ilk yarıda yaptıkları her faulde yaptıkları aşırı itirazdan zaten görülüyordu. Büyük takımlar bu mantaliteyle yürümez. Hele ki derbi maçlarına böyle hazırlanılmayacağı yıllardır test edilip onaylanmıştır. Üstüne bir de kendilerinin başlattığı anlamsız hakem polemiğinin geri teptiğini de görmüş olmalılar.

Hakemi tek cümleyle özetlemek gerekirse maçın kontrolünü sarı kartlarla tutmaya çalıştığı için bol bol kart gösterdi ve misafir takımı en azından ezdirmeyen bir yönetim sergiledi. Derbinin havasına uygun olup olmadığı konusunda eleştiri gelebilir ama kitabi olarak kartların çoğu doğru karardı. Oyuncuların bunu anlayıp hareketlerine daha dikkat etmesi gerekirdi. Özellikle Olcay’ın gördüğü ikinci sarı için Beşiktaşlıların çoğu itiraz ediyor ama eninde sonunda kurala göre doğru bir kart. Cebinde sarısı olan bir oyuncunun bu riski alması hiçbir şekilde affedilemez. Bu pozisyonun hatasını Olcay’a çıkartmaları çok daha doğru olur. 

Emre’nin küfürlü sözü maalesef kabul etmek gerekir ki kırmızı kart, ki zannederim hakem görmedi. Demba Ba’nın penaltı pozisyonu ise başlangıcı itibariyle çok kafa karıştırıcı bir pozisyon. Ya penaltı ya lehimize faul, ortası yok. Ama ben defalarca seyretmeme rağmen net olarak çözemedim. Penaltıya daha yakın geliyor, doğru, ama bunu tek görüşte anlayabilir miydim bilemem. Bence hakem de bu şekilde yorumladı ve inanmadı. Kaldı ki Ba da pek itiraz etmedi zaten. Hal böyleyken, Beşiktaş’ın oyun olarak rakibinin çok net gerisinde kaldığı bir maçtan sonra yenilginin en büyük mazereti olarak hakemi göstermeleri ve bizi doğruyorlar psikolojileri her şeyi bırak, kendileri için tehlikeli. Bunu anlamaları ve başarısızlıktaki sorumluluğun doğru kişilere fatura edilmesi gerektiğini görmeleri lazım. Ama son yıllarda bunu yapamadıklarından fazla kırılgan bir yapıları var.

Sonuç olarak, bir miktar endişeli çıktığımız derbiden beklediğimizden kolay bir zaferle ayrıldık. Bu maçın en büyük kazancı İsmail Kartal’in kredisinin ve kendisinin de kendine olan güveninin biraz daha yükselmesi oldu. Umarım bu tüm takımda bir yükselişin başlangıcı olur. Üç büyük rakibimizle deplasman maçlarını tamamlamış ve diğer rakipler daha aralarında oynanmamışken, bir de lider pozisyonda olmak. Bu beklediğimizin de ötesi. Artık bu büyük avantajı kaybetmemek lazım.

Bu galibiyetle ayrıca son yıllarda biraz bocaladığımız Beşiktaş deplasmanlarının şanssızlığını kırmış olduk ve ligdeki son 10 Beşiktaş deplasmanındaki galibiyet adedimizi 5’e çıkardık. Bunu da bir kenara not edelim. 

Haddimizi bilmek (!)

Bu talihsiz maçın teknik taktik analizine girmeye çok gerek yok aslında. Gereğinden fazla ikramlarımızla dolu ve psikolojik olarak çok yıkıcı bir maç oldu. Benim için maçın tek kelimelik özeti ve maalesef en facia tarafı İsmail Kartal’ın maç sonunda  her ne sebeple olursa olsun yaptığı “haddimizi bilerek oynadık” demecidir. Bu demeç aslında farkındalığı yüksek milyonlarca taraftar için maçın kendisinden çok daha yıkıcı olmuştur. Bana göre, eğer bir Fenerbahçe teknik direktörü bir derbi maçında, hem de Galatasaray maçı için bu cümleyi kurabiliyorsa zaten gönüllerde bulunduğu mevkiden o saat istifa etmiş demektir, hiç kimse kusura bakmasın.

Fenerbahçe teknik direktörü, hiçbir şart dahilinde Galatasaray’a karşı haddini bilerek oynamayı düşünmez, ve üstelik bunu zinhar telaffuz etmez. Maça şartlar gereği çok dezavantajlı çıkabilirsin, maç içerisinde her türlü şanssızlığa uğrayabilir, eksik de kalabilirsin. Bütün bunlar karşısında tabii ki daha tedbirli bir plan yapmak kadar normal bir şey yok, bu gayet anlaşılır bir şey. Ama tedbir almak ve yeni duruma göre plan yapmak başka, haddini bilmek başka şeylerdir. Fenerbahçe teknik direktörlük makamı sadece teknik bir makam değildir. Orada bulunan kişiden liderlik yapması da beklenir. Sadece oyunculara değil, gerektiğinde tüm taraftarlara ve hatta camiaya da liderlik yapmalıdır. Bir lider haddimizi bildik demez. Bu tavır teslimiyetçi, pasif ve kazanmayı asla düşünmeyen tavırdır. Fenerbahçe teslim olmaz. Tarihinde ve genlerinde bu yoktur. Bunu kesinlikle tasvip etmiyor ve kabullenmiyorum.

Geçen sezonki 3-3’lük Beşiktaş maçında takım daha 30’uncu dakikalarda 10 kişi kaldı ve tam 2-1 öne geçmişken devre arasına en moral bozucu biçimde iki gol yiyerek 3-2 mağlup girdik. O maçın ikinci yarısında “haddimizi bilseydik” o efsane direniş ortaya çıkabilir miydi? Unutulmaz 6-0 derbisinde 2-0 önde iken yine ilk yarıda 10 kişi kaldık. Kalan onca dakikada haddimizi bildik mi? Tarihimiz bunun gibi onlarca örnekle doludur. Olmadı İsmail Hoca. Hem de hiç olmadı. Maalesef teknik direktörümüzün vizyonu ve yeterliliği konusunda ilk günden beri yanılmayı çok istiyorum ama her geçen gün bizi endişelerimiz konusunda haklı çıkarmaya devam ediyor. Görünen o ki İsmail Kartal taraftar nezdindeki kredisini yavaş yavaş kaybedecek, ki bunu çevrenizdeki yansımalardan zaten görebiliyorsunuz.

Webo’nun özel durumu, Sow’un sakatlığı derken maça formsuz Emenike ile çıkışımızı anlarım. Zaten kadrodaki cezalı ve sakatlar düşünülünce maça kimsenin itiraz edemeyeceği bir onbirle çıktık. İlk yarıda oyun planı ve işlerlik fena değil, hatta oldukça iyiydi diyebilirim. Yine de basında dillendirildiği kadar parlak bir ilk yarı oynadığımız fikrinde değilim. Evet, oyun kontrolü tüm yarı boyunca bizdeydi, belki de G.Saray deplasmanlarında son yıllardaki en rahat oyunumuzu oynama şansı bulduk. Ama dediğimiz gibi bu “rahat” bir oyundu, kontrol bizdeydi. Ama bu bizim oyunumuz kadar, biraz da Prandelli’nin aşırı tedbirli oyun planıyla kendi takımını fazla dizginlemesi ile G.Saray kadrosundaki bazı defolu parçalar neticesinde oluşan bir durumdu. Gerçekten de, G.Saray bu maçta belki de son 10 yılın en pasif ve umut vermekten uzak bir şekilde çıkmıştı kendi sahasında karşımıza. Böyle bir G.Saray’ı TT Arena’da bir daha böyle yakalamak çok zor olacaktır. Maçın üzüntü verici yanlarından biri de bu.

Durum böyle iken, tüm şartlar lehimize iken biz koca ilk yarı boyunca oyunumuzu rakibi bitirici seviyeye bir türlü çıkaramadık. Hep sallayan ama yıkamayan konumda gittik. Pozisyonlar da bulduk ama bu oyunun karşılığı olması gereken netlikte pozisyonları yine bulamadık. Zaten bu sezon sorunumuz bu. Kontrol hep bizde gözüküyor ama bir türlü yeterli gol pozisyonu ve tehlike yaratamıyoruz. Hiçbir maçı koparıcı bir hamle ve yaratıcılık gösteremiyoruz. Bu nedenle pek çok kişinin aksine ben genelde iyi bir oyun oynadığımız düşünmüyorum. Oynamaya çalıştığımız topa sahip olma (possession) ve pas oyununun gerçekte iyi bir oyun olup olmadığının ve bize uygunluğunun tartışılması lazım. Öyle bir algı oluşmuş durumda ki, topa daha çok sahip olduğumuzda biz daha iyi taraftık diye düşünüyoruz. Futbolda artık böyle bir şey yok. Verimliliğe bakınca, en özet haliyle bizim bulduğumuz ve rakibe verdiğimiz toplam pozisyon adedi bakiyemize bakarsak, oyunumuzu ciddi biçimde iyileştirmemiz ve biraz da başka bir forma evriltmemiz gerektiği ortada. Velhasılı, Aziz Başkan’ın kendi inatçı yapısına denk düşen bir deneysellikle bu yılı zar zor bir şekilde geçireceğiz gibi gözüküyor.

Bruno Alves için ise söyleyecek sözler tükendi. Yaptığı hareketi aptallık olarak filan tanımlamak yetersizden çok öte, saflık olur. Düpedüz hainlik, düşmanlık gibi bir şey bu. Bir değil iki değil üstelik. Bu yapılan hareket yine görmezden gelinir de affedilirse takım içinde disiplin diye bir şeyden hiç söz etmeyelim zaten. Gaddarlığını, ahmaklığını, her türlü düşüncesizliğini, sorumsuzluğunu filan bir kenara bırakın, 1,5 sezondur Alves’ın düpedüz bizim için yetersiz kalitede bir stoper olduğunu, yabancı hakkını Alves gibi birine kullanmamızın hata olduğunu söylüyorum.  Yaptığı pozisyon hataları, yanlış çıkışları saymakla bitmezken bir de defalarca yaptığı bu tür gaddarlıklar, sorumsuzluklar bardağı çoktan taşırdı.

Ne kadar verimsiz olursak olalım bizim kontrolümüzde giden şu maçı kaybetmenin bir numaralı sorumlusu Alves isimli oyuncudur. Yapılacak şey net: Bir daha bu forma kendisine verilememeli ve Ocak’ta ne olursa olsun yollar ayrılmalı. Bu hareketin hiçbir şekilde affedilir yanı yok. Bu formayı bu denli ucuzlatan oyunculara bundan sonra müsamaha gösterilmemeli.

Alves’in atılışı sonrası İsmail Kartal’ın zor durumlardaki yetersizliği ortaya çıktı. Hiç de iyi durumda olmayan bir Galatasaray’a karşı takımı  resmen dizginledi ve gereğinden fazla sinmemize neden oldu. Emenike-Hasan Ali  değişikliğinin yanlışlığını anlatmaya gerek yok. Zaten tüm futbolseverler görüyordur. İleriye atılacak uzun topları tutmak üzere Kuyt’un düşünülmesi ise işler bir plan olamazdı, olmadı da. Emenike’nin yerine girecek oyuncu Webo olmalı, Kuyt ve Alper de yanına mümkün mertebe yanaşarak devam etmeliydiler.  Emre’nin artık fiziki yapısı ondan beklentilerimize yetmeyecek anlaşılan. Geçen yılın en iyilerinden Kuyt’daki bu sezon görülen düşüş ise inanması güç. Her maç yine en üst düzey mücadele etse de, ondan beklediğimiz verimli oyunun çok uzağında maalesef.

Cüneyt Çakır’a gelince. Tabii ki bizi yine şaşırtmadı ve her Galatasaray derbisinde yaptığı gibi eyyamcılığın, korumacılığın kitabını yazdı. Bize gösterdiği kartlarda haklı olsa da aynı standardı G.Saray’a karşı göstermediği o kadar açık ki. Ünal Aysal’ın bir kez daha sinsice kurguladığı akıl oyununa bir kez daha düşen Cüneyt Çakır aslında Ünal Aysal’ı ters yönden haklı çıkardı. Bu hakemin doğru düzgün bir FB-GS derbisi olmayacak, artık belli. Hesaplı maç yöneten bir hakem ve Chedjou’nun Emenike’ye yaptığı ustaca ama buz gibi penaltı olan müdahaleyi görmezden gelmesi tam da onun standardıydı. Aynı pozisyon terse olsa nasıl karar vereceği çok belli. Biz ne kadar maçın birincil sorumlusu hakemdir diye düşünmesek de, vermediği penaltıyla aslında maçı bir taraftan diğer tarafa vermiş oldu diyebiliriz. 

Çakır haricinde maçın G.Saray adına en iyi üçlüsü ise, gollere kadar sahanın açık ara en iyisi olan Chedjou ile müthiş iki gol atan Sneijder ve Bruno Alves’ti. 

Fenerbahçe - Spurs: Rüya gibi bir maç!

Bugün Fenerbahçe ile San Antonio Spurs maçı var. Benim için rüya gibi bir maç. San Antonio, 5 yılımı geçirdiğim, kızımın doğduğu şehir. Spurs orada bizi oraya bağlayan, özel hissettiren şeylerden biri oldu her zaman. Tim (Duncan), Manu (Ginobili), Tony (Parker) ve tabii ki eşsiz koç Gregg Popovich. Sadece sporcu değil, insan olarak da çok özeller. Tıpkı Alex gibi. Tıpkı Aykut Kocaman gibi. Kulüplerine, formalarına, taraftarlarına özel bir sadakat ve sevgiyle bağlı insanlar.

Orada defalarca izleme şansı bulduğum dünyanın en iyi takımı Spurs ile Türkiye şampiyonu, çocukluktan bu yana aşkım olan takım karşılaşacak. Ve ben sevgili eşim ve kızımla orada olacağım. Gerçekten rüya gibi...

Maça gelirsek, bir kere maç Fenerbahçe açısından çok zor olacak. Birinci zorluk, Fenerbahçe takımı her ne kadar Spurs'ten çok daha önce sezonu açmış ve fizik olarak daha hazır taraf olsa da, oturmuş mükemmel bir sistemi olan rakibine karşın pek çok oyuncusuyla neredeyse yeni kurulmuş bir takım. Yeni gelen oyuncular, hatta bazı eski oyuncularımız bile takım içindeki rolleri hakkında çok net bir fikre sahip değil. En önemlisi takımın oyun içi lideri henüz yok. Hickman'dan böyle bir beklentiyi karşılamasının pek kolay karşılık bulamayacağı görünüyor. Emir desen, bazı maçlarda bu işi hakkıyla yapacak olsa da uzun maratonda bu yükü tam olarak kaldırmayacağı defalarca görüldü. Bana göre bu maç için değil ama sezon içinde yavaş yavaş liderlik koltuğuna Bogdan Bogdanoviç geçmeli. Bogdan genç yaşına karşın bunu başarıyla yapabileceğini Partizan'da gösterdi. Bu özellikleri fazlasıyla mevcut ve bana göre 2 yıl içinde Avrup'nın en elit bir kaç kısa oyuncusundan biri olacak.  

İkinci zorluk, Spurs'un Avrupa turnesindeki ilk maçı Almanya'da Hertha Berlin'e karşı kaybetmesi olacak. Hazırlık maçı da olsa koç Popvich'in oyuncularına iki maç üst üste hem de Avrupa takımlarına karşı iki maç üst üste kaybetme lükslerini olmadığı mesajını çoktan vermiştir diye düşünüyorum. 

Nihayetinde bir hazırlık maçıdır denebilir ama öyle bir takımla oynuyorsunuz ki takımın gücünü, zor durumlarda tepkisini bundan daha iyi test edip gerçek yeriniz hakkında az çk fikir alabileceğiniz bundan daha iyi bir maç olamaz herhalde.

Spurs ise tabii ki hazır durumda değil ve bunu Almanya'da gösterdiler zaten. Bizim maçı Hertha maçına göre daha ciddiye alarak oynayacaklardır. Bu bizim için aslında daha iyi bir şey. Maça asılmayan bir Spurs'u yenmenin kağıt üstünde apayrı bir tadı olacaksa da, bu sezonun selameti açısından ciddi bir Spurs takımının takımın defoları hakkında bize çok daha sağlam veriler vereceği ortada. Spurs'ün öyle oturmuş bir sistemi ve bu sistem içerisinde öyle bir sol dağılımı var ki, rakipte Lebron bile olsa en ufak zayıflığı nasıl kullanıp karşı tarafı resmen hacamat ettiklerini daha Haziran ayında gördük. Gerekten oyun anlayışları ve top dolaşımı felsefeleri dünyadaki NBA de dahil her takımdan çok daha başka bir seviyede.

Böyle bir takımla oynamanın zevkini çıkarma zamanı... 

Basketbol tarihinin en büyük efsaneleri arasına adını şimdiden en tepelerden yazdıran Tim Duncan'ı ise 38 yaşında İstanbul'da hem de Fenerbahçemize karşı izlemek ise...

İşte bu paha biçilmez!!!

Tükenen Miras

Fenerbahçe’nin sezon başındaki absürd teknik direktör değişikliği sonrası pek çoğumuzun endişe ve korkuyla beklediği gelişmeler yaşanmaya başladı maalesef. Son yıllarda bir teknik direktör takımı olma kimliğini üzerine yerleştirmeye başlayan Fenerbahçe futbol takımı, Aziz Yıldırım'ın bir kez daha işleyen tekere çomak sokması ile maalesef hocasız(!) sezona başlamış ve bu şekilde ite kaka da olsa gidebildiği yere kadar gitmeye çalışmaktadır. İsmail Hoca’ya saygısızlık gibi olmasın, ki insani olarak severiz kendisini, başından beri Fenerbahçe gibi bir takıma teknik direktör olabilecek yetenek ve deneyime sahip olmadığı görülüyordu. Aslında bu çoğunluğun bildiği ama daha oyunun başında oyunbozan olmamak adına açık açık dillendiremediği bir gerçekti. Maalesef gelinen noktada ben bu fikrimden daha da ileri bir noktaya gelmiş durumdayım. İsmail Hoca ne yazık ki ne kadar daha deneyim sahibi olursa olsun hiçbir zaman bu takımı hakkıyla yönetebilecek bir vizyon ve yetkinliğe sahip olamayacak gözüküyor. Bu konuda yanılmayı çok isterim ama şu ana kadar ortaya konan veriler kabul etmemiz gereken gerçeğin bu olduğu yönünde.

Fenerbahçe taraftarı dünkü Akhisar maçı sonrasında uzun yıllardır, ki Aragones döneminden bu yana diyebiliriz buna, ilk kez bu kadar umutsuz. Bu takım o kadar hızla geriye gidiyor ki taraftarın heyecanı ister istemez törpüleniyor. Esas umutsuzluk veren direksiyonun başındaki "iki" kişinin de (gerçekçi olalım) mevcut gidişata teşhisi doğru koyup neşteri vuracağına olan inanç yaratamamış olması. Mesela dün takım ne kadar kötü oynamış olursa olsun, ne kötü oyun ne de bırakılan 3 puan beni İsmail Hoca’nın maç sonu açıklamaları kadar üzmedi. Kartal'ın bu maçtaki sorunumuz buymuş gibi ilk olarak topa yeterince sahip olamadığımıza vurgu yapması beni gerçekten karamsarlığa sürükledi. Fenerbahçe’nin problemi topa sahip olmak değil hocam, topa hatta gereğinden fazla sahip oluyoruz. Esas problem topa sahip olduğumuzda ne yapacağımıza dair, daha doğrusu topu karşı kaleye nasıl götüreceğimize dair işler hiç bir planımızın olmaması. İkincil olarak söylediği son vuruş yetersizliği de değil problemimiz. Biz hiçbir maçta rahat bir son vuruş yapabilecek pozisyonu bulamıyoruz ki. Sorun organizasyonda, o son vuruşun rahat bir son vuruş olmasını sağlayacak son pasın düzgün verilmesinde, son vuruşu yapacak adamın yanında yöresinde onu rahatsız edecek rakip olmamasını sağlayacak olan alan boşaltıcı oyunda. Sorun tempoda, sorun pas yapma hızımızda. Sorun orta saha ve forvetlerimizin topsuz oyundaki hareketsizliğinde ve bu nedenle devamlı surette rakip stoper ve beklerin kucağında oynamamızda. Sorun yaratıcılıkta. Biz pozisyona giremiyoruz hocam, ve sen maç sonu demecinde inanılmaz biçimde ikinci yarı 4-5 pozisyona girdik diyorsun. Bir türlü olgunlaşmayan ve pozisyona dönüşemeyen atak girişimlerine pozisyon diyorsan senin bu takımın problemini doğru teşhis edip çözümü bulamayacağın ortada. Pozisyon nasıl olur görmek istersen geçen seneki maçları izle ve hareketli ve yer değiştiren forvetlerimizin bulduğu pozisyonlara bak.

Şu ana kadar yapılan 4 maçta bulduğumuz gerçekten tehlikeli pozisyon adedi bir elin parmaklarını ya bulur ya da ancak geçer. Ama iki elin parmağını bulmaz. 360 dakika yapar bu, dile kolay. Bu kadar üretkenlikten yoksun bir takım son 5 yıldır hatırlamıyorum, yok çünkü.  Ve hocamız hala bu maçtan sonra ortaya bir vizyon, bir inanç ışığı koyacağına bize teknik verilerden dem vurarak aslında rakamlar bazında daha iyiye gittiğimizi anlatıyor. Sırf bu bile bu takımda nasıl bir liderlik eksiği olduğunu gösteriyor. Görünen o ki, geçen sezona nazaran esmer günler bizi bekliyor. Saha yayılışımız ayrı bir sorun ve bu nedenle sahayı iyi parselleyemiyoruz. Sahada hep eksik olduğumuz büyük boşluklar görülüyor. Takım hücumda iken mesela, stoperler anlamsızca hala kendi yarı alanında bekliyor ve orta çizgi ile rakip ceza yayı arasını olduğu gibi rakibe bırakıyoruz ve buraya düşen topları rakip kolayca topluyor.

Çok karamsar bir yazı olduğunun farkındayım. Ama kulübün fiiliyatta artık var olmayan yönetim kurulu, başkanın teknik direktör makamının ağırlığını Ersun Hoca’yı kovabilmek adına sıfırın altına indirişi, başarı denen şeyi teknik direktörün değil oyuncunun parasının tıkır tıkır ödemekten geçtiğine olan inancı, İsmail Kartal’ın vizyonu ve maalesef bu pozisyona uygun olmayan yapısı ortada iken başarı gelecekse bile bu ağırlıklı olarak rakiplerin durumu nedeniyle olacaktır. Tüm bu gerçekler ortada iken gördüğümü söylemeden polyanacılık ya da romantik Fenerbahçelilik oynayamam. Gözümüzün gördüğünü, aklımızın analiz ettiğini söylemek zorundayız. İnşallah bu takım bu düşüncelerimizde bizi yanıltır, bunu çok isterim ama beklentim yüksek değil.

Maçın  teknik analizine inmeye çok gerek yok. Alper’in olmayacak biçimde Emre’nin rolüne soyundurulmasının anlamsızlığından mı dem vuralım, yoksa her ikisi de pozisyon almada çok yetersiz birer saatli bomba olan stoperlerimizden mi? Kişisel hatalardan da önemlisi, takım bütünlük içinde oynamıyor. Birlikte düşünmüyor, birlikte hareket edemiyor. Hepsi çalınan parçanın kendi kafasına göre ayrı bir partisyonunu çalan orkestra gibi. Ortaya dinlenir bir parça yerine uyumsuz sesler çıkaran bir orkestra. Böyle bir orkestradaki bozukluğu düzeltmeye nereden başlarsınız? Obua veya klarnetçiden değil herhalde…

Oyuncular şu sonuçta birincil sorumlu değil bana göre. Ha, Ersun Yanal’ın gönderilmesinde payı olanlar dolaylı yoldan birincil sorumludur diyebilirim. Dünkü maçın saha içi performansına gelirsek hepsi birbirinden kötü performans gösteren oyuncularımız var. Başta Alper, Sow, Alves, Bekir ve Kuyt gerçekten kötü bir gün geçirdiler. Alves’in defanstaki zayıf halkamız olduğunu ve beklediğimiz performanstan uzak olduğunu geçen yıldan beri söylüyorum. Defansta kullanacağımız yabancı kontenjanı seviyesi bu seviye değil. Egemen dönmeden işimiz zor. Haftalardır istediğimiz Webo ise çok şaşırttı. Tamam, kendisine bozuk düzende iyi pozisyonlar hazırlanamadı ama o bildiğimiz Webo performansından çok uzaktı ve maalesef ayakta duramayan bir görüntü verdi. Diego da bu düzende biraz fazla pas hatası ile oynadı ve temposu ve gücü halen bu ligin gerektirdiğinin altında. Çok iyi oynayan bir tane oyuncumuzu hatırlamıyorum ama zorlarsak Mehmet Topal ve Mert’i sayabilir, hemen arkasından Gökhan’ı da söyleyebiliriz.

Gelecekte boğuşacak sorunlar fazla gözüküyor. Takımın şu mevcut durumdan huzursuz ve hoşnutsuz olduğu da hissediliyor. Muhtemelen Aziz Yıldırım’dan yeni bir tedbir aksiyonu gelecek ve duruma el koyacaktır. Durum İsmail Hoca’nın tek başına baş edebileceğinden daha kritik görünüyor çünkü.

Akhisarspor ve Gekas’tan söz etmemek ise olmaz.  Bu maçı sadece Fenerbahçe’nin yanlışları üzerinden okumak ciddi haksızlık olur. Çünkü öyle bir performans sergilediler ki Fenerbahçe doğruları yapsa bile çok zor rakip olurdu. Gekas, bu ülkeye 2,5 yıldır bir santraforun nasıl oynaması ve nasıl pozisyon alması gerektiğine dair herkese ders vermeye devam ediyor. Tebrikler Gekas ve maçın diğer iki yıldızı Bilal Kısa ve Douglas’a. Tabii ki bir futbol emekçisi olan Mustafa Hoca’ya da. Yolları açık olsun…  

Trabzon'da sessiz gece

Fenerbahçe 2. haftada karşılaştığı ve genellikle 3 puana beklediğinden daha kolay ulaştığı ezeli rakibine karşı bu kez kazanamadı. Bunda Trabzonspor’un öncekilerin aksine bu maçı bir intikam, hesap sorma maçına çevirmemesi, yeni hocası Halilhodzic’in hissiyat yerine aklın ön planda olduğu soğukkanlı bir planı başarıyla uygulayışı ve o bildik tabirle haddini bilerek ve alanı çok iyi daraltarak güçlü rakibini büyük ölçüde izin verdiği huniye hapsetmesinin büyük rolü var. Buna karşın Fenerbahçe cephesinden bakıldığında ise, maçın berabere bitmesini Fenerbahçe’nin hızlı ve dikine baskın hücumlar yerine yeniden Aykut Kocaman dönemini anımsatan pas ve topa sahip olma felsefesi, bunun getirdiği garantili ama yavaş oyun, ve henüz fizik olarak hazır olmayan forvet oyuncuları yanında maç boyunca bu senaryoyu değiştirecek bir B planı ortaya konulamamasına bağlayabiliriz.

Trabzonspor, çok yeni kurulan ve daha bir elin parmakları kadar birlikte oynamamış kadrosu düşünüldüğünde bu maça doğru bir anlayışla çıktı. Fenerbahçe’nin üzerine çok gitmeden, topu kendi kale önü haricinde rakibine bırakarak çok kademeli bir alan savunması yaptılar. Savunma anlamında sahayı iyi parselleyerek Fenerbahçe’nin güçlü olduğu kanatları pek kullanmasına müsaade etmediler. Kanatlarda her zamanki etkinliğini kullanamayan Fenerbahçe, böylelikle oyunun enini genişletemedi ve çoğunlukla merkezden hücum etmek zorunda kaldı. Bu bölgede de, çok küçük zaman dilimleri haricinde dönen topları çok alamadığı için atak sürekliliğini sağlayacak baskıyı kuramadı. Baskı altında bunalmayan Trabzon defansı da kalabalık bölgede çok büyük hata yapmayınca hedefledikleri gibi oyun kilitlendi. Bu sayede Emenike ve Sow da tam da planladıkları gibi stoperlerin kucağında etkisiz bir maç çıkardılar. Oyunun savunma yönü dışında çok etkili birkaç kontratak da geliştiren Trabzonspor, bu ani baskınlarla maçta gerçekten ciddi tehlikeli pozisyonları yakalayan taraf olsa da, ön alan oyuncularının henüz birbirlerini iyi tanımaması nedeniyle neyse ki bu pozisyonları gole çeviremedi.

Kanatların etkin kullanılmamasında Trabzonspor’un kademeli savunma planının yanında Caner’in sakatlığı ve Gökhan’ın daha lige hazır olmayan form durumu da gösterilebilir. Gerçekten de Gökhan zannederim kendisinin de hatırlamak istemeyeceği şekilde, önceki oyunlarına kıyasla çok etkisiz bir oyun ortaya koydu. Caner sakatlığına rağmen Kuyt’un da yardımıyla yine bindirmeler yapmaya, güzel ortalar yapmaya çalıştı ama bunlar da kalabalık defansa karşı yeterli olamadı.

Diego’yu ben her şeye rağmen beğendim. Fizik olarak arkadaşlarından geri kaldığı görülse de her maç üzerine biraz daha koyarak gidiyor bana göre. İsmail Kartal’ın oyun planı belli ki Ersun Yanal döneminde alınan bazı riskleri almaktan biraz uzak kalarak daha çok topun bizde kalması ve pas örgüleri ile rakibi açmaya yönelik olacak. Bu sistemde bence Diego gibi bir çilingirin oynaması çok elzem olacaktır. Aksi takdirde, özellikle deplasmanlarda sabaha kadar pas yapıp buna karşın pozisyon yaratmada sıkıntı yaşayacağımızı söyleyebiliriz. Diego, her ne kadar toplam orta saha sertliğinden ödün verme pahasına da olsa atacağı derinlemesine toplar ve doğru koşuyu yapacak forveti topla doğru yerde buluşturmadaki müthiş yeteneği ile kapanan rakipleri açmada çok kritik rol oynayacaktır. Dün mesela, Sow’a vermediği pası ilerleyen günlerde takımı tanıdıkça verecektir.

Bunun dışında Sow ve Emenike’nin hem bireysel formsuzluğu hem de birbirleri ile olan uyumsuzluğu devam ediyor. Sow daha geniş alanda, orta sahayla daha bütünleşik oynayarak bir şeyler yapmaya çabalıyor ama Sow’un asıl etkili olacağı yer kale önü. Kaleden uzaklaştıkça etkisi düşüyor. Webo’nun acilen bu takımın en azından şu dönem için takımın ilk onbirine mutlaka monte edilmesi gerektiği fikrimde ısrarcıyım. Diego ile de çok iyi anlaşacağını ve aynı dili konuşacaklarını düşünüyorum.

Maçta, maçın oyuncusu olacak biçimde çok net bir oyuncu ortaya çıkmasa da, Emre ve Mehmet Topal’ı üzerine düşen görevi en eksiksiz yapan oyuncularımız olarak sayabilirim. Defansta Bekir ve Mert de yine sağlam bir oyun ortaya koyarken Alves de maç oynadıkça üzerine koyacaktır diye düşünüyorum.

İsmail Kartal’a önümüzdeki haftalarda önemi yükler düşüyor. Özellikle Diego’yu bu takıma en uygun oyun kurgusu ile monte etmek sanırım birincil önceliği olacak. Son 4 sezondur epey iyi oturttuğumuz diziliş olan 4-3-3 aslında Diego’yu çok etkin kullanabileceğimiz bir diziliş değil. Tabii dizilişi kısa vadede değiştirmek çok kolay değil ve üstelik hiç de akıllıca değil. Bunun yerine oyun tıkandığında, alternatif olacak ekstra düzenlemeler üzerinde çalışmalı. Bu diziliş anlamında olabilir, veya aynı dizilişte yapılacak  varyasyonlar da olabilir. Bir de Emenike ve Sow’un uyumu üzerinde durulmalı.

Özetle, Trabzon deplasmanı gibi zor bir deplasmanın hele ki tüm rakiplerin evinde puan kaybettiği bir haftada 1 puanla geçilmesi kayıp değil kazanç hanesine yazılsa da, takımın deplasmandaki nispeten kısır oyunu umarım sonraki haftalar için kalıcı bir sinyal olmaz. Maçın, son yıllardakinin aksine nispeten daha kavgasız, gürültüsüz geçmesi de futbol adına güzel bir gelişmeydi. Umarım bu hava artarak devam eder. 

2014 - 2015 Sezonuna Merhaba!

İlk maçlar her zaman zordur. Bunun üstüne bir de sezonu en erken açan ve en hazır takımlardan biri olan Karabük’le oynamak bu zorluğu iki katına çıkarmıştı. Buna rağmen Fenerbahçe zaman zaman aksaklıklar yaşasa da genel olarak geçtiğimiz yıl kaldığı yerden organizasyonunu devam ettirmeyi bildi ve zor da olsa 3 puana ulaştı.

Maça iyi başlayan son şampiyon, ilk 20 dakika gerçekten çok iyi ve organize bir oyun ortaya koydu. Bu dakikalarda oyuncuların birbiri ile uyumu, pas atanın hareketsiz kalmayıp devamlı boş alan arayan koşuları, sürekli en uygun pozisyonundaki arkadaşını arama ve onunla oynama isteği üst düzeydeydi. Bu yardımlaşmanın sonucunda akışkan bir pas trafiği yakalandı. Bu dakikalardaki tek eksik bu pas trafiğinin bir türlü etkili bir son pasla tehlikeli pozisyona dönüşememesiydi. Etkili oyunun karşılığının etkili pozisyonlar olarak alınamaması İsmail Hoca’nın önümüzdeki haftalar üzerinde duracağı konular arasında olacak gibi görünüyor. Tabii bunda Karabük’ün 5’li gömülü savunmasının da etkisini görmek gerek. Karabük takımı organizasyon olarak etkili savunma yapabilen bir takım. Bunu Avrupa kupası ön eleme maçlarında da gösterdiler. Rakibe çok boş alan bırakmıyorlar ve kaptıkları topları özellikle sağ kanattan Erdem gibi açık oyuncuları ile rakibin hücum bölgesine çok çabuk ve tehlikeli biçimde taşımayı başarıyorlar. Bunu bu maçta da oldukça iyi yaptılar ve Fenerbahçe defansına zor anlar yaşattılar. İleri uçta oynayan oyuncuları Kombela sadece iyi bir bitirici değil, top tekniği de üst düzey ve takımı hücum bölgesine taşıyabilen biri. Attıkları ilk gol her ne kadar başta Bekir olmak üzere, Caner, Kadlec ve Mert’in ortak hatalarıyla gelse de, mükemmel  bir kontratak organizasyonu ile sol kanadımızdaki boş alanı çok iyi değerlendirdiler ve gerçekten derslik bir gol attılar.

Karabük iyi takım savunmasına karşın bu maçta defansta bireysel olarak çok hata yapınca oyununun karşılığı olan puanı alamadı. Özellikle yedikleri 2. ve 3. golde yaptıkları ikramı Fenerbahçe’nin forvetleri geri çevirmedi. Oyunun ilk dakikalarında Kuyt’un attığı mükemmel ara pası, onun oyun aklı ve 3 boyutlu saha görüşünün güzel bir örneğiydi. Bu pasla çok kalabalık gözüken Karabük defansı bir an paralize oldu ve iyi koşuyla topu önüne alan Emenike kalecinin bacak arasından sezonun açılış golünü attı.

Maçla ilgili diğer notlarımızı kısa kısa yazarsak:

• Görünen o ki, İsmail Kartal mantıklı davranarak son 2-3 yılın oyun sisteminde radikal değişiklikler yapmayacak ve sistem üzerine kendi iyileştirmelerini yaparak devam edecek. Ersun Yanal’a göre biraz daha pasa ve topa sahip olmaya dayalı, Aykut Kocaman’a göre biraz çabuk oynayacağımız söylenebilir.   
• Kuyt’un dünya kupası performansından sonra çok dinlenmeden yine kaldığı yerden devam etmesi ve fizik olarak en hazır oyuncumuz olmasına şapka çıkarılır. Oyunun her bölgesinde o kadar faydalı oynuyor ki… 
• Emenike’nin fizik gücü ve hızı iyi durumda. Artık bunun üzerine takım oyunu, pas, yardımlaşma ve taktik zeka koyma zamanı. Umarım bu yıl bu konuda kendini geliştirir. Özellikle Sow ile daha iyi anlaştığını görmek istiyoruz.
• Meireles’te bu yıl gördüğümüz form yükselişi sevindirici. Umarım bu kalıcı bir durum olur.
• Mert’in formsuzluğu umarım belindeki sakatlıkla ilgilidir ve geçici bir durumdur.
• Diego fizik olarak hazır olmasa da oynadığı yaklaşık 20 dakikalık bölümde kalite ve kumaşını gösterdi. Forvet arkasındaki yaratıcı, pozisyon haırlayıcı ve derinlemesine pas atan oyuncu eksikliğine ilaç olacak gibi..
• Erkan Kaş’ın Kuyt’a attığı acımasız tekmeyi sarı kartla geçiştiren hakeme tek kelimeyle ayıp! Görünen o ki bu yıl da Diyojen misali elde fener yürekli bir hakem aramakla geçireceğiz.
• Maçtaki 5 golün 3’ü doğrudan defansların ikramı şeklinde oldu, ki burada rakibinden bir fazla ikram yapan Karabük kaybetti. Eğer Webo’nun galibiyet golünü o meşhur 2011 sezonunda atmış olsaydık maazallah neler olabileceğini düşünmek istemiyorum.
• Diego’yu saymazsak bu maçta forma giyen 6 yabancı oyuncumuzun da maçtaki golllerde doğrudan katkısı olması enteresan. Emenike, Sow ve Webo’nun golleri, Kuyt ve Meireles’in asistleri var. Kadlec’in de kendi kalesine golü!

Maçın adamı Kuyt başta olmak üzere Mehmet Topal (nazar değmesin), Gökhan ve Meireles çok iyi performans gösteren oyuncularımızdı. Sonradan oyuna giren Webo yine görevini eksiksiz yaptı ve bu takımda ama ilk onbirde ama sonradan girerek her maç neden oynaması gerektiğini bir daha gösterdi. Caner genel olarak yine iyi oynasa da önceki maçlarda alıştığımız fırtınalarını estirmekten biraz uzak kaldı. Ayrıca hücuma çıkarken biraz daha kendi bölgesini savunmaya dikkat etmesi gerekiyor. Emre, Sow ve Bekir de görevlerini yaptılar. Mert ve Kadlec ise maalesef istenen ve beklenen performansın biraz altındaydılar. Kadlec özellikle Bekir ile uyumsuz gözüktü.

Sonuç olarak ligin en hazır ve kompakt takımlarından biriyle oynayıp kayıpsız geçmek iyi bir başlangıç oldu. Milli maç arası takıma ve sakat oyuncularımıza ilaç gibi gelecektir. Özellikle Diego’nun bu arayı iyi değerlendirip takımdaki yerini almasını taraftarlar dört gözle bekliyor.

Dünya Kupasının Ardından

Bu kupa ile artık statik ve son vuruş forvetlerinin (klasik santrforların) yavaş yavaş tarihe karıştığını gördük. Bundan sonra takımların bu lüksü yok. Gelecek gezgin, hareketli, orta alana daha entegre ve gerektiğinde kendi pozisyonunu hazırlayan ve çok daha çift yönlü oynayan forvetlerin. Suarez ve İbrahimovic türünün son (iyi) örneği gibi görünüyor.

Buradan hareketle, çok özet bir kupa değerlendirmesi yapalım...

KUPANIN OYUNCUSU:

1. Thomas Müller (Almanya)

2. James Rodriguez (Kolombiya)

3. Lionel Messi (Arjantin)

4. Arjen Robben (Hollanda)

WORLD CUP 2014 ALTIN ONBİRİ:

                                                        Tim Howard (ABD)

P.Lahm (Alm.)                   DeMichelis (Arj.)             Hummels (Alm.)              Rojo (Arj.)

     De Bruyne (Bel) /                    James Rodriguez (Kol.)                     Kroos (Alm.)

        Quadrado (Kol.)         

                               Robben (Hol.)                   Müller (Alm.)                   Messi (Arj.)

EN BAŞARILI TAKIM(LAR):

1. Almanya / Kosta Rika 

2.

3. Kolombiya

4. Arjantin

5. Hollanda

6. Şili  

EN BAŞARILI TEKNİK DİREKTÖR:

1.  Jose Pekerman (Kolombiya)

2.  Jorge Luis Pinto (Kosta Rika)

3.  Joachim Löw (Almanya)

4.   Luis van Gaal (Hollanda)

ÇIKIŞ YAPAN YILDIZLAR:

James Rodriguez, Quintero (Kolombiya), Joel Campbell (Kosta Rika), Herrera (Meksika), De Bruyne, Lukaku (Belçika), Green, Yedlin (ABD), Rojo (Arjantin), Schürrle (Almanya), Martins, Wijnaldum (Hollanda)

EN UNUTULMAZ MAÇ

1. Brezilya – Almanya: 1-7  (Yarı Final)

2. Belçika – ABD:  2-1      (2. Tur )

3. Yunanistan - Fildişi Sahili: 2-1 (Grup maçı)

HAYAL KIRIKLIĞI ONBİRİ:

Casillas/J.Cesar  - Maxi Perreira,  Pepe, Ramos, Jordi Alba  -  Xavi, Iniesta, Lampard  -  Cavani , Fred, Torres

Koç: Luiz Felipe Scolari

ÖZEL NOTLAR:

NOT-1: İlk kez bir Avrupa takımı Amerika’dan kupayla dönüyor. (Amerika’nın fethi)

NOT-2: Son 3 dünya kupasının Avrupa’ya gitmesi ile ilk kez bir kıta üst üste 3 kez kazandı!

NOT-3: En çok gol atılan Dünya kupası turnuvası olma rekoru sadece 1 golle kaçtı! 1998 Fransa’da atılan 171 gol ancak egale edilebildi. (Gol ort: 2.67)

Sezon Karnesi

Bu yılki şampiyonluk çok özel bir şampiyonluk. Bunu daha önce dile getirmiştik zaten. Yıllardır zaten yapılanların üzerine 3 yıl önce başlatılan kirli bir operasyonla resmen hakim olunmaya ve kontrol alınmaya çalışılan, buna eklemlenen diğer bazı çevrelerce de alaşağı edilip bitirilmeye çalışılan takımın tüm bu saldırılara karşı müthiş mücadelesiyle dimdik ayakta kaldığını cümle aleme gösterdiği bir şampiyonluktur bu. Kolu kanadı koparıldıktan sonra kenetlenip yeniden ait olduğu zirveye dönen takımın hikayesidir. Bu şampiyonluk tam da bu ruha uygun biçimde, teknik zenginlikten değil üstün mücadele azmi ile ve oyuncuların çok üst düzey bir karakter ortaya koymasıyla kazanılmıştır. Hani taraftarın yıllardır tribünde dile getirdiği “sırılsıklam olsun o forma” deyişinin tam manasıyla vücut bulduğu yıldır bu. Bu yüzden takım kocaman bir pekiyi notu hak etmektedir.

Takımın bireysel olarak (nacizane) performans notlandırmasını yaparsak:

Ersun Yanal :

Takıma çok hakim ve neredeyse tüm oyunculardan çok iyi verim aldığı bir sezon geçirdi. Oynatmaya çalıştığı ön alan baskılı çabuk oyunu kısa sayılacak bir sürede oturtmayı başardı ve meyvelerini aldı. Disiplin ve forma adaleti, duruma hakim görüntüsüyle oyuncuların ve camianın saygısını kazandı. gerek kulübedeki gerek kadroya giremeyen oyuncuları da hazır tutmayı başardı ve rotasyondan iyi verim aldı. İlk sezonunda, kısmen rakiplerin durumundan da kaynaklı olsa da bu kadar puan farkıyla şampiyon olması takdire şayan. Derbi skorları ile üst üste puan kayıpları yaşanabilecek dönemlerdeki kriz yönetimi konuları ise, önümüzdeki sezon üzerinde durması gereken konulardan denebilir.  Not: A

Caner Erkin:  (3 gol, 12 asist)           

Muhteşem bir sezon ve tartışmasız Süper Lig’in açık ara yılın futbolcusu performansı. Caner’den patlama bekleyen ben bile bu kadarını beklemiyordum desem yeridir.  Bir sol bek’ten beklenenleri çok daha fazlasıyla yaptı. Takımı her maç istisnasız ileri taşıdı. Çabukluğu ile kademelere iyi girdi. Defansif işleri de aksatmadan sol kanattan atak geliştirdi, bindirme yaptı ve çok etkili ortalarla bir çok maçta rakip sağ kanadını çökertti. Süper ligde ceza alanına açık ara en çok top gönderen oyuncu oldu ve 12 asistle de takımın kralı oldu. Attığı nefis goller de cabası. Daha ne olsun? Teşekkürler Caner…

Not: A+

Mehmet Topal :  (3 gol, 1 asist)           

Caner’i ayrı tutarsak Süper Lig’de yılın futbolcusu olmaya yakın bir performans daha. Mehmet’in kendi açısından en iyi lig performansı oldu. Öyle basit ve sade bir katkıyla oynuyor ki, takıma etkisinin ne kadar önemli olduğu oynamadığı maçlarda ortaya çıkıyor. Fenerbahçe bu kadar güvenli hücuma çıkmış ve 3. bölgede en etkili takım olmuşsa bunda Mehmet’in ortaya koyduğu sigortanın çok önemli payı var. Duracağı yeri çok iyi biliyor ve uzun bacaklarını çok iyi kullanan bir kesici. Uzun boyuna rağmen oldukça da çabuk. Pas tercihinde fazla hata yapmıyor ve orta sahada her bölgeye yardıma gidiyor. Ayağına sağlık Mehmet…

Not: A

Dirk Kuyt:  (9 gol, 6 asist)           

Zaman zaman oynadığı mevki için aranan yetenek limitini bize hatırlatsa da, bu açığını oyun zekası, fiziksel gücü ve en önemlisi özverisi ve inanılmaz karakteri ile fazlasıyla kapatan adam. Kaptanlığa çok yakışır. Yine formasının hakkını sonuna kadar veren, sahada yenilgiyi kabul etmeyerek takıma örnek olan ve takım oyunundan muhteşem örnekler sergileyen bir sezon geçirdi. Attığı goller ve asistleri ile pek çok zor maçın çevrilmesinde büyük payı var. Takımın sezon kare asına girer.

Not: A

Moussa Sow:  (15 gol, 5 asist)           

Sorunla başladığı sezonda, problemlerini çok kısa sürede arkasında bırakarak olgunlaştı ve takıma muazzam katkı verdi. Takımın değişken forvetinde yetenek yelpazesi en geniş oyuncu olarak çok farklı alanlarda iş yaptı. Takımın gol kralı oldu, rakip defansla boğuştu, çizgide arkadaşlarına boş alan yarattı, pozisyon hazırladı. Takımın sezon kare asına giren oyuncularımızdan.

Not: B+

Gökhan Gönül:  (3 asist)           

Sakatlıklarla boğuştuğu bir sezonda yine başarılı bir sezon geçirdi ve ligdeki en iyi sağ bek performansını tekrarladı. Sakatlık performansını hangi dereceye kadar etkiledi bilinmez ama yine de daha iyisini yapabileceğini biliyorum Gökhan’ın. Özellikle gol ve asist rakamları açısından düşük bir yıl geçirdi, ki kendi potansiyelinin bunun çok çok üzeri olduğu bir gerçek. Defanstaki sağlamlığı ve kademelerine ise maşallah diyelim.

Not: B+

Emanuel Emenike:  (12 gol, 6 asist)           

Zaman zaman bencilliğe kaçmasıyla ve arkadaşlarını ve hocasını isyan ettirse de, Emenike de diğer forvetlerimiz gibi çok üst düzey katkı verdi. Özellikle gücü ve hızıyla takımı atağa kaldırdı, kontratak tehdidi oldu, arkadaşlarına koridor açıp pozisyon yarattı. Attığı ve attırdığı gollerin hemen hepsi çok kritik puanlar getiren gollerdi.

Not: B+

Egemen Korkmaz:  (2 gol)           

İlk yarı boyunca ve ikinci yarı oynanan hakem faciası Sivas maçına kadar defansın en sağlam ismiydi. Egemen’in şanssızlığı haksızca atıldığı o maçla başladı ve sonra da sakatlığı nedeniyle son dönemlerde forma şansı bulamadı. İlk onbir çıktığı 21 maçta ise çok sağlam, güvenli bir performans gösterdi ve üstüne çok ekstra ve kritik goller atarak doğrudan puanlar kazandırdı. Sürekliliği olsaydı takımın kare asında olması işten değildi.

Not: B+

Raul Meireles :  (1 gol, 2 asist)               

Geçtiğimiz sezonun üzerine yine beklenen seviyenin altında sezona başlasa ve gerek sakatlık gerek cezalarla sürekliliği kesintiye uğrasa da, Raul devre ortasına doğru ciddi çıkışa geçti ve ikinci yarı boyunca soyadı Topal olmayan en güvenilir ve verimli orta saha saha oyuncumuz oldu. Ben yine de potansiyelinin daha yüksek olduğunu düşünüyor, kalırsa daha da iyi bir sezon geçireceğine inanıyorum.

Not: B

Pierre Webo:  (9 gol, 4 asist)                     

Tıpkı Egemen gibi ikinci yarı sakatlanana kadar muazzam yararlı bir sezon geçiriyordu ki, o kritik puan kayıpları yaşanan bölümde diğer forvet oyuncularımızla aynı zamanda sakatlandı. Bir özelliği var ki, takımda ileride topu tutan, saklayan ve atak olgunlaşması için zaman kazandıran, forvet pozisyon bilgisi en iyi adam. Kafa bitiriciliği ise dünya çapında. Sakatlanmasa puan farkı çok daha dramatik olurdu.

Not: B

Alper Potuk :  (1 gol, 4 asist)                        

İlk sezonunda takıma önce yavaş yavaş, sonrasında hızla adapte oldu ve Fenerbahçe’de harcanır diyenlere çok güzel bir ders verdi. Yüreğiyle oynaması, kora kor mücadelesi, ve orta alanda topu dikine en iyi taşıyan adam olmasıyla, daha ilk yılında ileride taraftarın göz bebeği olacağının sinyalini verdi. Hatta uzun yıllar kalırsa bunun da ilerisine geçip efsane olması bile ihtimal dahilinde. Biraz daha pas oyunu ve kontrollü oyuna adapte olursa tadından yenmez olacak, nazar değmesin.

Not: B

Bekir İrtegün :  (1 gol)                    

Bekir kişisel olarak beklentimi en çok aşan oyuncumuz oldu bu sezon. Hem de Caner’in muazzam çıkışına rağmen. Önceki sezonlarda iyi oynadığı maçlarda bile her an hata yapacak korkusu taşıtan Bekir, bu sezon görev aldığı her maçta neredeyse hatasız, güvenli ve müthiş kontrollü oynadı ve son dönemde aldığı formasını hak ederek bir daha geri vermedi. Oyunculuğu yanında kişiliği ve pek çok oyuncudan farklı duruşuyla da saygıyı hak eden bir oyuncumuz. Hep böyle ol Bekir…

Not: B

Bruno Alves :  (3 gol)                      

İlk yarıda, zaten standart verdiği katkısının yanında öyle savruk maçlar oynadı ki, defansımızdaki en zayıf halka dedirttiği zamanlar oldu. İkinci yarı ile birlikte çıkışa geçerek ilk yarıda yaptığı hataları epey azalttı. Tabii bu hatalarda risk ve inisiyatif alan oyunun da rolü olduğunu göz ardı etmeyelim. Her şeye rağmen oyun görüşü ve toplu oyunu en iyi beceren ve oyun kuran defans oyuncumuz.

Not: B

Volkan Demirel : 

İlk yarıda gerçekten aksadığı çok maç yaşadı. İkinci yarı ise iyi toparladı ve yeniden güven veren haline döndü. Sonuç olarak kendi yüksek ortalamasının altında bir sezon geçirse de özellikle saha dışı liderlik ve kaptanlığıyla, takımdaki yenilere ve gençlere akol kanat germesiyle, kaptanlığıyla şampiyonluktaki katkısı çok büyük.

Not: C+

Emre Belözoğlu :  (6 gol, 1 asist)           

Sakatlıklara biraz fazla boğuştuğu bir sezon geçirerek neredeyse maçların yarısını kaçırdı kaptan. Oynadığı maçlarda genel olarak kötü performans çizmedi ama gözlerimiz o eski, bomba gibi katkı veren Emre’yi de aramadı dersek olmaz. İlerleyen yaş durumunun sakatlık etkisini gençliğindeki gibi çabuk bertaraf edemeyeceğini göz ardı etmiyorum elbette. Oyunun skor yönünde de kritik katkısı var. Yalnız hala sinirlerine saha içinde hakim olamaması ve rakip tuzaklarına düşmesi en büyük handikapı.

Not: C+

Cristian Baroni:  (4 gol, 5 asist)                 

Cristian bir önceki sezondaki verimli görüntüsünden uzak inişli çıkışlı bir performans sergiledi. Bazı maçlarda çok faydalı olsa da maalesef bazı maçlarda o bildik (ve istemediğimiz) etliye sütlüye karışmaz görüntüsüne döndü. Her maç yüreğiyle oynayabilse takımda yeri olur ama sanırım her oyuncudan bunu beklemek çok doğru değil. Taraftarda kredisi azalan bir oyuncumuz haline geldi ve bu yıl giderse çoğu kişinin neden gitti diyeceğini sanmıyorum.

Not: C+

Michal Kadlec:  (2 gol, 1 asist)                 

Neredeyse sezonun ilk üçte ikilik kısmında forma şansı bulamayan Kadlec ancak ikinci yarının ikinci yarısında forma şansı bulabildi ve bunca oyun eksikliğine karşın verdiği katkı beklenenin çok üzerindeydi. Sol bekte veya stoperde de oynasa, belki çok çok üst düzey değil ama mutlaka belli bir düzeyin üstünde performans veriyor. Kulübede her zaman güvenebileceğiniz bir isim olarak kadroda olabilir.

Not: C

Mehmet Topuz:  (2 asist)           

Kayseri’den büyük umutlarla gelen Topuz ilk geldiği sezon mücadelesi ve direnciyle oldukça üst düzey katkı verse de her sezon daha az şans bulan bir görüntü çiziyor. Mücadele gücüne yine diyecek bir şey yok ama verimlilik konusunu biraz daha yükseltebilse her şey güzel olacak. Sağ bek yedeği olarak çok parlak gözükmese de sağ önde daha güvenilir bir yedek kuvvet oldu. Gol şanssızlığını ise yıllardır bir türlü kıramadı.

Not: C

Salih Uçan:  (1 asist)           

Önceki sezon çıkış yapmak üzere çok ümitlendirmişti ama bu sezon maalesef aynı şansları bulamadı. Oynadığı maçlarda da zaman zaman anlık parlak çıkışlar yaptı ama süreklilik sağlayamadı. Güç ve hız departmanlarına özel bir özen gösterip geliştirmesi lazım. Salih’teki potansiyel gerçekten muazzam ama küsmeden ve yılmadan ekstra çalışmalarla eksiklerini gidermesi lazım.

Not: C

Selçuk Şahin:                   

Kimi taraftarın sevgilisi olsa da ekseri taraftarın günah keçisi Selçuk, biraz da yüz eskimesi denen olgudan muzdarip. Yıllardır takımda olduğu halde tam olarak beklenen gelişmeyi göstermediği konusunda haklılık payı olsa da genel algıdaki gibi kötü bir performans da sergilemiyor. Her hocanın her zaman güvenebileceği bir yedek olarak elinden geleni fazlasıyla yapıyor. Oyun bilgisi ve zekası ile bazı açıklarını kapatarak rolünün gereğini verdiğini düşünüyorum.

Not: C

Samuel Holmen:     

İlk forma giydiği maçta (Sivas) iyi bir performansla beklentileri yükseltmişti ama maalesef sonraki şanslarında devamını getiremedi. Bu sezon beklentilerle kıyaslandığında en çok hayal kırıklığı yaratan oyuncumuz oldu diyebilirim. Potansiyeline hala çok güvensem de takımda kalması yeni yabancı kısıtı ile pek kolay görünmüyor. Keşke böyle olmasaydı diye düşündüğüm oyunculardan.

Not: D+

Hasan Ali Kaldırım ve Serdar Kesimal kardeşlerimiz ise notlandırma yapabileceğim kadar şans bulamadılar. Mert Günok ise şans bulduğu 8 maçta da iyi bir performans sergiledi ve Volkan olmasa da kalenin emin ellerde olduğunu gösterdi. Hatta ilk yarıda Volkan’ın yerine oynasın diyenler az değildi. Yine de oynadığı maç adedi nedeniyle notlama yapmamayı tercih ettim.

Tüm oyuncularımızın ayağına ve yüreklerine sağlık…