Söke Söke Şampiyon!

Kim ne derse desin, bu bana göre tarihimizin en önemli şampiyonluğudur. Tam üç yıldır çok farklı bir özlemle beklediğimiz bu şampiyonluk, malum haksızlıklar ve muameleler nedeniyle bir tarafımız buruk da olsa; bir yanımız çocuklar gibi şen, öbür yanımız yaprak dökecek hale gelmiş de olsa, en değerlisi, en özeli, ve en güzelidir.

Neden?

Bu şampiyonluk, 3 yıldır her gün ince ince yapılan bir toplu işkenceye karşın, bu işkencenin mimarlarına ve cellatlarına indirilmiş bir tokattır.

Bu şampiyonluk, Fenerbahçe’yi böl, parçala, ele geçir ve ehlileştir planından medet umanlara ve bu plana baştan veya sonradan, önünden veya yanından dahil olan, destek veren bütün odaklara indirilmiş bir şamardır.

Bu şampiyonluk, pek çok bozuk sistemimiz gibi futbol dünyasına da yıllardır çöreklenmiş olan derin yapılara, “işte bu sefer nihayet bittiler” umuduyla kirli ellerini oğuşturanlara indirilen en güzel yumruktur.

Bu şampiyonluk, daha ilk günden beri bu alçak kumpasa karşı kulübünün ve hakkın yanında duranlara, direnenlere, birlik olanlara, 4 Temmuz’da Fenerium raflarını hiç karşılık beklemeden boşaltanlara, günlerce, aylarca biber gazı soluyarak korkmadan, yılmadan yollarda yürüyen, Çağlayan’da, Silivri’de, Beşiktaş’ta sevdalarına sahip çıkmaktan geri durmayan, haksızlığa karşı isyanıyla her biri adeta bir hukuk yüksek lisansı yapan milyonlara bir selamdır.

Bu şampiyonluk, sadece sözde şike davası değil, tüm hukuksuz yapılara, operasyonlara karşı haklı isyanını haykıranlara nihayet en güzel armağandır.

Bu şampiyonluk, 3 yıl önce kolu bacağı doğranan, neredeyse dağılma noktasına getirilen, ardından taraftarının eşsiz sahiplenişi ve kol kanat gerişiyle küllerinden yeniden doğan, ve ilk yıl sadece bir gol ve eyyamcı bir hakem müsveddesi farkı ile kaçan şampiyonluk sonrası ertesi yıl yine ligi sonuna kadar kovalayan takımın, o takımın yüksek karakterli oyuncularının cümle aleme verebilecekleri en güzel yanıttır.

Bu şampiyonluk, Fenerbahçeli kadınlarındır. Üç yıldır yapılan diğer her haksızlık gibi, koca üç sezonda sadece 1 kez sahası kapatılan ezeli rakiplere karşın tam 18 kez sahası kapatılan takıma, kadınların ve çocukların “hop dedik, biz buradayız ve ölmedik” diyerek bu sözüm ona cezayı bir destek şölenine çeviren ve dünyada bir başka eşi benzeri olmayan güzel ve yiğit Fenerbahçeli kadınların tacıdır.

Bu şampiyonluk, el emeği, göz nurudur. Dünyadaki bütün çocuklar gibi en çok Fenerbahçeli çocukların yüzüne yakışan gülücük, gözlerindeki ışıltıdır…

Bu şampiyonluğun tarifi zor. Ama her emek, kan ve gözyaşı sonrası gelen zaferlerde olduğu gibi hissettirdiği gurur ve huzur bambaşka. Bu şampiyonluğa dair en güzel duygular kaleme alınacak, en güzel yazılar yazılacak ve biz bunları okuyacağız. Bunu biliyorum. Ama yazılacak en güzel yazıyı oyuncularımız, teknik ekibimiz ve bu işte emeği olan her bir Fenerbahçeli yazdı zaten…

Bu son maçın teknik tarifi olmaz. Klişe değil bu, hakikaten olmaz. Tek  cümle ile yazılacaksa bu maç, Fenerbahçe kendi ihtiyacı olanı, ihtiyacı kadar olanı gerekeni yaparak aldı, o kadar… Bu şampiyonluğun kaderin bir cilvesi olarak (ki bu kaderin bize cilvelenmeleri bitmek bilmiyor zaten) kadın ve çocuklar önünde alınması belki de ilahi bir adalet. Üç  yıldır erkekler kadar takımlarına aşkla sahip çıkan, bir ana bir kız kardeş, bir sevgili edasıyla kol kanat gerenlerin bir mükafatı olmalıydı. Siz yine de sağ olun ey bu haksız uygulamalarla haksız cezaları kesenler...

Başlıktaki gibi… Söke söke alınan, sonuna kadar hak edilmiş bir şampiyonluk. Emeği geçen herkesin bedenine, yüreğine sağlık. Bu teknik heyet ve bu karakterli oyuncular her türlü övgüyü hak ediyor. Ve tabii ki –hataları ve sevaplarıyla- artık Fenerbahçe taraftarı için bambaşka bir anlam ifade eden Aziz Başkan. Bu şampiyonluk en çok ama en çok onundur. Onun emeğini, onun vizyonunu ve gecesini gündüzüne katarak bu kulübü getirdiği noktayı bu taraftar asla unutmaz…

-          Şimdi ben bunların tanrısı mıyım?

-          Evet…

-          Ne desem yaparlar mı ?

-          Yaparlar..

-          Öyleyse, bağırın ulan Fenerbahçe çok yaşa diye!..

Tur Haftaya Kaldı

Ezeli rakibin evinde alınacak bir galibiyet resmi olarak bizi şampiyon yapacak ve tur attıracaktı. Olmadı. Öne geçecek golü bulmamıza karşın Beşiktaş'ın karşı hamle yapmasına izin verdik ve skor avantajını sıfırladık. İkinci yarıda rakip on kişi kalmasına rağmen bunu avantaja çeviremedik bir türlü vites yükseltemeyerek beraberliği bozamadık. Kim bilir, belki de beraberliğin bizi resmi olmasa da fiiliyatta "de facto" olarak şampiyon yapacağının bilinciyle takım risk alıp bir de geri düşmek istemedi ve kontrollü oyunun çok dışına çıkmadık. Rakibin G.Saray yerine Beşiktaş oluşu bir agresiflik eksikliğine yol açmış mıdır bilemem ama sonuçta artık şampiyonluk geldi desek de bunun resmi olarak ilanı önümüzdeki hafta evimizde, hem de kadın ve çocuklar önünde oynayacağımız maça kaldı. Kısmette böylesi bir ilke nasip olmak da varmış diyelim ve olursa bunun dünyada kadın ve çocuk seyirci önünde ilan edilecek ilk şampiyonluk olacağını da belirtelim.

Maça gelirsek... Biliç'in tıpkı ilk maçta yaptığı gibi sağ beke Atiba'yı koyma hamlesinin beni biraz şaşırttığını itiraf edeyim. Sanırım zaman zaman bu bölgede görev verdiği Necip'in tempo ve hız olarak Emenike karşısında yeterli olamayacağı endişesiyle böyle bir değişikliğe gitti ve bu hamle bize orta sahada biraz daha üstünlük olarak geri döndü. Atiba'dan yoksun Beşiktaş orta sahasında Veli rakip atakları kesip alan kapatmada tek başına kaldı ve oyunun ilk 30 dakikalık bölümünde Fenerbahçe orta sahayı teslim aldı ve beklentimin tersine uzun top yerine pas yaparak istediği pozisyonları buldu. Aslında oyunda ilk net pozisyonu Almeida ile rakip buldu ama atılan uzun topta, Meireles'e nal toplatan geriden koşusuyla Volkan'la karşı karşıya kalan Almeida'yı son anda yetişip rahatsız eden Kadlec olası golü önledi.

24'üncü dakikada Beşiktaş'ın tutuk başlangıcının en büyük nedenlerinden biri olan ve o ana kadar iki kez ikinci sarıdan atılması gereken Jermaine Jones'un büyük hatasıyla (ilahi adalet olsa gerek!) topu Kuyt'a atması sonrası Kuyt'un nefis ara pasına soldan harika koşu yapan Sow, yine bir Beşiktaş maçını boş geçmedi ve Tolga'nın gayet iyi kapattığı açıya rağmen yakın direkten ağları gördü. Bu gol kolay gibi gözükse de bana göre o dar açıdan Türkiye'de çok az oyuncunun atabileceği zorlukta bir gol. Ve böylece Musa Sow da oynadığı her maçta Beşiktaş'a gol atma geleneğini sürdürerek 5 maçta 6 gole ulaşmış oldu!.

Golden sonra takımımız anlaşılması güç biçimde geri çekildi ve rakibin oynamasına ve zaman zaman ciddi baskı kurmasına izin verdi. İzin verdi diyorum, çünkü ileri oyuncularımız geri gelmede yetersiz kalmaya, orta sahamız pas yapmaya devam etmek yerine geri kaçmaya başladı. Bunda skoru bulmuş olmanın ve koruma içgüdüsünün de rolü olmuştur şüphesiz. Yalnız gelmeden önce iki defa telgraf gönderen gol, bir türlü kalemizden uzaklaştıramadığımız ve neredeyse 2 dakika süren rakip baskısında uzaktan atılan şutta tüm defansımızın gereksiz bir ofsayt taktiğiyle hareketsiz kalması sonucu geldi. Veli'nin inanılmaz falso alan şutu direkte patlayınca dönen topu tamamlayan Motta ağları buldu. Aynı Motta 4 dakika önce de kaleyi sıyıran şutuyla bunun adeta sinyalini vermişti. Bu golde, Veli'nin şutu esnasında 2 metre ofaytta bulunan Almeida'nın Motta'nın gol vuruşunda topun üzerinden atlaması ofsayt tartışmalarını da beraberinde getirdi ve otoriteleri ikiye böldü. Bence yeni yoruma göre Almeida o pozisyonda ofsayt değil. Yalnız atağın daha öncesinde Gökhan Töre'nin soldaki Almeida'a çıkardığı topta önce Almeida, hemen sonrasında Almeida'nin yerden kale sahasına kestiği topta da Olcay açık ofsayttı. Bu iki ofsaytı yan hakem kaçırınca çapraz giden topu Olcay'ın yakalayıp yeniden atağı tazelemesi sonucunda golü yedik. Hakem hatası olsa da, bu golün faturasının çoğunu dönen topta uyuyan defansımıza, ve hem o vuruşta hem de önceki vuruşunda Motta'yı her nedense kovalamayıp bomboş bırakan Kuyt'a kesiyorum... Sağlık olsun diyelim.

Maçın en iyi oyuncusu sahada eski tabirle basmadık yer bırakmayan, mükemmel pas araları yapan ve yer tutan Meireles idi. Mehmet Topal özellikle ilk yarıda yine şahane oynadı ve Beşiktaş'lı pek çok oyuncuyu kendisine arkadan faul yapmaktan başka şans bırakmadı. Emre oyun olarak iyi olsa da yine ve bir kez daha rakibin üzerine oynamasına sinirlenerek bu konuda ona güvenmek isteyenleri maalesef bir kez daha üzdü. Emenike biraz daha basit oynamayı seçse çok daha yararlı olacak, rakibi zorlasa da kendisini G.Saray maçına göre biraz daha durgun gördüm. Sow çok iyi bir ilk yarı çıkarsa da ikinci yarı oyundan biraz düştü.

Hakem Halis Özkahya'nın Jones'a 4. dakika demeden sarıyı göstermesi güzel olsa da aynı oyuncunun 14 ve 18. dakikalarda ısrarla istediği ikinci sarıyı gösterememesi notunu kırdı. Belki de bu hatası, oyunda kalan Jones'un da hatasıyla Fenerbahçe golünü yarattı. Bunun yanında Alves'in Almeida'yı maç boyu tatlı sertten öte biraz döverek etkisiz hale getirmesine izin verdiğini de kabul edelim. Yine Alves'in ilk yarıda Almeida'ya korner atışı esnasında hareketi bence penaltı iken, Oğuzhan'ın Gökhan'a attığı taban karışık tekme de kırmızıya yakın bir hareketti.

Oyundan ziyade oyun haricindeki güzelliklerle hatırlanacak bir maç oldu. Özellikle G.Saray derbisinin aksine bu derbi son yılların en centilmen şekilde cereyan eden derbisi oldu sanırım .Öncelikle maç öncesi Aziz Yıldırım'a yapılan haksız uygulamaya duyarsız kalmayan ve "Aziz Yıldırım" diye bağıran Beşiktaş seyircisine alkışlar. Bu ortamda kim ne der kaygısı taşımadan bunu yapmaları takdirlik. İkincisi, hakem'in Dany'nin yine Dany'liğini yaptığı geri pas pozisyonunda verdiği serbest atışı Caner'in dışarı atması bence fair play açısından alkışı hak ediyor. Burada verilen karar her ne kadar kurala uygun olsa da, tıpkı bizler gibi futbolcuların da vicdanına sığmamış olacak ki, topu pozisyon öncesi sahibi olan tarafa geri verdiler. Doğrusu böyle bir sezonun sonunda içimize sinmeyen bir golle tur atmak istemezdik. Bana göre bu kural adil bir kural değil ve kaldırılması gerekir.

Üçüncü güzel hareket, Slaven Bilic'i neden sevdiğimizi gösteren harika bir jestti. Önce taç atışı yapacak olan Gökhan'a atışı biraz daha geriden yapmasını söyleyip Gökhan'ın da buna rıza gösterip hareketlenmesi sonrasında, gülerek şaka yaptığını söylemesi ve Gökhan'ın sırtını sıvazlaması içimizi ısıtan güzellikte hoş bir espri olarak akıllarda kalacak. Teknik adamların o sıkıcı ciddiyeti ve soğukluğundan ne kadar sıkılmışız. Aynı Bilic'in maç sonu röportajında Fenerbahçe "sadece iyi oyunculardan değil iyi adamlardan (karakterlerden) oluşan bir takım" demecini vermesi benim için bir derbi galibiyetinden çok çok ötedir. Teşekkürler Biliç; iyi şeyleri de dile getirmeye çekinmeyen alçak gönüllülüğün ve asaletin için...

Artık resmi şampiyonluk ilanı için gün sayıyoruz. Kalan maçlarda sadece 1 puan yettiği gibi, tüm maçları kaybetsek bile Beşiktaş'ın 4 maçta toplam +12 averaj yaparak kazanması lazım. Tabii ki böyle bir şey olması pek mümkün görünmüyor.

Öyleyse;

Haftaya şenlik var. Bayrakları hazırlayın!

Adım Adım Şampiyonluğa!

Yine her şeyi ile özel bir Fenerbahçe günüydü. Full matine suare, dört değil tam altı kısım tekmili birden. Fenerbahçeliler o sabah bambaşka bir heyecanla, kıpır kıpır uyandılar. Güneşin cam gibi parladığı bir Nisan pazarında kimi evinde dört başı mamur kahvaltı, kimi eş dost ve arkadaşlarıyla brunch keyfi yaparken, akıllar öğleden sonra başlayacak ve kesintisiz gece saat 10'lara dek sürecek olan maratonda. Gözler saatlerde... Fenerbahçeli olmak Nisan - Mayıs aylarında böyle bir şey işte... Bütün sezonun hasadının alındığı mevsim. Bir günde ikisi Avrupa'nın bir numaralı kupasında olmak üzere tam dört final maçı. 4 kupa umuduna yolculuk. Yetmedi, basketbol ve futbolda çok önemli iki lig müsabakası. Hasılı, gün alabildiğine sarıdan laciverte boyanmış...

Maalesef finallerin hiç birinde aradığını bulamadığı günün sonunda bir nebze teselli arayan Fenerbahçeliler gözünü Saracoğlu'na çevirdi. Fenerbahçe takımı 5 cezalı ve 2 sakat eksiği ile çıktığı maçta yedek kulübesini de ancak A-2 takımından 3 genç oyuncu ile takviye edebilmişti. Eksikler çok olsa da, Ersun Yanal'ın rakiplerinin hocalarının aksine sistem formasyonunda hiç bir değişikliğe gitmek zorunda kalmadan aynı mevkiinin diğer oyuncularına görev vermesi, sezon başında kurulan kadro derinliğinin ne kadar sağlam olduğunu bir kez daha gösterdi. Ön liberoda Topal'ın yerini Selçuk, sağ bekte Gökhan ve Bekir'in yokluğunu Mehmet Topuz, stoperde Alves'in yanını Kadlec, orta sahada Emre'nin yerini Salih ve ileride de Emenike'nin yerini Webo dolduruyor ve Fenerbahçe maça yine bilinen 4-1-2-3 dizilişi ile başlıyordu.

Antalyaspor yine pas yapmaktan ziyade baskın hücum kollayan biçimde rakibini kendi ceza alanı ile orta alanda karşılayan oyun yapısıyla önce durdurmayı hedefliyordu. Ön alan presiyle kaptıkları toplarla Uğur İnceman'ın çabuk düşünen oyunu, Tita'nın da deparları ile kontratak yapmayı hedeflediler. Gökhan'ın da yokluğunda kanatları ikişer adamla iyi kapattılar ve Fenerbahçe her zamanki kanat hücumlarını geliştiremedi. Öyle ki maç istatistiğinde de zaten ceza alanına orta sayısında Antalyaspor'la aşağı yukarı eşit sayıda kaldılar.

Fenerbahçe orta alanda Salih'in organizatörlüğünde atak geliştirmeye çalışsa da, Antalyaspor'un dikkatli savunması ve ilk kez bir arada oynayan Selçuk-Meireles-Salih'in doğal olarak pas akışkanlığının biraz eksik kalması nedeniyle pozisyonları istediği olgunluğa eriştiremedi. Sıkışabilecek gibi gözüken oyunu yine Fenerbahçe'nin kadim dostu ve en iyi kullandığı silahı duran topla açtı. Caner'in mükemmel kesme frikiğinde muhteşem kavis alan top direği adeta yalayarak ağlara gitti.

Golden sonra artık takımın iyice rahatlaması ve farkı arttırması beklenirken, o ana kadar bir şut girişimi dışında pek de tehditkar bir görüntü vermeyen Antalyaspor rakibi gibi duran toptan bulduğu golle tabelayı tekrar eşitledi. İlk goldeki serbest vuruşta faulü alan Salih’in, beraberlik golüne neden olan serbest vuruştaki faulü yapan oyuncu olması ise biraz cilveli bir tesadüf olsa gerek. Golden sonra hiçbir tedirginlik göstermeyen tribünlerin beklediği ve takımın daha önce defalarca yaptığı gibi, yenen gol sonrası takım hemen reaksiyon gösterdi ve bu sefer biraz gecikmeli de olsa(!) 7 dakika içinde yine bir duran toptan tekrar skor avantajı yakalandı. Golü atması en az beklenen oyuncu olan Kadlec’ten gelen bu gol, zaten direnç seviyesi çok ışık vermeyen Antalyaspor için umutları artık Kaf dağının ardına göndermiş oldu.

Yenilen golde Fenerbahçe defansındaki eksik adam paylaşımı ile en solda bomboş kalan Isaac, kariyerinde çok kez yaptığı gibi bir kez daha ağlarımızı havalandırdı. Golde Alves’in rakibini bloke etmek için olası bir ofsaytı bozduğunu da belirtelim. Kadlec’in attığı gol ise, Meireles’in kullandığı kornerde Alves’in olağanüstü yükselerek topu altı pas içine nefis indirmesi sonucu geldi. Kadlec arada kalan topa çabucak vurduğu vole ile aylardır forma giyememenin acısını çıkardı adeta. Kadlec’in maç boyu gösterdiği performansa, özellikle oynamadığı uzun süre dikkate alındığında şapka çıkarmak lazım diye düşünüyorum. Hem defansif görevlerini başarıyla yerine getirdi, hem de kendinden belki beklenmeyecek derecede hücuma katıldı, her kornerde ceza alanına girerek bir forvet gibi golü düşündü. İkinci yarıda Antalya kalecisi Hakan’ın mükemmel çıkardığı kafa topunu kaleye yollayan da yine Kadlec’ti ve zaten bu performansı ile maçın oyuncusu olmayı hak etti.

Salih ilk yarıdaki ön alan organizatörlük görevini zaman zaman gayet iyi yaptı ve atakları şekillendirdi. Yalnız ikinci yarı yine fizik gücü düşünce sırıtmaya başladı ve hocası tarafında oyundan alındı. Salih’in devamlılık ve fiziksel eksiğini geliştirmesi, tabii bunun için de forma şansı bulmaya devam etmesi lazım. Bir diğer geliştirmesi gereken nokta da yaptığı fauller. Artık daha profesyonel faul yapmayı öğrenmeli, yoksa acemice yaptığı sert fauller bir gün başını yakabilir. Orta alanda Meireles yine çıkışını devam ettirdi. Hem rakip atakları önledi, hem geri ve ön alan arasında çok iyi pas bağlantısı kurdu. Onu böyle görmek bizler için çok sevindirici. Selçuk Şahin ise yine iş düştüğünde elinden gelenin en iyisini yaptı ve Topal’ı aratmadı. Hakikaten hakkı zaman zaman çok yenen bir profesyonel Selçuk.

Sow, çok istekli ve yine çok alan kat eden bir oyun ortaya koydu ve çok aramasının sonucunda golünü de attı. Kuyt ve Sow’un bu maçta gösterdiği azim yanında tekmeye attıkları kafa sonucunda kafalarına atılan dikişlere rağmen bir adım geri atmadan mücadeleye devam etmeleri bu takımın bu yıl neden bu performansı gösterdiğini bize gösteriyor. Böyle karakterli bir takımın şampiyon olamaması zaten düşünülemezdi. Mehmet Topuz da elinden geldiğince Gökhan’ı aratmamaya çalıştı ve görevini yaptı. Ersun Hoca’nın Caner ve Kuyt’u olası bir kart cezasından korumak üzere oyundan alışı da doğru hamlelerdi. Antalyaspor'da Diarra her zamanki verimliliğinden uzak iken defansta Boum, üstün fiziğini de iyi kullanarak oldukça iyi bir maç çıkardı. Hakem Süleyman Abay, maç kendisini zorlamasa da özellikle faullerde ve kartlarda bazı hatalar yaptı.

Artık kalan 5 maçta şampiyonluğu ilan etmek için alınacak sadece 3 puan var. Önümüzdeki maç Olimpiyat Stadında ezeli rakip Beşiktaş ile. Bu stattan “olimpiyat şampiyonu” ek unvanı ile çıkmak iyi bir konsantrasyonla uzak ihtimal değil. G.Saraylı medya lobisinin bugünleri görerek haftalar öncesinden başlattıkları “Fenerbahçe Beşiktaş’ı ikinci yapmak için yatacak” kampanyası da artık iyice çirkinleşti ve bizim buna kulaklarımızı kapamamız gerekiyor. Bu derbilerin tarihini ve ruhunu iyi bilenler bu kara propogandaya ancak bıyık altından gülüp geçse de G.Saray’lıların bunu yapma nedenini aklı başında herkes biliyor. Olası bir rahatlama ile maça asılmayabileceklerini düşündükleri ezeli rakiplerini, bu tür bir açık kampanya ile zor durumda bırakıp maça maksimum istekle asılmalarını sağlamak ve böylece ikincilik yarışında kendilerine avantaj sağlamak. Bunu yapmaları eşyanın tabiatı zaten, beklene de bir şey. Bunun için onlara çok kızmaya gerek yok. Bu numaralar yıllardır hep uygulanan taktikler. Ama şunu bilmeleri lazım ki Fenerbahçe’nin bir derbi maçında her şeyini ortaya koymaları için böyle kampanyalara ihtiyaç yok. Fenerbahçelilerin tümünün ikincilik için Beşiktaş’ı tercih etmesi ayrı bir şey, -ki bunun için sayısız haklı nedenleri vardır, kimse onları suçlayamaz- takımın böyle düşünse bile çıkıp maça asılmaması başka bir şey. Fenerbahçe’nin hiçbir derbi maçına böyle bir anlayışla, mücadele anlamında eksik çıkmazı düşünülemez ve kabul edilemez. Diğer rakipler aynı durumda ne yapardı bilemem ama Fenerbahçe’nin tarihi böyle örneklerle, kendine yaramayan sonuç çıksa da çıkıp maçı kazandığı örneklerle doludur. Herkes haddini bilerek bu kulüpleri karalamaya çalışsın. Ne diyelim ki, bu kampanyanın savunucularına kişi herkesi kendisini gibi bilirmiş diyelim. Aklı başında G.Saraylı ve Beşiktaşlıların buna zaten prim verip kaale bile almadıklarını düşünüyorum.

Tabii ki şunu da göz ardı etmiyorum. Hiçbir Fenerbahçeli bu hafta kaybetsek bile G.Saray maçındaki bir kayıp gibi üzülmez. Hele ki, G.Saray’ın 3 Temmuz’dan bu yana durumdan maksimum faydalanmak için gösterdiği hasmane duruşu da düşününce bunu herkes kabul edecektir. Ama Fenerbahçe çıkacak, aslanlar gibi her zamanki mücadelesini yapıp orada şampiyonluğunu ilan etmek için her şeyi yapacaktır. Aksi bir tutum bize yakışmaz.

Hakem Rezaleti Gölgesinde Akıl Oyunları ve Akılsızlık

Yine hakkında yazacak onca şeyi olan ama bunların hiç birinin futbol oyununun kendisi olmayan bir maç daha. Daha doğrusu bu "şeyi" tariflerken mecburiyetten maç diyoruz, ama aslında bu ucubenin futbol ve maç denen şeyle uzaktan yakından ilgisi yok..

G.Saray'lılar belli ki bu maçın planının merkezine yıllardır Kadıköy'de şikayet ettikleri gerginlik politikasını koymuşlar. Sonuçta bu planı, sahada maalesef acz içinde kalan hakemi de arkalarına alarak özellikle 3-4 oyuncularının önderliğinde çok iyi uyguladılar ve istediklerini aldılar. Bu maçın ezcümle özeti budur. Buna bir yere kadar bir şey diyemiyorum ve hatta takdir de etmek lazım diye düşünüyorum, çünkü belli ki iki takımın gerek form gerek moral motivasyon durumunu iyi tayin ederek bu maçı ancak bu şekilde çevirebileceklerini düşünmüşler ve buna göre planlarını yapmışlar. Durum ve çevre koşullarını iyi analiz edip buna göre tertip almak da bir meziyettir, ki bu açıdan haklarını teslim edelim.

Öncelikle bu planın hayata geçirilmesinde olmazsa olmaz rolü olan etmenden başlayalım: Hakemden...  Lafın gelişi değil, gerçekten uzun yıllardır bir hakemin, misyon demiyorum ama ciddi ciddi o günün şartları ve koşullarını hesap ederek, kafasında belli dengeler kurarak ve üstüne bir de seyirci baskısı altında ezilerek bir takımı bu kadar kollayıp diğerini bu kadar ezdiğine şahit olmamıştım. Bundan daha rezalet performansları ancak Selçuk Dereli ve Mutlu Çelik gibi başka türlü hakemlerden görmüştük. Öyle ki, yerden yere vurduğum ve hakem olarak hiç beğenmediğim Halis Özkahya, Cüneyt Çakır ve Hüseyin Göcek'in en kötü performanslarında bile bir takımı bu kadar koruduğuna şahit olmadık. Biz bundan zerre etkilenmeyiz ama Bülent Yıldırım kendisine ve kariyerine gerçekten yazık etti. Yazık ki, birçoğumuz kendisini bu maça kadar bu sezonun en iyi hakemi olarak görüyorduk. Basiretsizlik ve baskıya karşı zafiyet gibi özelliklerin bir hakemi nasıl bitirebileceğini gördük. Klasik tabirle bir tarafı maç boyunca ince ince doğradı Bülent Yıldırım. Kartlardaki akıl almaz dengesizlikleri bir tarafa, maça esas etkisini normal faul kararları ile yaptı. Maç boyunca Emenike'nin neredeyse her müdahalesine faul çalan, ama mesela Semih'in onca faullü müdahalelerinin hiç birisine faul çalamayan bir hakem vardı sahada. Emre'yi haklı attığı pozisyonda, Melo adlı futbolcu demeye dilimin varmadığı kişinin hem futbola, hem rakibine, hem de kendisine yaptığı büyük terbiyesizliği görmezden gelerek futbolun ve hakemliğin onurunu ayaklar altına aldı. Verdiği ve vermediği faul kararlarıyla en az 8-10 Fenerbahçe atağını haksız yere doğrarken Galatasaray'a fazladan verdiği serbest atışlarla oyunu belli bölümlerde rakip alana yığmasına yardımcı oldu. Yapması gereken, daha Melo'nun Emre'ye arkadan yaptığı ilk gaddarca müdahalede sarı kartını kullanıp her iki takıma da mesajını vermekti ama yapmadı. Böylece, belli G.Saray'lı oyunculara futbol dışı sertliği taktik olarak kullanabilirsiniz mesajını vererek oyunun çığırından çıkmasının bir numaralı sorumlusu oldu. Hele Melo’nun onca yaptıklarından sonra maç biterken nispeten anlamsız bir bahaneyle atması, tüm yaptıklarının üzerine tüy dikti. Belli ki “Melo’ya şu maçı nasıl bitirtti” eleştirilerinin önüne geçmek istedi. Kendisine ricamız, bir zahmet artık adaletle kullanamadığı düdüğü asmasıdır.

Gelelim Melo isimli futbol katiline... Lafı eğip bükmeye hiç gerek yok. Melo bu ülkeye gelen, gelmiş geçmiş en ahlak yoksunu ve kitleleri tahrik edici futbolcudur. Bu adamı sırf forma rengi yüzünden alkışlayan ve gurur duyan pek çok insan da bu ülkede kişilik ve değer erozyonunun hangi boyutlara gelmiş olduğunu göstermektedir zaten. Maça hangi psikoloji ve niyet ile çıktığı daha 5.dakika içinde Emre’nin kalçasına arkadan yaptığı hareketle ortaya koyan bu adam, maçın çığırından çıkmasının birinci derece tetikçisi oldu. Kendisi adeta dokunulmazlığı olan bir devlet görevlisi (!) konumuna sahip olsa gerek, hiçbir maçta zaten yaptıklarının karşılığını almıyor. Eboue ve Sneijder ile birlikte Fenerbahçeli oyuncuları tahrik etmekte çok maharetliydiler. Tüm bunların üzerine, Selçuk’la maç içinde olağan dışı bir sorun yaşayan Mancini’nin “ben ona sakatsan sahada yat ve kalkma dedim” deyişini, hem de bunu utanıp sıkılmadan söyleyişini koyun. Bir büyük takım hocası, kendi sahasında oynarken üstelik 10 kişi kalmış olan ezeli rakibine karşı oyuncusuna yalandan yatarak vakit geçirin talimatı veriyor ve üstüne bir de bunu kamuoyu ile paylaşmaktan gocunmuyor bile. Ne diyelim, tebrik edelim böylesi bir ezeli rakibi. Galibiyeti gerçekten de hak ettiler. Burada Selçuk İnan’ın kişilikli duruşunun da hakkını vermezsek olmaz.

Peki bütün bu olanlar karşısında F.Bahçe ne yaptı? Bir kere yukarıda bahsettiğimiz akıl oyunlarını oynayan bir rakibe karşı ne maçta, ne de maç öncesindeki hafta boyunca akıl dışı hamleler yaptı. Siz bu derbiye bu kadar mantıktan uzak hazırlanır, ve maçta da yine bu kadar akıl dışı reaksiyon gösterirseniz sonuçlarına katlanıp rakibinizi tebrik edersiniz. Önceki hafta kazanılan maç sonrası başladı bizim oyuncuların anlamsız söylemleri. Alper’in “yenersek saha ortasında saçımı kestireceğim”, Volkan’ın “onları öyle bir yenelim ki ağlasınlar”, ya da Kuyt’un “onları iki kere yenmek güzel olacak” demeçleri nedir mesela? Bütün bu konuşmaların ne kadar gereksiz ve ahmakça olduğunu bu kulüpte bu çocuklara söyleyecek aklı başında biri yok mu allahaşkına? Kendi içlerinde bölünmüş, moralsiz ve dağılmaya hazır bir rakibi bu tür söylemlerle kenetlemenin, kalan güçlerinin son kırıntısına kadar kullanmaya teşvik edecek biçimde motive etmenin nasıl akıllıca bir izahı olabilir? Geçmişten hiç mi ders alınmaz? Ersun Yanal gibi bir hoca böylesi şeylere nasıl müsaade edebilir? Hadi akıl demini de geçelim, bu mudur rakibine saygı duyması gereken F.Bahçeli ahlakı? Karşı yaka ne yaparsa yapsın, diyelim onlar bir çiğlik yaparsa biz de aynı çiğlikle mi karşılık vereceğiz? G.Saray’ın bu maçta ortaya koyduğu çok üst düzey yardımlaşma ve kompakt oyunda bizim onları bu maça olağanüstü motive etmemizin de etkisini kimse yadsımasın. Geçmişte bize de aynısı yapıldığında biz de benzer reaksiyonları çok kereler verdik çünkü…

Maça gelirsek, Ersun Hoca maalesef bu maçın psikolojine doğru biçimde hazırlayamamış takımı. Bir kere sen bu maça çıkarken 13 puan öndesin, yenilsen bile fark çift hanelerde. Takımdaki bu gerginlik nedir? G.Saray’lı oyuncuların bu maçta nasıl normalin üstünde gerginliğe ve tahrik etmeye oynayacakları çok belli iken, buna dair bir sakin kalma planının olmaması nasıl anlaşılabilir? Maç biraz bu işten anlayan herkesin beklediği biçimde başladı ve gelişti. Sürpriz yok. Buna karşın oyuncularımız bu düşmanca tutuma ve hakemin hiç sürpriz olmayan korumasına hemen sinirlenip reaksiyon verdiler. Hele ki Emre’nin Melo’ya belli ki kişisel olarak fırsat kollayarak kendince ceza kesmeye kalkması, en hafif tabirle söylersem akılsızlığın zirve yaptığı andı. Emre, artık otuz küsür yaşına geldin ve en az 15 yıllık tecrüben var bu işte. Ve hala bu kadar basit, bu kadar kör gözüm parmağına bir provokasyona gelmeye devam ediyor ve kendini kaybederek rakibinin seni bu şekilde alt etmesine müsaade ediyorsun. Ne diyelim ki? Yaptığın hareket F.Bahçe açısından maçı bir nevi noktaladı ve arkadaşlarını içinden çıkılmaz bir kuyuya attın. Ersun Hoca’nın Emre’nin geliyorum diye bağıran bu hareketini ısrarla görmeyip onu devreyi beklemeden oyundan almaması ise ayrı bir hata oldu. Kaldı ki Ersun Hoca daha önce böyle durumlarda gerekli tedbiri almış biridir. Şu artık belli ki, Emre’ye böylesi kritik zamanlarda ve bizim için hayati olan maçlarda güvenemiyoruz. Olgun bir futbolcunun bu kadar sinir kontrolünden uzak olmasını ben kabullenemiyorum.

Ersun Hoca’nın maça başlama planı da eleştirilebilir. G.Saray’ın ilk 15 dakika nasıl baskı kurduğu bilinen bir şey. Bu maçta bunu yapmasına izin vermeyecek bir sürpriz plan gerekiyordu ama yapmadık. Aksine oyunu hemen kendi alanımızda kabullendik ve G.Saray’ın sürekli oyunu bizim birinci bölgemizde oynamasına izin verdik. Tabiri caizse başımızı kaldıramadık ve nitekim Sneijder’in çok akıllıca hazırladığı atakta golü yedik. Zaten hakemi de arkasına alan rakip tekme tokat topçularımıza dayak da atmaya başlayınca topu kendi ön alanımıza taşımakta çok ama çok zorlandık. Bu yüreksiz ve haddinden fazla tedbirli oyun planı bize hiç yakışmadığı gibi faturası da çok ağır oldu. Halbuki, örnek vermek gerekirse oyuna ilk yarıda Kadıköy’de Beşiktaş’ın bizim maçta başladığı gibi bir deplasman planı ile baskın hücumlar yaparak başlamalıydık. Anlaşılan aradaki puan farkına fazlaca güven duymuşuz.

İlk yarı boyunca oyunun ağırlık merkezi orta alan ile ceza alanımızın arasında kalan bölge idi. G.Saray aslında risk de alarak devamlı surette ön alan baskısı uygulayarak topun neredeyse hep bu bölgede kalmasını sağladı. Bunda Yekta'nın gerçekten çok iyi alan kaplayan ve kapatan oyununun hakkını vermek gerek. Selçuk İnan hücum olarak gününde olmasa da Melo ve Yekta’ya defansif olarak üst düzey katkı verince, G.Saray orta sahasının alan daraltarak yaptığı presi aşamadık. Bunda G.Saray’ın kanatlarımızı iyi kapatmasının da çok rolü oldu. Özellikle Burak belki ilk defa savunma görevini bu kadar iyi yaptı ve Caner'i tedirgin etti. Solda da Telles ve Sneijder ile hep inisiyatif alıp Gökhan’ın çıkmasına izin vermediler. Kanatlarımız ön alana çıkamadığı için orta üçlümüz fazlaca pas alternatifi bulamadı ve orta sahada üç pas yapamaz hale geldik. İlk yarı boyunca işlemese de tek planımız Emenike’ye uzun top atmak oldu. Emenike’nin çok yalnız kalması yanında hakemin de çaldığı tek yanlı düdüklerle bu plan hiç işlemedi. Sow ve Kuyt bu yarıda neredeyse varlık gösteremediler desek yeridir.

10 kişi ile değişiklik yapmadan çıktığımız ikinci yarıda ise oyun tamamen değişti ve ipler bir nebze olsun bize geçti. G.Saray, alanı ilk yarıdaki gibi daraltamadı ve ön alan baskısını yapmadı. Bu ilk bakışta sürpriz gibi gelse de, Mancini’nin mantalitesini bilenler çok şaşırmamıştır. İtalyan teknik adamın böyle durumlarda mutlaka garanti planını devreye soktuğu bilinen bir gerçek. Ersun Hoca da belki de bunu beklediğinden, belki de elinde fazlaca alternatif olmadığından oyuncu değişikliği yapmadı. Peki ne oldu? Bu sefer pas yapacak alan bulunca biraz olsun oyunumuzu oynamaya başladık. Yalnız G.Saray bu sefer de kendi birinci bölgesini kademeli olarak iyi savununca pozisyon bulmakta çok zorlandık. Bu oyunun doğası gereği birkaç kontratak pozisyonu da verdik, ki bunların birkaç tanesi çok etkiliydi ama Volkan iyi günündeydi. Sonuçta maç boyunca rakibimizin bulduğu birkaç net pozisyondan biz bir tane bile bulamadan maçı tamamladık.

Oyuncu performansı olarak Emenike ve Meireles’i ön sıraya koyuyorum. Emenike çok hata yapmış gibi gelebilir, tercih hatası da yapmış olabilir. Buna karşın özellikle ilk yarıda direnen ve G.Saray defansını zorlayan neredeyse tek oyuncumuz oydu. Hep inisiyatif aldı, kaçmadı, topu istedi. Fakat Sow bu maçta kaybolduğu için, Kuyt da iyi gönünde olmadığından çok yalnız kaldı. Alıp gidebileceği en az 3-4 pozisyonu da hakem haksız yere doğradı. Sadece Selçuk’a arkadan yaptığı tırpan çok gereksizdi ve hiç yakışmadı. Meireles ilk yarı ayakta kalmaya çalıştı, ikinci yarı yaptığımız atakların gelişmesinde epey rol oynadı. Çok iyi pozisyon bilgisi ve pas yeteneği ile çok katkı verdi. Gökhan ileri çıkamadı ama defansta kademelerde yine çok başarılıydı. Bekir son haftalardaki performansının altındaydı, golde de hatası vardı ama tüm hatayı ona yıkmak doğru olmaz. Golde Sneijder’ı kovalaması gereken Mehmet Topal’dı. Topal’dan da o hep alıştığımız üst düzey katkıyı çok göremedik. Ersun Hoca bana göre Sow’a çok fazla sabretti ve Webo’yu oyuna almakta çok geç kaldı. Sow bu tür sıkışık oyunlarda topu tutmakta zorluk yaşıyor. Webo en azından 20 dakika oynasa oyunu karşı alana yıkmamız çok daha kolay olabilecekti.

Sonuç olarak, dağılmaya müsait ve kendi içinde sorun yaşayan ezeli rakibe çok anlamsız biçimde kendi elimizle yeniden hayat verdik. Bu maça hazırlık aşamasında hem teknik heyet hem de tüm oyuncularımızın eksikleri olmuş, bu belli. Hakem faktörünü saymazsak yine de Emre biraz daha soğukkanlı kalıp aklıyla hareket edebilseydi sonuç böyle olmazdı diye düşünüyorum. Bir daha bu hataları yapmayalım diyoruz ama bir şekilde gereksizce yapmaya devam ediyoruz.

Neyse ki, enseyi karartacak durum yok. Sadece malumun ilanı bir, belki iki hafta daha ötelenmiş oldu. Mayıs sıcaklığında bunları hatırlayan bile olmayacak…

Bursa Maçı Sonrası ve Gelip Çatan Derbi

Şunu artık rahatlıkla telaffuz edebiliriz: Rakipler havlu attı ve zirve yarışında tamamen yalnız kaldık. Bundan sonra Fenerbahçe’nin şampiyonluğu kaybetmesine kalan 7 maçta 4 kez yenilmesi bile yetmiyor. Yani 4 kez yenilecek, bir de üstüne bir puan kaybı daha yapacak ve bunların üzerine iki rakibinden biri kalan 7 maçın hepsini kazanacak! Geçiniz. Biz yine de dilimizi ısırarak Fenerbahçe %99 şampiyon diyebiliriz.

Bu hava takıma da yansımış ve çok yüksek bir özgüven getirmiş olmalı ki, Fenerbahçe Bursaspor maçının ilk yarısında sezonun en doyurucu ve etkili oyunlarından birini oynadı. Bu takımın kafası rahat olduğunda neleri yapabileceğini bir daha gördük ve mutlu olduk. Fenerbahçe bu maçta topu hiç eveleyip gevelemeden en hızlı biçimde ön alana aktararak etkili Bursaspor presinden de kurtulmuş oldu. Orta alan kurgusunda Topal ve Meireles biraz daha geride hem orta alan direncini oluşturup hem de atakların başlangıç paslarını yaparken, Salih daha önde konumlanıp ilk paslar sonrasında aldığı topları genellikle çabuk ve derin tek top şeklinde kullanarak forvetleri epey pozisyona soktu. Bu derin paslar özellikle ilk 15 dakikada gerçekten Bursasapor defansını felç etti. Bu süreçte onca net pozisyonun heba edilip, ancak baskıdan bunalan Bursa defansının kalecisi ile yaptığı ortak ikramı sonucu Kuyt’un bulduğu gol futbolun cilvesi olsa gerek. İlk yarının kalan dakikalarında Bursaspor bir nebze dengeyi sağlasa da, yine de inisiyatif alan değil reaktif kalıp karşılayan takım olma pozisyonu değişmedi.

İkinci yarıda ise, rehavetten midir bilinmez Fenerbahçe anlamsız derecede topu rakibine bıraktı ve rakip presi kıracak hiçbir aksiyon üretemeyip sahasından çıkamadı. Dakika 64’te Sow’un mükemmel vuruşuyla gelen gole kadar olan süreçte Bursaspor hem çok etkili ve koordineli presle top kaptı, hem de gerçekten sahayı iyi parselleyip çok iyi pas yaparak ceza alanı önüne kadar sayısız atak geliştirdi. Fakat klasik Anadolu takımı hastalığından muzdarip biçimde bu ataklar genellikle kötü son pas veya vuruş tercihleri ile heba oldu. 

İlk yarıda mükemmel oynayan Salih bu tempoyu kaldıramayınca Bursaspor baskısını iyice hissettirdi. Umarım ileride bu performansını daha uzun sürelere yayacaktır. Mehmet Topal her zamanki standardına yakın, Meireles ise son haftalarda olduğu önceki standardının çok üzerinde, oldukça etkili bir maç çıkardı. Kuyt ve Sow da yine çok enerjik bir oyun ortaya koydular. Emenike de pek çok pozisyonun içinde olsa da, bir türlü bitiremediği bencilliği maçların daha erken koparılamamasına neden oluyor. Gökhan Gönül ve Bekir, kademeleri ve hep yerinde müdahaleleriyle defansın en iyileri oldular. Özellikle Bekir’in ligin ikinci yarısında gösterdiği çıkış her türlü övgüyü hak ediyor. Volkan tekrar Mert’ten kaleyi devralırken güven vericiydi. Alves ise yine anlamsız riskli hareketlerini tekrarladı ki, bir pozisyonda rakibine sol eliyle yaptığı çok gereksiz bir penaltıya neden olabilirdi.

Cüneyt Çakır’ın her iki takımın da penaltı vermeye yakın pozisyonlarını es geçerek en azından kendi penaltı standardını tutturamadığını not edelim. Son olarak, artık zaman meselesi olan şampiyonluk için emeği geçen herkese tebrik ve teşekkürlerimizi iletelim…

Bu hafta oynanacak  derbiye geçersek... Herhalde uzun yıllardır deplasmanda bu kadar tansiyonu düşük bir Galatasaray derbisi hatırlamıyoruz. Rakip gerçekten ciddi bir çok sorunla boğuşuyor (şu konjonktür ne de çabuk değişiveriyor!) ve öyle bir psikoloji hakim ki, bu maçı kazansalar bile seneyi bu maçla kurtaracak halet-i ruhiyede olacakları bile şüpheli… Fenerbahçe taraftarı ise, tabii ki her zaman bu derbiyi kazanmaya odaklı olsa da, belki de ilk kez bu kadar koyver gitsin rahatlığında.. Bir bakıma bu hava 2007'de Fenerbahçe'nin şampiyonluğu garantileyip gittiği o meşhur sulu derbiyi hatırlatıyor. J Bakalım bu psikoloji ile başlayan 90 dakikadan nasıl bir sonuç çıkacak?...

Sadece işine odaklanıp yüksek özgüvenle normal iştahını ortaya koyan Fenerbahçe’nin bu maçı almaması için bir neden yok. Maçın normal sonucu bu yönde seyretmeye yakın gibi dursa da derbilerde bazen fazla stres kadar fazla rahatlığın da ters teptiğini gördük. Üstelik bu derbinin, geçmişte favorilerin çoklukla beklediğini bulamadığı bir derbi olarak nam saldığını da akıllardan çıkarmamalı. Ne olursa olsun, bu  maç Fenerbahçe için sezonun en önemli maçı gibi oynanmalı ve böyle hazırlanılmalıdır. Kaldı ki, daha matematik olarak da şampiyon olunmadığına göre bu maç sezonun gerçekten de en önemli lig maçıdır. Bu anlayışla çıkarsak o sahadan alnımız dik ve gülerek ayrılacağımızdan kuşkum yok. Takım bu maça özel bir tedbir almadan her zamanki oyununu oynamaya çıkacağı için taktik teknik kasmaya ihtiyaç olduğunu düşünmüyorum.

Derbi öncesi heyecana bir tutam daha sos katmak üzere bazı enteresan istatistiki verilerle bitirelim ve takımımıza şimdiden başarılar dileyelim:

• Son 20 lig derbisinde F.Bahçe 13 galibiyet alırken G.Saray sadece 3 galibiyet alabildi. 
• Aynı dönemde deplasmandaki son 10 lig derbisinde F.Bahçe 5 galibiyete karşın 4 yenilgi aldı. 
• Lig ve kupa, tüm klasmanlar dahil kendi sahasındaki son 10 derbide ise G.Saray 5 – 4 önde.
• 1983 yılında Ali Sami Yen stadının yeniden açılması sonrası, o zamandan bu yana Lig klasmanında oynanan toplam 30 deplasman derbisinde F.Bahçe 10 galibiyet alırken rakibine 11 kez yenildi. 
• 2011 yılında açılan Türk Telekom Arena'da oynanan 4 lig derbisinin ikisini F.Bahçe, ikisini G.Saray kazandı; beraberlik yok. Bu statta oynanan ilk maçı Alex'in son dakikalarda attığı kafa golüyle F.Bahçe 2-1 kazanmıştı.
• Nisan ayındaki maçlarda F.Bahçe'nin 15 - 12 üstünlüğü var. Nisan lig maçlarında ise yine 8– 4 önde. 
• Toplam 374 derbi maçının genel bakiyesinde ise F.Bahçe galibiyetlerde 142 – 117, gollerde 524 – 470 önde. 

Tek Arma İki Kupa!

Kız ve erkek voleybol takımlarımız (muhtemelen) dünyada bir ilki başararak aynı gün içinde aynı branşta iki Avrupa kupası kazanan tek kulüp takımları oldular. Her iki takımımız oyuncuları ve tüm diğer emeği geçenlere en içten tebrikler! O gün Burhan Felek tam anlamıyla tarihi günlerinden birini yaşadı. Seyirci gerçekten muazzamdı. Öyle ki, bir maçın başlama düdüğünden bitiş düdüğüne kadar, aralıksız, hatta alınan molalarda bile kesmeden ve sesi kısılmadan tezahürat yapmaya devam eden bir taraftar kitlesine hayatımda ilk kez şahit oldum. Tüm bir tribün hem de. Bu adanmışlığa, inanmışlığa ancak şapka çıkartılır.

Ya takımlarımıza ne demeli? Önce erkek takımından başlayalım: Başta Arslan Ekşi, maça öyle bir başladı ki, tüm takımı motive etmekle kalmadı salonu havaya soktu. Zaten onun gözündeki o hırsı gören İtalyan oyuncuların dizlerinin bağı o dakka çözülmüştür. Hırsının üstüne müthiş tekniği yanında mücadelesini de ortaya koyan kaptan gerçekten mükemmel bir oyun çıkardı ve takımı resmen oynattı. Kimin eli sıcak, rakip nereden aksıyor, yardım nereye geliyor, herşeyi mükemmel hesaplayarak topları dağıtınca hücumcularımızın işi gerçekten kolaylaştı. Miljkoviç gibi insanüstü performans gösteren takım arkadaşı olmasaydı maçın da en değerli oyuncusu olurdu bana göre. Neyse, şanssızlığı bu olsun(!). Miljkoviç yine olağanüstü bir performansla hücum ederek gerçekten iyi direnç gösteren İtalyan takımının tüm umutlarını bitirdi. Bu ikiliye Fonteles ve Marshall da eksiksiz yardımcı olunca zaten işin rengi belli oldu. Liberomuz Serkan, Emin, ve süre alan diğer tüm oyuncularımız ellerinden gelenin en iyisini sahaya koydular ve hiçbir sette rakibi öne geçirmeyerek 3-0’lık net skorla kupayı hak ettiler.

Sarı meleklerimiz ise ilk sette olağanüstü bir istek ve özgüvenle oynarken, oldukça genç oyunculardan kurulu Uralochka takımı maçın atmosferine alışana kadar çok dirençsiz gözüktü. Öyle ki bir ara kalan setler de çok çabuk sonuçlanacak gibiydi. Fakat sonraki iki sette Rus takımı toparlandı ve en azından hatalarını azaltarak ve etkili silahları olan kanat hücumunu etkili kullanarak bir şekilde hep direnç gösterdiler ve setlerin son sayısına kadar pes etmediler. Hatta ikinci seti 24-24’e getirdikten sonra bir ara 27-26 öne de geçtiler ama Sarı Melekler Kim’in önderliğinde bu krizi de atlatarak ardarda 3 sayı ile seti 28-26 bitirdi. Üçüncü set de benzer şekilde cereyan etti ama kızlarımız ikinci bir krize izin vermeden seti Kim’in smacı ile tamamlayarak bu kupada set verdikleri tek takım olan rakiplerini biraz zorlanarak da olsa net şekilde 3-0 yenip günün ikinci kupasını kaldırdılar.

Kadın takımımızda başta maçın MVP’si seçilen Kim olmak üzere Aneta, Eda ve Garay yine çok iyi bir performans gösterdiler. Kim gerçekten çok ama çok özel bir oyuncu ve izlerken adeta bir erkek takımında da rahatlıkla oynayabilir diyorsunuz. Öte yandan, oyuna ikinci sette ağırlığını koyan Elif Ağca Öner de harika bir oyun çıkararak ne kadar kaliteli bir pasör olduğunu gösterdi. İki sezon önce yuvadan uçan Naz’ın boşluğunu dolduracak bir oyuncumuzun olması güzel. Merve ise her geçen gün oyununu yükseltiyor ve çok iyi bir libero olma yolunda.

Özet olarak, harika başlayan Fenerbahçe bayramı, adeta bir festival havasında devam etti ve harika bir finişle 2 kupa birden alındı. Başta bu günleri yıllar önce hayal edip vizyon koyan başkan Aziz Yıldırım olmak üzere, tüm voleybol şubesine emek verenlere ve pırlanta gibi sporcularımıza teşekkürler. Bu camia onlarla gurur duyuyor…