Gaziantep'te Çok Rahat Galibiyet

Galatasaray'ın Cumartesi akşamı kendi evinde sürpriz bir şekilde Kayserispor'a hem de son dakika golü ile yenilmesi üzerine zaten yolu epey kolaylamış olan Fenerbahçe takımı, üzerindeki son stres kırıntılarını da attı. Bu rahatlamanın futbolcular üzerinde nasıl pozitif bir etkisi olduğuna Pazartesi akşamı Gaziantep'te şahit olduk. Kağıt üzerinde son dış saha maçlarında olduğu yine zor geçmeye namzet bir maçta takımımız, sadece kadın ve çocuklar önünde oynamanın da avantajını kullanarak belki de bu yılın en rahat deplasman galibiyetine imza attı.

Maça iyi başlayan ev sahibi oldu. Mustafa’nın sert şutunu Mert güçlükle çıkardıktan sonra Fenerbahçe kısa sürede oyun üstünlüğünü ele almaya başladı. Ersun Yanal’ın oyun planı son maçlarda olduğu gibi yine orta alanda vakit kaybetmeden ve rakibe önlem alma fırsatı tanımadan kapılan topları ani uzun paslarla Emenike ve diğer forvetlere iletmek ve bu şekilde hızlıca sonuca gitmekti. Bunu uygulamak üzere orta alan üçlüsü Emre, Mehmet Topal ve Meireles oldukça koordineli ve etkili bir ön alan presi yaptılar. Kapılan toplar hemen ya Emenike veya kanatlardaki Kuyt ve Sow’a çıkarıldı. Bunlardan birinde daha 10. dakikada Kuyt’un çok akıllıca gönderdiği topu Emenike, rakip stoper Stankevicius’un arkasında olmasına rağmen muazzam fizik gücünü ve öldürücü deparını kullanarak almayı başardı ve arkadan yetişen Binya’nın müdahalesine rağmen kaleciden bir tık önce davranarak topu sağ ayağıyla ağlara göndermeyi başardı. Ancak Emenike gibi birinin yoktan var ederek atabileceği bu gol sonrasında, takımda zaten üst düzeyde olan güven daha da arttı ve rakip Gaziantep için çok zor geçecek dakikalar başladı.

Ardından 34. dakikada takımımız yine Emenike patentli golle farkı ikiye çıkardı ve maç da orada bitti. Gaziantepspor atağında ceza alanında topla buluşmak üzere olan Mustafa’nın, Caner’in arkadan yaptığı küçük bir dokunuşu sonucu düşmesini inandırıcı bulmayan hakem Halis Özkahya devam kararı verince, topu alan Caner hiç bekletmeden Emenike’ye uzun top attı. Emenike yine ilk golde yaptığı gibi Gaziantep stoperlerinin ortaklaşa tekrarladığı hataları affetmedi ve neredeyse iki stoperi de sırtına alarak ilk golün benzerini bu sefer sol ayakla attı. Emenike’nin yavaş yavaş formunu ve gücünü yükseltmesi güzel ve kalan maçlar için çok ihtiyacımız olan bir şey. 2011 yılında Karabük’te iken İnönü’deki efsanevi Beşiktaş maçındaki Emenike’yi umarım bize yeniden seyrettirir.

Sergen Yalçın belli ki Fenerbahçe’nin son haftalarda yükselen formu ve yüksek mücadele gücüne karşı önlem almak üzere yaratıcı ayaklardan ziyade bozucu ve mücadeleci bir orta alan kurgusu ile çıkmıştı maça. Zannediyorum ilk yarıda bu şekilde oyunu tutup ikinci yarı geriye düşmeden yapacağı müdahalelerle daha teknik ayaklarını oyuna sokup, dakikalar ilerledikçe risk alacak olan rakibini cezalandırmayı planlamıştı. Ama erken gelen iki gol bu planı tek kelimeyle alt üst etti. 2-0’dan sonra Sergen Yalçın’ın işler bir B planı devreye sokamadığını gördük. İkinci devreye orta alanda iki kesici yerine daha top yapan iki oyuncu değişikliği ile çıksa da, Fenerbahçe’nin bu yarıda rakibine topu bırakıp alan bırakmaması sonucunda bu planı da işlerlik kazanamadı. Bir anlamda atı alan Üsküdar’ı geçmiş oldu. Oyunun bundan sonrası Gaziantep’in bir umutla geliştirmek istediği atakların Cenk’e yardımcı olabilecek kalitede bir hücumcu eksikliği nedeniyle hiçbir tehlike arz etmeden bitmesi, ve Fenerbahçe’nin yine presle kaptığı topları hızla forvetlere aktarması sonucunda Fenerbahçe adına bulunan gol pozisyonları şeklinde cereyan etti. Emenike’nin bazı pozisyonları yine bencilliği nedeniyle heba etmesi şaşırtmasa da bu maçta ortaya koyduğu üstün performansın hakkını verelim.

İkinci yarı notları arasında, Emre’nin yine bir adale sakatlığı yaşaması sonucunda Salih’le değişmesi ve geçen hafta göz yaşı döken Sow’un nihayet 88 gün sonra gole kavuşması var. Salih fazla süre almaması nedeniyle hala geçen yıl gelmiş olduğu seviyenin biraz daha altında olsa da, eline geçen fırsatı bence fena değerlendirmedi ve çok hızlı düşünüp tek top oynamaya çalışarak etkili paslarla oyun yönlendirmeye çalıştı. Oyun repertuarını biraz da topu gerektiğinde saklayıp arkadaşlarına zaman kazandırma ve gerektiğinde çok rahat yapacağını düşündüğüm biçimde driblingle adam eksiltme ile zenginleştirirse mükemmel bir orta saha oyuncusu olacak.

Maçın adamı Emenike’nin dışında aslında takımın hepsi çok iyi performans gösterdi ve bu sezonun ekran başında koltuğa gömülüp en rahat izlediğimiz deplasman maçını oynadık. Mehmet Topal, Kuyt ve Bekir de maçın diğer en iyileriydiler. Bekir hakikaten bu sezon çok olumlu biçimde şaşırtmaya devam ediyor. Defans güvenliği ve kademeleri yanında topu da oyuna daha iyi sokuyor. Alves’in iyiye gidişi de devam ediyor. Bu maçtaki kademelerinde çok dikkatliydi. Gökhan bel sakatlığından dolayı eski hücum gücünde olmasa da özverisi bile alkışa değer. Caner’e ise diyecek başka laf kalmadı. Hiç mi arada kötü oynamaz bir insan? Maşallah, nazar değmesin diyelim… Mert ise her görev verildiğinde olduğu gibi ileride kaleyi Volkan'dan rahatlıkla devralabileceğini yine gösterdi. İkinci yarı çıkardığı top çok zor bir toptu.

Orta sahamız hem bireysel hem de bir bütün olarak çok iyiydiler. Tabii bunda Gaziantep orta sahasının etkisiz performansının da payı var. Emre her maç daha iyiye giderken sakatlanması iyi olmadı. Meireles ise nihayet beklenen performansı gösterdi. Orta sahada doğru yer tutuşu, mükemmel pas araları ve pas akışkanlığı sağlaması hep akıl doluydu. Kuyt, yine tekrar olacak ama ayak basmadık yer bırakmadı. Diğer forvetlerimiz Kuyt’un pas alışveriş düzeyine gelseler resmen sınıf atlayacağız. Sow yine muazzam isteği ile çok çalıştı, çok zorladı, ve başta yine kaçırsa da sonunda çok istediği golü atarak rahatladı. Hakem Halis Özkahya için de nihayet diyelim, gerçekten iyi bir maç yönetti. İkinci gol öncesi Caner’in ceza alanı içinde rakibine arkadan küçük müdahalesine penaltı çalabilirdi belki ama Mustafa’nın düşüşü de bana da biraz inandırıcı gelmedi. Bu pozisyon dışında tartışılacak bir kararı yoktu ve gerçekten iyi bir maç yönetti. Halis Özkahya ile geçmişte çok kötü tecrübelerimiz olsa da umarım bu şekilde iyi yönetimi bir milat olur diyelim.

Diyecek çok da fazla bir şey yok aslında. Takım, en yakın rakibine 10 puan fark atmış olmanın rahatlığıyla artık daha özgüvenle oynuyor. Bundan sonra vites arttırarak devam ederiz diye düşünüyorum. Tabii matematik olarak garantileyene kadar asla gevşememek lazım.

Bir başka not olarak, özellikle 90’lı yıllarda ve 2000’lerin başında çok zorlandığımız bir deplasmandı Gaziantep. Gaziantepspor’a en son 13 Kasım 2010’da kaybettikten sonra, son 7 lig maçının hepsini kazanmış olduk. Bu gidişat Kadıköy’deki G.Saray maçı istatistiklerine benzemeye başladı.

Anıtkabir'de yüzbinlerin adalet haykırışı

Daha önce kısaca değinmiştik, yine tekrarlayalım. Sokaklar adalet diye haykırıyor. Sadece Fenerbahçe için değil, daha da önemlisi ülke için, herkes için adalet diye haykırıyor. Kimse bu kalabalıkların birilerince kandırıldığını, ya da gerçeklere gözlerini ve yüreklerini kapatıp konjonktürden istifade ederek kendisi için ayrıcalık istediğini söylemesin. Ülkede bugün gelinen noktada adına ister cemaat ister paralel yapı deyin, bildik yapının hükümet kanadıyla birlikte ya da onların göz yummasıyla yargıyı nasıl evirip büktüğünü gördük. Kendilerine bağlı Emniyet teşkilatı mensupları ve ÖYM’leri ile, adalet dağıtmaktan ziyade ülke gündemi için hayati önem taşıyan davaları kendi ajandasına uygun olacak biçimde tasarladığı ve yürüttüğüne dair pek çok örnek yaşandı.

Bugün doğrudan hükümet eliyle ÖYM’lerin sakıncaları görülüp kaldırılmış ve bu yapı içindeki cemaate mensup çok bilindik baş aktörler bu görevlerinden el çektirilip etkili konumdan uzaklaştırılmışlardır. Halk nezdinde ÖYM’lerin gördüğü tüm davalara karşı çok büyük bir oranda şüphe hasıl olmuş ve barolardan diğer sivil toplum örgütlerine kadar bu davaların adaletli biçimde yeniden görülmesi gerektiği dillendirilmiştir.

Hal böyle iken, sözde şike davasını diğer davalardan ayırıp Yargıtay’ın nihai kararını verdiğinden bahisle koca bir kulübü şikeci olarak yaftalamak ve bu sonuna kadar meşru hak aramayı ve adalet haykırışını küçümsemek hiç kimsenin haddi değildir. Olamaz da… Şike davasını yürüten, polis fezlekesinin ve iddianameyi hazırlayan, kovuşturma ve soruşturmasını yapan ve davada karar verenlerin bugün nerelerde olduklarına bakılırsa,  hiç kimse bu sürecin sağlıklı yürütüldüğünü ve bu davada çıkan sonucun gönül ve akıl gözü açık vicdanlarca kabul edilebilir bir karar olduğunu düşünemez. 

Bu bağlamda Fenerbahçelilerin gösterdiği birlik ve beraberlikle bezenmiş dik duruşu sadece futbol için değil, ülkenin yarınları için de çok önemlidir. Tıpkı 450 bin katılımlı Bağdat Caddesi yürüyüşü gibi, yine adalet haykırışını dile getiren  en az 300 bin katılımlı Anıtkabir yürüyüşü de tarihe geçmiştir. Bu organizasyonları eşsiz kılan bir unsur da sadece Fenerbahçelilerin değil, ülke sevgisi ve vicdan duyguları yüksek Galatasaraylısı, Beşiktaşlısı, hangi takımlı olursa olsun tüm kesimden insanların gönüllü katılımıdır. Hangi takımı taraftarı olursa olsun bu insanlara teşekkür borçluyuz.

Ayaklarına sağlık...

Güm güm güm!.. Ha ba bam!...

Hikayesi çok fazla olan bir maçtı bu maç. Kazanılması ile tüm basına “şampi…” manşetlerini attıracak derecede rakip umutlarını kaf dağının ardına gönderecek olması bir yana, başka bir maçta bunların herhangi biri yaşansa gecenin konusu olurdu diyebileceğimiz pek çok yan hikayeyi de barındıran bir maçtı... Maçın temasının Hababam Sınıfı olarak belirlenip unutulmaz Hababam oyuncularının stada davet edilmesi, ve akabinde Hababam temalı gol sevinci… Moussa Sow’un 10 dakikada 3 akıl almaz golü kaçırıp gözyaşlarına boğulması… Hakemin iki tarafa da ver(e)mediği kırmızı kartlar… Emenike’nin illallah dedirten bencilliği üzerine yine maçı kurtaran adam olması… Hangi birini seçerseniz alın. Saracoğlu’nda hikaye çoktu dün gece…

Hababam’dan başlayalım. Düşünenin de, hayata geçirenin de eline ve yüreğine sağlık. Hababam sınıfını topyekün o tribünlerde görmek bile, özellikle tevellütü biraz daha geçmişe uzanan Fenerbahçeliler için sımsıcak bir gülümseme sebebi… Biz Hababam Sınıfı ile büyüyenler bir yana, “dünkü çocuk” genç kuşaklar için bile yeri doldurulmaz bir seri olan Hababam sınıfı serisi, bu ülkenin –artık gittikçe bize uzaklaşan- dostluk, kardeşlik, paylaşım, naiflik, karşılıksız sevgi ve dayanışma gibi duyguların bir potada eritildiği muazzam bir resimdir. On kere, yirmi kere izleseniz de her seferinde aynı sıcak duyguları hissettirir. İnak Şaban, güdük, domdom, hayta, ve her bir hababam üyesi; hepimizin abisi, kardeşi, evladı gibidir. Kendi adıma, hababamın Fenerli olması her zaman kıvanç duyduğum bir şey olmuştur. Tıpkı turist Ömer gibi… Hababam’ı yaratanların bu karakterleri Fenerbahçeli yapması bir tesadüfün sonucu değildir. O zamanların ve belki tüm zamanların Türkiye’sinin bir gerçeğinin vücut bulmuş halidir bu. Fenerbahçe halktır. Halkın içinden çıkmış ve her şeyiyle halka ait, gücünü ve varlığını en temelde halktan ve halkın olağanüstü sevgisinden alan bir kulüptür. Hiçbir kulüp Fenerbahçe gibi içten, tertemiz, karşılıksız duygularla sevilmeyeceği gibi, bir taraftan da hiçbir kulübe nasip olmayacak bir nefretin de karşılığıdır. Fenerbahçe’nin Türkiye’ye özdeş bu yapısı hem sinemada hem edebiyatta her zaman işlenegelmiştir ve kulübün yapısı hakkında çok şey anlatır.

İlk golden sonra yapılan tek ayak üzerinde cezalı duran Hababam sevinci, kişisel taraftarlık tarihimde hissettiğim en özel anlardan biriydi. Aklınıza sağlık çocuklar. Bundan güzel ve anlamlı bir gol sevinci olabilir mi? Kim bilir, belki de 3 yıldır yapılan tüm engellemelere ve her platformda cezalandırmalara inat dimdik ayakta ve üstelik bir de puan farkını açarak hedefe gidiyor olmanın bazı muktedirlerce yine cezasız bırakılmayacağına bir atıf olmasın bu? Ee, bu Fenerbahçe’nin yaptığı da iş değil gerçekten. Cezasız da kalmamalı hani…

Gelelim “Musa” Sow’un öyküsüne. Dün bizleri önce kaçırdığı gollerden sonra kahrettikten(!) sonra sicim gibi dökülen gözyaşları hangi ben Fenerbahçeliyim diyen ademoğlunun yüreğini sızlatmamıştır? Hangi Fenerbahçeli o içten üzüntüyü gördüğünde “senin canın sağolsun be Musa, hangi gol senin gözyaşının yerine konabilir?” diye düşünmemiştir? Bu gözyaşları, Musa özelinde Fenerbahçeli oyuncuların nasıl taraftarlar gibi üzülüp sevindiklerini, yabancı oyuncuların bile bu formayı nasıl sahiplendiğini ve bu şampiyonluğu nasıl delice istediklerini gösteriyor. Bunu yüreğinde hisseden ve bize hissettiren tüm oyuncularımızla gurur duyalım.  Musa, sen var o gollerin hepsini kaçır bugün… Senin o tertemiz yüreğin ve hırsın yeter bize… O akıttığın gözyaşlarını, yarın atacağın gollerle gelecek şampiyonlukta hep beraber başka türlü dökeceğimiz gözyaşlarına avans say…

Emenike’ye gelirsek. Tıpkı ilk yarıdaki Erciyes maçı gibi yine attığı golle maçı kurtaran adam oldu. Yalnız bu maçta özellikle ilk yarıdaki bencilliği, üzerine bir iki kelam etmeyi gerekli kılıyor. Her golcü biraz bencildir ve hatta hafiften bencil de oynamalıdır, kabul. Ama Emenike’nin bencillik düzeyi dün takıma ciddi ciddi zarar verecek düzeyde idi. Eğer biraz daha yardımlaşmalı oynasa ve vermesi gereken pasları verse maç çok daha erken kopacaktı. İyi niyetine, kazanma ve takıma faydalı olma arzusuna şüphe yok. Ama biraz da arkadaşlarını desteklemesi gerekiyor. Hele ki 28. dakikada topla birebir rakibin üstüne giderken solda bomboş nefis bir koşu yapan Kuyt’u görmemesi, bir futbol okulunda futbolun “nasıl oynanmaması” gerektiğine dair mükemmel bir örnekti. Bu takım birbirinin açığını kapatan, tabiri caizse arkasını toplayan ve bu şekilde hedefe koşan bir takım. Emenike’nin her durumda şuta odaklı ve müsait durumdaki arkadaşını hiç görmeyen tarzında ısrarı takıma faydadan çok zarar getirir, bizden uyarması. Ersun Yanal bu konuya el atmalı ve olası bir krize dönüşmeden çözmeli. Teknik olarak her türlü hatayı yapabilirsiniz. Ama sürekli bu kadar vahim tercih hataları yapmak üstesinden mutlaka gelinmesi gereken yanlışlardan…

Kayser Erciyesspor, Ersun Yanal'ın maç öncesi baskın hücum ve erken gol planlarını bozan bir karşı planla çıkmıştı sahaya. Hikmet Karaman'ın elinin değmesi ile gerçekten çok daha sağlam ve oyun disiplininden kopmayan bir takım olmuşlar. Değişimi benzetmek gerekirse devre arasında poztif yönde ciddi değişim gösteren Torku Konyaspor'u andırıyorlar. Zaten maç da biraz Torku Konyaspor maçı gibi cereyan etti. Bu maç öncesi son 5 maçta sadece tek beraberlikle 13 puan almaları dikkatli izleyiciler için maçın çok zor geçeceğini düşündürüyordu. Hikmet Karaman kendi oyun merkezini geride tutan bir anlayış yerine, rakibi çok daha önde karşılayarak 2. bölgede baskıyla kaptığı topları Mandjeck, Traore ve Yasin Öztekin ile iyi pas yapan ve tam anlamıyla kora kor bir anlayışla çıkardı sahaya. Cenk Ahmet ve özellikle Yasin ile her iki kanadı da iyi kullandılar ve bu sayede Caner ve Gökhan'ı ilk devre boyunca normal verimlerinden oldukça uzaklaştırdılar. Bu oyun anlayışıyla maçın üçte ikilik bölümünde, yani 2-1'e kadar Fenerbahçe'ye ciddi bir sorun yarattılar ve çok fazla net pozisyon vermediler. Verdikleri 2-3 pozisyonda da Emenike'nin takım oyunundan uzak olması nedeniyle tehlike çok daha büyümeden engellendi.

Klasik dizilişiyle çıkan Fenerbahçe ilk yarıda topu istediği gibi dolaştıramadı ve Erciyesspor'un kanatları da iyi kapatmasıyla oyunu genişletemedi. Erciyes'in orta alandaki direncine takılmadan çabuk geçmek maksadıyla takım geriden yine (Kasımpaşa maçında olduğu gibi) sık sık uzun pas kullandı. Bulunan iki net pozisyon da Emenike'nin topu ayağında gereksiz tutması ve boş arkadaşı varken illa şut kullanmayı tercih etmesi nedeniyle olgunlaşamadan eridiler. Sıkışan oyunu açmak için Alper sola Kuyt ortaya geçti. Oyun tıkanmış görünürken Kuyt, Sow'dan aldığı pası önce ona geri verecekmiş gibi yaptı ve dönerek nefis bir vuruşla kilidi açtı. Ustalık kokan bu vuruşa rakibin yapabileceği fazla bir şey yoktu.

İkinci yarıya hızlı başlayan Fenerbahçe olsa da Erciyesspor oyunda yine dengeyi sağlamakta gecikmedi ve özellikle çok iyi bir maç çıkaran Yasin ve ona yardımcı olan Traore ile tehlikeli olduğunu hissettiren ataklar yapmaya başladı. 63'te yine Yasin soldan kendi getirdiği topta çizgiye indi ve karşısında kalması gereken Gökhan'ın orta yaptırmamak üzere kayması ile nefis bir çalımla ondan sıyrıldı. Gökhan son bir hamle ile sağ ayağıyla Yasin'i indirince penaltıya neden oldu. Bir anlık hata ile yeniden berabere duruma düşen takımımız daha önce çok kez yaptığı bir kez daha yıkılmadı ve hemen karşı hamle ile 1 dakika içinde yeniden üstünlük sayısını buldu. Hazırlanış olarak mükemmel olan bu golde aslan payı, yine görerek orta değil nefis pas atan Caner'in. Emenike'nin biraz şansla da olsa dizine çarpıp giren top da aslında pes etmemenin ve çok çalışmanın ödülüydü. Bu golden sonra maçın hikayesi tamamen değişti ve başka bir maç oynanmaya başlandı. Direnci düşen Erciyes gol için kalemize gelmek zorunda kalınca arkada kalan büyük boşlukları çok iyi değerlendiren takımımız Sow ile 3, Emre ve Emenike ile birer çok müsait pozisyonları gole çeviremeyerek farkı kaçırdı. Öyle ki, kaçan bu kadar net pozisyondan sonra atamayana atarlar kuralının işlememesi bile tesellidir. Maçın adamı Kuyt, sadece attığı usta işi golle değil, yine insan üstü mücadelesi, müthiş alan kaplaması ve zeka kokan oyunu ile çok iyi bir maç çıkardı. İlk dakikadaki Kayseri atağında çizgiden golü çıkaran da oydu. Kuyt'un yeniden bu formu bulması güzel. Sow ise gayreti ve istekliliği ile umut verdi. Emre ilk yarı gerçek potansiyelini bulamasa da, ikinci yarı tam olması gerektiği gibi oynadı. Caner ve Bekir de yine iyi iş çıkardılar. Alves nihayet özlediğimiz Alves'e yakın şekilde oynadı. Umarım bu formu artarak devam eder.

Hakemden de çok kısa söz edecek olursak, Çağatay Şahan genç bir hakem olarak aslında maça iyi de başlamıştı. Ta ki devre sonunda Emre'ye gaddarca çift ayakla dalan rakibin net kırmızılık hareketine faul bile vermemesi sonucu az daha gol olacak bir atak yememize kadar. Şahan, gözünün önündeki bu pozisyonu veremeyince çok önemli bir hataya imza attı. Belki de bunun etkisiyle, ikinci devre Emre'nin Yasin'e arkadan müdahalesini de kırmızı yerine sarıyla geçiştirdi. Penaltı kararı doğruydu. Yalnız sonrasında Gökhan'ın abartılı itirazına kırmızı çıkarması da doğru bir karar olurdu. Maalesef Gökhan'ın itirazı da, Emre'nin tekmesi de çok gereksizdi. Artık bunları yapmamak gerekiyor.

Sonuçta iki takım da çok iyi mücadele etse de iyi oyun izlenen bir maç oldu diyemeyiz. Farkı açacak olmanın da stresiyle sahada istediklerimizi tam olarak yapamadık. Rakiplerin ikişer puanı bıraktığı bu haftada klasik tabirle hatice değil netice gerekliydi ve istediğimizi aldık. Takım artık biraz daha rahatlayarak üzerinden stresi atmalı ve bu kadar gol kaçırmamalı. Tabii ki ligin devre arası bir miktar yaşanan rehavete de kapılmadan... Bir de şunu söylemeden geçmeyelim: Her rakip takımı kıskandıracak biçimde bütünleşmiş, formasını sahiplenen ve gerçekten yüksek karakterli bir oyuncu topluluğumuz var.

Şimdi sol şeritte gazı yavaş yavaş kökleme zamanı. Haftaya yine çok zorlu bir maç bizi bekliyor. Ciddiyeti bozmadan devam...

Gerilen her şey bir gün kopar

Böyle bir maçın(!) ardından insan ne yazabilir ki? Sadece futbolda kalalım diyoruz, bazen hakemler, bazen böylesi olaylar, bir türlü mümkün olmuyor… Ülkede yaratılmış olan nefret ortamının futbolu pas geçeceğini beklemek zaten fazla iyimserlik olurdu. Özellikle Trabzon şehrinde Fenerbahçe özelinde yaratılmış olan nefret duygularıyla oynayan ve bundan nemalananların bu patlamayı er geç yaratacakları zaten gün gibi ortada idi. Neticede, çoğu kişinin beklediği maalesef gerçek oldu ve futbol tarihimize kara leke olarak geçen günlere okkalı bir yenisi daha eklendi.

 

Bir kere bu maçın bu hale gelmesinin bir numaralı sorumlusunun Trabzonspor’a zaten bu misyon için başkan seçilmiş olan İbrahim Hacıosmanoğlu ve onun temsil ettiği zihniyet olduğunun altını çizelim. Fenerbahçe zaten on yıllardır Trabzon deplasmanlarında geçmişten beri süregelen biçimde, bir rakipten öte hep düşmanlık hisleriyle karşılanan takım. Bunun tabii ki tarihsel bir altyapısı da var. Trabzonspor’un şampiyonlukta çekiştiği her sezonda rakibinin %80 Fenerbahçe olması da bu husumeti doğuran sebeplerden biri. Öyle ki, Trabzonspor’un 6 şampiyonluğunun dördünde ikinci olan takım Fenerbahçe iken (1976, 1977, 1980, 1984), Trabzonspor’un 2. olduğu 6 sezonun tam 5 tanesinde şampiyonluğu verdiği rakibi Fenerbahçe olmuş (1978, 1983, 1996, 2004, 2011). Yani Trabzonspor’un şampiyonluk yarışını sonuna kadar kovaladığı 12 sezonun 9'unda doğrudan rakibi Fenerbahçe!

Bu çekişmenin üzerine iki kulüp yöneticileri arasında zaman zaman yaşanan gerginlikleri eklersek, özellikle Ali Şen döneminde Trabzon cephesinde iyiden iyiye yerleşmeye başlayan “günahkar ve düzenbaz” Fenerbahçe söylemleri ile travmatik biçimde kaybedilen 96 şampiyonluğunun, Trabzonspor taraftarları arasında Fenerbahçe’nin “esas düşman” olarak kalıcı yer etmesinde büyük rolü olmuştur. Bir de bunun üstüne gelen, aylarca ve hatta yıllarca medya tarafından her gün kaşınan ve Fenerbahçe’yi peşin suçlu ilan eden 3 Temmuz şike operasyonunun, bu şehirdeki yoğun husumet ve nefret duygularını nasıl besleyip bugünkü inanması güç noktaya getirdiğini anlamak zor olmuyor.

 

Yine de 3 Temmuz operasyonu sonrasındaki süreçte Fenerbahçe Trabzon’a bu maça kadar daha önce 3 kez gittiği halde hiç birinde böyle bir gerginlik görülmedi. Sadece 2012 playoff’unda oynanan maçta epey dozu yüksek bir gerginlik olsa da, o gerginliği esas körükleyen faktör temelde Emre-Zokora çatışması idi ve her şeye karşın maç oynanmaz bir boyuta gelmemişti. Bu maçlara, bir de iki takım taraftarlarının karşı karşıya geldiği geçen yılki kupa finalini ekleyelim. Peki ne oldu da, daha önceki 4 karşılaşmada bu kadar gerilmeyen Trabzonspor taraftarı son maçta ortalığı yangın yerine çevirecek hale geldi? İşte bunun cevabı, ilk paragrafta belirttiğimiz gibi Hacıosmanoğlu başkanlığında perçinlenen ve kulüp üzerinde hakim görüş olarak vücut bulan zihniyettir. Hacıosmanoğlu, önceki başkan Sadri Şener’in malum sezonun kupa mücadelesi için yetersiz kaldığı söylemiyle, sırf bu kupayı Trabzon’a getirmek ve futbolun mevcut egemenlerinin bir türlü gerekli cezayı veremediği(!) Fenerbahçe’ye sözüm ona hak ettiği cezayı verdirmek misyonuyla ve bu yöndeki çok ağır ve sert söylemleri ile geldi. Geldiği günden bu yana aşağı yukarı her hafta, bazen haftada birkaç kez bu konuda konuşmaya devam etti ve kullandığı dilin sertlik dozunu her geçen gün arttırdı. Kendi açısından, bir mücadele içinde olduğu düşüncesiyle bunun meşru bir hak olduğunu teslim edelim ama yine de bir mücadele verilecekse bunun için doğru yöntemin sokaklara nefret tohumları ekmek yerine daha meşru zeminler olmasını gerektiğini söylemek zorundayız. Böyle bir yöntemle davanızda haklı dahi olsanız, hem sonuç almada hem de kamu nezdinde sempati ve empati yaratmada zorluk çekersiniz. Ne şanslıyız ki(!), bu kadar strateji felsefesi yetersiz rakiplerimiz var.

Üstelik Hacıosmanoğlu, bir spor başkanından çok sanki son dönemlerin modası mafya dizilerinden çıkma “ağır abi” duruşu ve retoriği ile, zaten Ogün Samast örneği gibi örneklerde kemikleştiğini gördüğümüz Trabzon şehrinin hakim atmosferi milliyetçilik ve delikanlılık duygularını da kaşıdıkça kaşımış, ve sorunların müzakere veya hukuk yoluyla değil, şiddetle çözebileceğine inanan düşüncenin, zaten kanı kaynayan bir genç kitlenin içinde her geçen gün kabul görmesine yol açmıştır. Sonuçta devamlı surette bu duyguları kaşınan öfkeli bir gençlik patlama noktasına getirilmiştir. Trabzonspor başkanının tüm bu sürecin üzerine son hafta centilmenlik mesajları vermesi ne kadar sakil kaçsa da, yine dayanamayarak maçtan 3 gün önce “kupa Avrupa’dan yola çıktı, Fenerbahçe PTT 1.ligi bile göremeyecek” demeci, bu maçtaki patlamanın tetiğini çeken son hamle olmuştur.

Hacıosmanoğlu’nun kitleleri sakinleştirmek yerine harekete geçirici yapısı yanında bir diğer esas sorumluyu es geçmeyelim: Medya. 3 Temmuz’un ilk gününden itibaren yaklaşık bir yıl boyunca çoğunluğu sonradan fos çıkan görüntü servisleri mı yapılmadı? Ya da her gün, her hafta hem gazete köşelerinde, hem de TV programlarında Aziz Yıldırım’ın ne düzenbazlığı ne de şeytanlığı kalmadı mı? Fenerbahçe’nin, Yıldırım ve yönetimi nezdinde Türk futbolundaki ahlaksızlığın baş sorumlusu gibi gösterildiği, sanki o bu alemden çıkıp gitse her şey ne kadar düzgün ve güzel olacak şeklinde bir algı zehirlenmesi yaratan manipülatif yayınlar yapılmadı mı? Medyanın hangi rezilliğinden, hangi omurgasızlığından söz edelim ki? Bu kitlelerin birbirinden sportif bir konuda bile bu kadar nefret etmesini sağlayacak hale gelmesinde Türk medyasının rolünü kim inkar edebilir? Tüm bunların üzerine hala utanmadan ve sıkılmadan bu maç öncesi ortalığı ilk kez(!) medyanın germediğini ve sakinleştirici yayınlar yapıldığını söyleyebiliyorlar! Çünkü önceden yediğiniz haltın sonucunda insanları nasıl öfke batağına ittiğinizi en iyi siz biliyorsunuz. Ve tüm riyakarlığınızla, bir de son hafta bunun üzerine gitmeyelim yoksa kan gövdeyi götürür diye düşünmeniz normal. Sanki bu nefret patlaması son bir haftada biriken bir şeymiş gibi… Şu gerçek ki, Türk futbolunda esas suçlu mevcut medya örgütlenmesi ve bu örgütlenmeyi doğuran, besleyen sistemdir. Bu örgütlenme tamamen dağıtılıp tasfiye edilmedikçe futbolda ne adil bir yarış, ne de toplumsal barış sağlanabilecektir. Neyse, bu ayrı bir yazı konusu olur zaten.

Fenerbahçe takımına gelirsek, böylesi düşmanca bir ortamdan alınları dimdik, bizleri en ufak biçimde utandırmadan çıktıkları için takıma buradan kocaman bir tebrik gönderelim. Gerek saha içinde geri atmadan sadece işlerine odaklanmaları, gerekse sinirlerine çok hakim olup bu ortamda sakin kalmaları ve en ufak açık arayan malum çevrelere koz vermeyerek hiç bir tahrik edici  hareketin içine girmemelerini alkışlamak lazım. Demek ki Ersun Yanal takımı her yönüyle bu maça çok iyi hazırlamış.

Çok kısaca futboldan söz edersek de, 45 dakikalık maç içerisinde takımın hepsi  saha içinde üzerine görevleri eksiksiz yaptılar. Yalnız özellikle defans oyuncuları beklediğimden de iyi ve kendilerine güvenleri üst düzeydeydi. Özellikle Kadlec stoperde solbekin aksine ne kadar verimli olabileceğini gösterdi. Alves yerine oynamasını ben tercih ederim ama Ersun Hoca’nın bunu yapacağını sanmıyorum. Bekir de yüksek formunu sürdürüyor. Caner yine maçın iyilerindendi. Alper ise, Caner’le birlikte takımı forse eden ve ileriye taşıyan oyun anlayışı ile yine çok faydalıydı. Bitmeyen maçın en iyisiydi diyebilirim. Emenike’nin golde yaptığı son vuruş olağanüstü güzellikte çok zor bir vuruştu. Zaten o golde Trabzon seyircisi teslim olarak maçı bitirdi. Sow eğer gününde olabilseydi, kaçırdığı iki net pozisyonun birini gole çevirerek maçın daha da erken tatil edilmesini sağlayabilirdi.

Her şeye karşın bu zor deplasman, Trabzonspor’un akıl dışı hareket eden taraftarı sayesinde beklediğimizden çok daha kolay geçti, -ki bunu artık elimizden alınması mümkün gözükmeyen hükmen maç sonucu tescili varsayımıyla söylüyorum. En azından 45 dakikalık eforla, sakatlık ve kart cezası gibi riskleri yaşamadan güle oynaya dönmüş olduk. Bu maçın bize getirisi 3 puandan çok fazladır. Böyle bir ortamda kenetlenen ve en yüksek dozdaki zorlukta bir araya gelen takım, bundan sonra kalan maçlara çok daha motive ve inançlı çıkacaktır.

Bravo çocuklar. Vuslata 10 maç kaldı. Yola devam…