Bu maçı nasıl ele alacağımı bilemiyorum. Lafa nasıl
başlayacağımı da… Anlaşılan o ki, sezon başı endişelerimizin hepsini yaşayacağız gibi görünüyor. Milli maç arasına kadar takımın oyununda son haftalarda bir kıpırdanma varken son 2 haftada, bu umutlar yerini yeniden karamsar soru
işaretlerine bıraktı.
İsmail Kartal’ın maç sonu demecinin en kritik kısmından
başlayalım. Hoca diyor ki, “Eskişehir’in defans arkamıza atacağı toplara engel
olamadık”. E hocam, günaydın. Zaten neredeyse tüm Anadolu takımları ile Kadıköy’de
yaptığımız maçlarda rakiplerin en geçer ve en çok başvurdukları oyun planı bu
değil mi? Üstelik Eskişehirspor ve hocası Ertuğrul Sağlam’ın zaten felsefe
olarak bu oyun planının en iyi uygulayıcılarından biri olduğunu bilmiyor muyuz?
Eskişehir’in son maçlardaki çok kötü performansı sonrasında adeta onlar için
ölüm kalım maçı haline gelen bu maçta, kadro yapılarına çok uygun olan ve
Kadıköy’de uygulamaları en kolay olan bu sistemle sahaya çıkacakları herkesin
malumu değil mi?
Biz bütün hafta çalışırken bu plana karşı ne tedbir aldık? Bu maça nasıl hazırlandık? Bütün bu sorular kafamdan geçiyor.
Sorumlu makamdaki insanların herkesin bildiği problemleri dile getirmekten çok
daha ötesi, bu problemlere karşı bir çözüm hayata geçirmesi
beklenir. Buna engel olamadık demek kusura bakma ama bizlere, taraftara
aydınlatıcı bir ışık sunmuyor hocam. Bu kadar sürprizden uzak, bu kadar beklenen
bir duruma çözüm bulamıyorsan, taraftar nezdinde de bir sürü şey sorgulamaya başlanır.
Takımımız oyuna seyircinin de gazıyla aslında iyi başlasa
da, Eskişehir’in çok akıllıca uyguladığı geri hattımıza çok çabuk sızma taktiği
sonrasında yavaş yavaş etkinliğimiz de eridi. Evet, top ilk yarı boyunca bizde
kaldı ama ilk 10 dakikadaki gol umudu veren atakların arkası gelmedi ve ataklarımız gittikçe Eskişehir’in orta alan-defans bütünleşmeli
kademeli savunması içinde kaybolmaya başladı. Defans aramıza atılan ve ciddi
hasar yaratan rakip tehlikeleri sonrasında defansımız da devamlı geri gelme
refleksi ile orta alana yanaşıp destek olmada çok başarılı olamadı. Böyle olunca
yine oyun boyumuz uzadı ve hem ataklarımıza geriden yeterli destek gelmedi hem
de Mehmet Topal gibi bir çapanın yokluğunda arkamıza normalin üzerinde adam
kaçırdık.
Son iki maçtır görünen, defansta gerek beklerimizin
(özellikle Caner) öncelikli olarak hücumu düşünmesinden, ki bunu destekliyorum, gerekse
de stoperlerimizin uyumsuzluğu ve bireysel hataları nedeniyle çok
fazla pozisyon vermeye başladık. Bu iki maçta verdiğimiz net pozisyon sayısı 10’u
geçti. Bu şartlarda normalde kayıp olan bu beraberliklerin ikisinde de şanslı
olduğumuz söylenebilir. Zaten bizleri ciddi endişeye sevk eden durum da bu.
Bekir’i her ne kadar kendisini geliştirdiği ve üzerine koyduğu için takdir
etsek de, sürekli bir istikrarı ne yazık ki yakalayamıyor ve hiç beklenmedik
zamanlarda bireysel hatalarından örnekler vermeye devam ediyor. Kadlec ile de
tamamlayıcı bir ikili oluşturdukları söylenemez. Egemen’i yeniden devreye alma
gereği yanında Ocak ayında buraya bir nokta transferin şart olduğunu düşünüyorum.
Tüm bu defansif defolarımıza karşın oyunumuzdaki bence esas
problem, orta sahamızın hem pozisyon alma ve alan parsellemede, hem de yaratıcılık,
yani çözüm yaratma ve forvete destek vermede yetersiz kalması.
Eskişehir maçında sahada yer yer o kadar büyük boşluklar bıraktık ki, çok
rahatlıkla kalemize akacak pas organizasyonu yapmalarına seyirci kaldık. Bunun dışında rakip skordan memnun iken bir ara dakikalar süren pas
seansları yaptı.
Orta üçlümüzden ceza alanına sokabildiğimiz oyuncu adedi her
maçta çok kısıtlı kalıyor. Kanat akınlarımız geçen sezonun aksine hiçbir forvetimizi
rakip kaleye yüzü dönük ve markajsız durumda iken topla buluşturmayı
başaramıyor. 11 maçta kaleciyle karşı kaldığımız pozisyon adedi bir elin
parmaklarını bulmaz. Buna bir de maça onbirde başlayan forvetlerimizin hepsinin
birbirinden formsuz olması durumunu eklediğimizde zaten bu sezon Kadıköy’de hiçbir
maçımızda devreye skor üstünlüğü ile giremememiz, hatta çoğunda soyunma odasına
yenik durumda gitmemiz artık çok şaşırtıcı gelmiyor. Gerçekten şaka gibi ama
evimizdeki 6 maçın hiçbirinde devreye önde giremedik. Dahası, bir maç haricinde hepsinde
gol yedik ve bu maçların hiç birinde 2 farklı skor
alamadık.
Forvetteki hangi oyuncumuzun formuna baksak elimizde
kalıyor. Emenike her geçen hafta geri gidiyor. Sow zaten baştan beri kendi
formunun dibinde olduğu için daha geri gidecek yeri bile yok denebilir. Esas
şaşırtıcı olan geçtiğimiz sezonlarda şapka çıkartacak katkılarına alıştığımız
Kuyt’un da her geçen hafta geri giden performansı. Son maçlarda, ama özellikle Eskişehir
maçında yaptığı top kayıpları çok fazlaydı ve maalesef bizim ataklarımızı bitirip
rakip atakları başlatan pozisyonlarına alışmaya başladık. Tüm formsuzluğuna
karşın Kuyt’un bu sezon bugüne kadar (yanılmıyorsam) hiç oyundan alınmamasını
anlayamıyorum. Tamam, özverisi ve pozitif yaklaşımı ile neden her hocanın
favori oyuncusu olduğunu anlayabiliyorum ama hele ki kariyerinin artık sonlarına
yaklaşmış ve bu kadar formsuzken bunca ısrar etmenin, artık hem takıma hem de kendisine zarar verdiğini hocanın görmesi gerekiyor. Kuyt’ı böyle
görmek bir çok Fenerbahçeli’yi üzüyor. Dün 60’a doğru oyundan alınabilirdi.
Organizasyon ve plansızlığın yanında takımda genel olarak
bir fiziksel yetersizlik ve bunun sonucunda tempo düşüklüğü var. Antrenman
bilimine vakıf biri olmamakla birlikte, takımın önceki 2-3 sezondaki kadar
verimli antrenman yapmadığı sahada çok net görülüyor. Tabii bunun temeli bence ta
Ersun Yanal’ın gönderilmesi sonucunu doğuran sürece, yani teknik direktör
takımından yeniden futbolcu takımı olma yönüne döndüğümüz Ağustos ayına kadar
gidiyor. Aykut Kocaman ve Ersun Yanal gibi antrenman biliminin bu oyundaki
yerine sıkı sıkıya inanan, fizik güç ve koşu mesafesi gibi konuları başarının
ön şartı olarak gören iki hoca ile çalışmış olan İsmail Kartal’ın, hadi taktik
ve stratejiyi bir kenara bıraksak bile fiziksel kondisyon ve dayanıklılık
konusunda bu kadar başarısız görüntü çizmesi hakikaten akıl alacak gibi değil.
Bu sezonu sıkıntılarla, belki başkanın veya taraftarın
iteklemesiyle, ama sonuçta ciddi zorluklarla geçireceğimiz açık. Şampiyonluğun gelecek
yıl doğrudan şampiyonlar ligine katılmak demek olduğu ve bunun bütçemiz için ne
kadar elzem olduğu ortada olan bir sezonun başında kendi ayağımıza sıkmış olmak
gerçekten yazık. Buna karşın hiçbir şey için geç değil ve alınacak çözümler belli.
Birincisi fizik kalitesini tekrar en üst seviyeye çekecek çalışmalardan taviz
vermemek, ki bu çalışmaların muhtevası herhalde son 3-4 sezondur bizzat işin
içinde olan İsmail Kartal ve ekibi tarafından bilinmez değildir. İkincisi,
formsuz oyuncularda ısrardan bir an önce vazgeçip forma adaletini yeniden
sağlamak. Üçüncüsü de mevcut oyun planının artık işlemediği görülüp mutlaka planda
ciddi iyileştirmeler yapmak. Bir diziliş değişikliği kastetmiyorum illa ama artık
forvette kimin hangi pozisyon ve hangi rolde oynayacağı netleşmeli. Atak
çeşitliliği, neredeyse tüm yükün bindiği Caner’in omuzlarından biraz alınıp daha
farklı varyasyonlarla zenginleştirilmeli. Diego’dan faydalanmanın bir yolu
bulunmalı. Gerekirse Kuyt dinlendirilip Webo-Sow çift forveti arkasında Diego’lu
diziliş denenmeli. Ve son olarak, takım bir gol yediğinde demoralize olmasının artık bir şekilde
önüne geçilmeli.
2-3 hafta sonunda takımın vereceği tepki, bu sezon hakkında
bize daha net bir ışık tutacaktır.
Son söz de futbolculara:
İstediğiniz ve dilediğiniz hoca ile arzu ettiğiniz çalışma
ortamını bulduğunuzu söylüyorsunuz. Ama görünen o ki, bu sezon ligi ve
rakipleri biraz hafife alıyorsunuz. Lütfen böyle bir düşünce varsa bundan
vazgeçin ve işin ciddiyetini yeniden kavrayın. Tıpkı geçtiğimiz sezon
yaptığınız gibi…
* Emre notu: Emre’nin saha içi duruş ve tavırlarının artık
ne derece rahatsız edici boyutlara geldiğini söylemeye bile gerek yok aslında.
Üzücü olan, bunun hem takıma hem de koca camiaya ne kadar zarar verdiği ortada
iken hiçbir yetkili makamımızın artık krize dönüşen bu duruma karşı bir aksiyon
almaması.
