Yine hakem rezaleti, yine kötü oyun, ve bir puana razı olmak...

Maçları hakemi hiç konuşmadan yorumlayalım istiyorum, ama ne kadar çabalasam da olmuyor. Türk hakemleri ne yapıp edip mutlaka maçın önüne geçmeyi başarıyorlar. Hoş, memleketin iyiden iyiye çivisinin çıktığı bu günlerde bozulan(!) her alan gibi futbolun da kendi payına düşeni alması ve kendi normal akışından ve çığırından çıkarılması hiç de şaşırılmaması gereken bir durum.

F.Bahçe taraftarlarının geçmişte de unutmayacağı kontaklar yaşamış olduğu Hüseyin Göçek, bizi yine şaşırtmayarak son haftalarda F.Bahçe’yi doğramaya çok hevesli hakemler kervanına katıldı. Cristian’a çıkarılan kırmızı kart nereden baksanız elinizde kalır. Ne Hüseyin Göçek, ne de yardımcı hakemin göremeyeceği açıda olmasını mı söyleyelim? Pozisyonda rakibini oyuna döndürmemeye çalışanın, yani kötü niyetli olanın rakip oyuncu Deniz olduğundan mı dem vuralım? Yoksa Cristian’ın tüm hareketinin rakibin altında kalan bacaklarını biraz sertçe iterek de olsa kurtulma çabası olduğundan mı bahsedelim? Biz ne desek boş, yine bir F.Bahçeli oyuncuyu atmak için fırsat kollayan art niyetli bir yardımcı hakem, ona uymaya dünden meyilli bir orta hakem, ve bir kez daha deplasmanda kolu kanadı kırılan F.Bahçe takımı. Sonuç: Sinir sistemleriyle adeta oynanan Fenerbahçeliler. Bunun üstüne bir de Emenike’ye yapılan ve kabul edelim ki Türkiye standartlarına göre verilmesi kolay olmayan, ama futbolun standartlarında net iki penaltı. Al işte sana Sivas maçının aynısı.

Bir operasyon var ya da yok. Artık bu saatten sonra bunun bir önemi de pek yok. Kahir ekseriyet Fenerbahçeli’yi artık bu hataların masum olduğuna inandıramazsınız. Geçti o kalem. MHK gerek atamaları, gerek diğer uygulamaları ile artık ateşle filan oynamıyor. Düpedüz yangına körükle birlikte benzin döküyor, bunun başka bir izahı olamaz…

Her şeye karşın Sivasspor maçından farklı bir yanı vardı maçın. Maçın skoru, hakem fiyaskosuna rağmen bu sefer sadece hakemle açıklanamaz. Evet, belki F.Bahçe adil yönetimle bir ihtimal maçı alabilirdi am bu oyun anlayışıyla iyi bir yönetim de olsa kaybetme ihtimali de oldukça yüksek olurdu. Bir kere kaybedilen puanın birincil nedeninin, hakemden önce kötü oyun ve ondan da kötü bir saha içi organizasyonu olduğunun hakkını teslim edelim.

Ersun Yanal’ın bu maç için planı, belli ki bir baskın planı idi ve bu baskınla birlikte erken gol bularak son haftalarda dakikalar ilerledikçe zihinsel olarak zorlanan takımın bu durumuna karşı, erken öne geçip stres faktörünü sıfırlamayı geçerli bir önlem olarak düşünmüştü. Oyun olarak 15 dakika bu plan tuttu ama son 2 aydır takımın yakalandığı en ölümcül hastalık olan son vuruş yetersizliği kronikleşmişti bir kere. 10 dakikada bulunan 3-4 pozisyon çok basitçe harcandı. Sonrasında oyunun dengeleneceği çok belli idi, ki zaten gittikçe strese giren ve ayakları yavaşlayan F.Bahçe takımına karşı Elazığspor yavaş yavaş kontrolü ele almaya başladı. Yine de devre sonuna kadar iki pozisyon daha yarattı Fenerbahçe. Ama özellikle Cristian bir kez daha yanlış seçim ve uygulama yüzünden mutlak kabilinden golü kaçırınca, tüm Fenerbahçelilerin aklına bundan önceki son 3 deplasman maçından kalan hasar verici deja-vu duygusu geldi. Nitekim atamayana atarlar yazısız kuralı bir daha işledi ve Elazığspor Onur'la derslik bir kontratak geliştirerek golü attı. Bu golde F.Bahçe defansının defosu tüm çıplaklığı ile bir kez daha gözler önüne serilmiştir.

Takımda bazı ciddi sorunlar var. Son maçlarda en büyük sorun takımın iskeletini oluşturan oyuncuların eksikliği olsa da, gerek takımın şu anda yükünü çekmesi gereken oyuncuların, gerekse Ersun Hoca'nın endişe verici form düşüklüğünün bir türlü istenen seviyeye gelemememizde büyük rolü var. Bir kere takım psikolojik olarak çok kötü durumda. Kötü oyun yanında hakemlerin durumu, yaklaşan rakipler gibi etkenler oyuncular üzerinde çok ciddi bir baskı ve güven kaybı yaratmış. Bu da kötü oyunu daha da tetikleyip negatif bir sarmal yaratıyor. Ayrıca itirazlar çok fazla ve gereksiz. Mehmet Topal, Onur'un koluna çarpan topta durup itiraz edeceği yerde rakibini kovalasa büyük ihtimal o golü yemeyecektik. Tamam, hep önde koşarken takımda belli bir stres olacaktır ama bu kadar gerginlik, sinir ve özgüven kaybı hiç normal değil. Ersun Hoca, böylesi kriz anlarında takımı toparlayıcı ve bu yükü azaltıcı yönde bir katkısı ve etkisi olduğuna dair henüz güven veremedi maalesef. Şu ana kadar görünen o ki, takımı rahatlatmayı ve sadece oyuna odaklamayı pek başaramadı. 

Hocanın bana göre bir başka hatası da, takımın bu kadar uzun pasa dayalı oynayıp pas oyunundan gün geçtikçe uzaklaşmasına seyirci kalması. Bu kendi tercihi midir bilemiyorum ama öyle ise durum daha da kötü. Derhal ilk yarıdaki topa daha çok sahip olunan oyun yapısına dönülmesine ihtiyaç var. Bir diğer eksiklik, hücum düzeninde organizasyonu yapacak ve distribütör görevi yapacak oyuncunun ve böyle bir rolün takım içinde bir türlü netleştirilememesi. Bu maçta da bu pozisyonda Alper denendi ama Alper burada her ne kadar çok çalışsa da geçen hafta sol kanatta gösterdiği verimi gösteremedi. Belki de ısrar etmek ve sabırlı olmak lazım ama bu hızı ve fuleleri ile Alper sanki kanatlara yakınken ortada olduğundan daha verimli olacak gibi. Alper'in forvet arkasında oynaması ile sol kanada geçen Kuyt'tan ve sağ kanattaki Mehmet Topuz'dan neredeyse hiç verim alamadık. Özellikle Kuyt bu maçta benim için hayal kırıklığı nispetinde etkisizdi ve formsuzluğu maalesef çok uzun süredir gözle görülür biçimde devam ediyor. Hamlelerinde yavaş kalıyor ve zaten adam geçmekte zorlanırken bir de pas hataları artmaya başladı. Kendine gelmesi için belki bir kaç maç dinlendirilmesi lazım ama bu kadar eksik varken bu da mümkün olmuyor. Kanatlar işlemeyince hücumu eninden genişletip derinlik kazandıramadık ve Elazığ stoperlerini ilk 15 dakika haricinde çok fazla zorlayamadık. Cristian ise artık çok net belli ki, organizatör rolünde olmuyor ve olmayacak. Bu maçta defansta sıfır katkıyla tam bir hayalet oyunu oynarken hücumda da bir kez daha bekleneni veremedi. Zannederim bu gidişle Cristian’la birlikteliğimiz artık çok uzun sürmeyecek…

Emenike doğal olarak hiç hazır değildi ve bu nedenle çok top kaybetti. Ama bunda kendisine yeterli kanat ve orta saha takviyesi gelmemesinin de rolü var. Defansta Bekir ve Kadlec aslında zaman zaman benim beklediğimden daha iyi performans gösterseler de, uyum sorunundan bir çok pozisyonda ciddi yerleşim hataları yaptık. Böyle olunca hem çok fazla pozisyon verdik hem de verdiğimiz pozisyonlar olması gerekenden çok daha tehlikeli biçimde gelişti. Bekir, topu kullanmada aslında başarılı bir oyun ortaya koydu, kademelerde de eksikti diyemem ama daha soğukkanlı kalması gereken birkaç yerde yine acemice hatalar yaptı. Kadlec’in goldeki katkısı ve ikinci yarı tek başına önlediği golü kendisinin artı hanesine yazalım. Volkan önceki maçlarının aksine daha iyi ve güvenilir bir oyun ortaya koydu ve çok kritik kurtarışlar yaptı

Maçta dikkat çeken bir ayrıntı olarak oyuncularımızın ikili mücadelelerde, top kontrolü ve hamlelerinde çoğunlukla hep bir ya da iki tık geç kaldıklarını gördüm. Topu bir türlü rahat dolaştıramadık ve rakip baskısına çok fazla takıldık. Bu konu, çalışmalarda üzerinde en çok durulması gereken konulardan bir bence. Mutlaka eski akışkanlığımızı kazanarak topu rakipten çok çok daha iyi saklamalı ve daha doğru saha parsellemesi ile oyuncularımızı daha boş alanda, baskı altında olmadan topla buluşturmalıyız.

Ersun Yanal’ın da artık verim alamadığı bazı oyunculara bu kadar şans vermeyi bırakıp şans vermediği bazı oyunculara yönelmesi gerekli diye düşünüyorum. Bunların başında da Salih geliyor. Salih dünkü maçta mutlaka şans bulması gereken bir oyuncu ve bulmalıydı da. Bu kadar eksik varken ve takım kaç maçtır en çok orta sahada organizatör bir oyuncunun eksikliğini bas bas bağırırken Salih’in hiç kullanılmamasını anlamak kolay değil. Ayrıca son 5 dakikada Selçuk’un oyuna alınması hocanın bu şartlarda 1 puana razı olduğunu gösteriyor, bunu anlayabiliyorum ama yine de kabullenmekte zorlanıyorum.

Artık durum çok ciddi ve bundan sonra geleneksel rakiplerle olanlar dışındaki hiçbir maçta tek puan kaybına dahi kredi kalmadı. Sow’un ve Emre’nin dönüşü takımı biraz daha yükseltecektir. Yalnız artık şu psikoloji durumuna el atılmalı ve oyuncular biraz rahatlatılmalı. İkincisi, formsuz oyuncularda artık ısrar edilmemeli, eksikler azaldı. Oyuncular da artık ellerini bu kez ciddi manada taşın altına koymalı ve başka hiç bir konuyla ilgilenmeden kendilerini sorgulayarak çıkış yolunu biraz da kendileri bulmalı…

Günlerden Fenerbahçeydi

Pazar günü günlerden Fenerbahçe idi. Saat 14:00’de Fenerbahçeli Avukatlar derneğinin organize ettiği Türkiye ve Fenerbahçe İçin Adalet yürüyüşü, 15:00’te erkek basketbol takımının Beşiktaş maçı ve ardından 19:00’da da futbol takımının Kasımpaşa maçı. Fenerbahçe her 3 sınavdan da alnının akıyla çıkmasını bildi.

Yürüyüşle başlayalım. Havanın da güzel olması belki ilahi bir destek midir bilinmez, ama insanların şevkini daha bir körüklediği ve katılımı olumlu etkilediği kesin. Sonuçta bu yürüyüş muazzam denecek bir katılımla, polis resmi rakamına göre 320 bin, daha başka bir hesaplama ile en az 400 - 450 bin kişinin katılımıyla gerçekleşti. Bu rakam Türkiye’de başka bir sivil toplum örgütünün toplaması imkansız bir rakam. Hatta bu konjonktürde hiçbir siyasi partinin bile toplaması kolay değil. Neden ülkenin en büyük sivil toplum örgütünün F.Bahçe olduğunu bir kez daha gördük. İşin daha da güzel yanı, katılımcıların içinde sadece Fenerbahçe sevdalılarının değil, sarı kırmızı ve siyah beyaz formalarıyla ezeli rakiplerine destek veren karşı yakanın ülke sevdalısı güzel taraftarlarının da oldukça ciddi biçimde yer almalarıydı.  Bu insanlar, salt Fenerbahçe için değil, aslında ve daha da önemlisi ülke için, tüm yurttaşlar için adalet taleplerini tek yürek, hep bir ağızdan haykırdılar. Ülkede tüm adalet taleplerini görmezden gelen kör ve sağırlaşmış vicdanlara inat, kendi değerlerine, insanlık onurlarına ve memleket sevdalarına sahip çıktıklarını gösterdiler. Bu insanlar bu ülkenin yarınları için umut duymamıza yetecek sebeplerden biridir.

 

Yürüyüşün bir güzel yanı da, bunca kalabalığa karşın hiçbir olay ve tatsızlık çıkmadan örnek bir şekilde başlayıp sona ermesi oldu. Bu yürüyüşte her kesimden, her katmandan farklı farklı insanların bir araya gelip ortak bir dilde taleplerini ve protestolarını dile getirmelerini görmek mümkündü.  Bu haklı taleplere kulaklarını tıkayanlar, siz bu sese kulaklarınızı tıkadıkça bu talepler ve bu kalabalıklar daha da büyüyecek.

Ardından, hem yürüyüşe katılanlar hem de maça gelen kitlenin oluşturduğu kalabalıkların oluşturduğu Nazlı’nın yerinden Yoğurtçu parkına kadar iğne atsan yere düşmez insan seli görülmeye değerdi. Maç önü ritüelinin tamamlanmasından sonra günün özelliği nedeniyle içleri daha bir heyecan dolu insanlar stadı doldurdular. Artık Fenerbahçe taraftarı için bir simge haline gelmiş olan Ali İsmail Korkmaz’ın ailesinin de maça geliyor olması zaten buram buram protest kokan havayı daha da perçinlemişti. Bu duygularla her zamanki gibi taraftarın omuz omuzasıyla başlayan maçta, tribünlerin heyecanı hiç eksilmedi desek yeridir. Böyle bir atmosferde maçta hiçbir toplu küfür olmaması ve medeni tavrı seyircinin geldiği nokta açısından sevindiriciydi. Tabii ki, maç esnasında ve özellikle maç bitiminde dakikalarca süren ve tüm stadın hep bir ağızdan katılarak söylediği Ali İsmail Korkmaz marşı tüyler ürperticiydi.

Maça gelirsek... Fenerbahçe’nin neredeyse tüm hücum gücünün olmadığı, korkutucu derecede önemli eksikler zaten biliniyordu. Ersun Yanal bence doğru bir kararla Emenike'yi riske etmedi ve o pozisyonda oynayabilecek tek adam olan Kuyt’u forvete koydu. Solbek tercihini ise Hasan Ali yerine Kadlec’le kullandı. Bekir cezalı Egemen’in yerine, Holmen ise formsuz Meireles yerine sahaya çıkan iki yeni ilk onbir oyuncumuzdu. Emre ve nihayet sakatlıktan dönen Alper de oldukça dinamik ve ısıran bir orta saha kurgusu vadediyordu.

Ersun Yanal’ın planı usta gol ayakları ve çilingirlerin yokluğunda pres gücü yüksek ve hareketli orta saha ile oyunu mümkün olduğunca ileride tutarak rakibi baskı altına almak ve hataya zorlamaktı. Yalnız bu plan ilk yarı boyunca hiç tutmadı. Bunun bir nedeni defansın olması gerekenden daha geride kalması sonucu alanın daraltılamaması iken, daha önemlisi bu orta saha kurgusunun pas yapıp oyunu kontrol tutmakta çok fazla zorlanması oldu. Yanal’ın istediği ön alan presini daha iyi yapan Kasımpaşa oldu. Buna bir de özellikle Holmen ve Mehmet Topal’ın gününde olmayışları eklenince Emre’nin de çırpınışları para etmedi ve Alper’in soldan bindirmelerine yeterli destek gelmedi. Takım bir de defanstan top çıkarmada çok zorlanınca devamlı uzun topla çıkmayı  denedi ve Kuyt’a atılan toplarda istenen verim alınamayınca sistem işlemedi. Kuyt, ilk yarıda çok fazla ofsayta düştü ve kendi standardının da üzerinde top kaybederek uzun süredir oynamadığı bu pozisyonu adeta yadırgadı. Rakip, işleyen presle Fenerbahçe’ye bir pozisyon harici (Alper ve Holmen’in anlaşamadığı pozisyon) imkan vermezken, ileride Scarione ve Adem, arkalarında Babel ve Viudez ile kurmaya çalıştığı pas örgüleri ile geliştirdiği atakları tam olarak olgunlaştıramayınca ilk yarı bir nevi kilitlendi ve golsüz ve neredeyse pozisyonsuz sona erdi. Yalnız ilk yarının en net pozisyonunda Scarione’nin "al da at" pasını anlamsız bir gecikmeyle heba eden ve boş kaleye topu vurmayan Babel’e not düşelim.

İkinci yarıya Ersun Hoca doğru bir değişiklikle Holmen yerine Cristian’ı alarak başladı ve orta saha nihayet bir nebze de olsa pas oyunu oynamaya başladı. Alper de olağanüstü bir ikinci yarı oynayarak hem topu ileriye taşıdı, hem adam eksiltti, hem de Kasımpaşa’nın sağ savunmasını birkaç kez felç etti. Onun getirdiği topların gol olmamasının kabahatini diğer oyunculara yazalım. İlk yarı biraz da Babel tehdidi nedeniyle ileri fazla çıkmayan Gökhan da bindirmeye başlayınca iki kanadın çalışması hücuma derinlik kazandırmaya başladı. En azından pozisyonlar gelmeye ve rakip defans zorlanmaya başlamıştı ki, Fenerbahçe açısından Babel'in vuramadağı topun ardından ikinci talih anı geldi ve sarı kartlı Kerem’in anlamsız hareketi sonucu ikinci sarı ve kırmızı karttan rakip on kişi kaldı. Artık orta alan hakimiyetini ele geçiren takımımız birkaç kez deneyip kaçırdığı pozisyonlar sonrası 64'te golü buldu. Kadlec’in yerden içeri kestiği topu Topuz  arkasındaki Emre’ye aktardı ve Emre topu düzeltip sol ayağıyla nefis bir vuruş yaparak sol çatala gönderdi. Gol sonrası 10 kişilik Kasımpaşa direncini kaybetmedi ve özellikle ikinci yarı harika bir oyun oynayan Adem’le tehlikeli birkaç atak girişimi yaptı. Bunlardan birinde, karşısında duran Kadlec’in affedilmez hatasıyla iki stoperin arasında kendini unutturan Malki’nin tam kafasına nefis bir top atarak golü adeta zorla attırdı. Yenen bu golde Kadlec kadar adam paylaşımında yine hata yapan Alves’in payı büyük. Golden sonra Fenerbahçe’nin psikolojik olarak zorlanacağı beklenirken tersi oldu. Hemen santra sonrası Alper’in deliciğiyle alınan faul atışında Emre’nin güzel yere kestiği ortayı Kuyt nefis indirdi ve Topal’ın röveşatasında Isaksson’dan dönen topta Bekir, Yalçın’dan çabuk davranarak çok hayati bir gol attı. Maç da orada bitmiş oldu zaten.

Maçın kazanımları başta Alper ve kendine gelen Emre oldu. Özellikle Alper’e yapılan özel tezahürat zaten maçın adamının kim olduğunu bize söylüyor. Gerçekten muazzam bir fizik gücü ve mücadele azmi yanında Alper takımda en rahat adam eksilten oyuncularımızdan biri. Dün çok iyi bir dönüş yaptı. Emre, Gökhan ve Bekir de görevlerini çok iyi yaptılar. Gökhan’ın çok değerli kademeleri , Bekir’in sürpriz golü bizi adeta ipten aldı. Topuz mücadelesi, Topal pozisyon bilgisi ile idare etti ama oyunlarını bir nebze daha yükseltmelerine ihtiyaç var. Volkan’ın oyun başlatmadaki güvensizliği maalesef devam ediyor, dün kaç topu yine rakibe attı sayamadım. Kadlec’in bu  haliyle neden Hasan Ali’ye tercih edildiğini anlamak kolay değil, sanırım sadece saha içi performansı ile ilgili olmayabilir bu durum. Kuyt ikinci yarıya iyi başlamadı ama yavaş yavaş istenen kıvama gelecek diye düşünüyorum. Şu aralar üzerinde korkunç bir son vuruş zaafı var. Emenike ise ne zaman oyuna alınmak için kenara gelse gol bulduk. Sanırım yedek kulübesinden maçı çeviren ilk oyuncu olarak tarihe geçmiştir.

Bu kadar eksikle bu maçı almak, hem de Emenike’yi riske etmek zorunda kalmadan almak güzeldi. Şimdi önümüze bakacağımız 13 maç daha kaldı. Artık yavaş yavaş yükselişe geçmek gerekiyor.

Hakem faciası gölgesinde bir kayıp daha

Bu maçın teknik analizi, tenkidi hakem ve başka dış etkenlerden bağımsız olmaz. Olamaz. Ve hakikaten böyle bir hakem faciası da kolay kolay olmaz. Zaten kariyeri boyunca hiç bir zaman iyi bir hakem olamamış, yetersizliği pek çoklarınca kabul edilen Yunus Yıldırım, çok kötü de olsa yine de belli bir standartta idare ediyordu. Bu maçta ise adeta kendi kariyerinde de muhteşem bir zirve yaparak belki de son noktayı kendisi koymuş oldu...

Nereden başlanır bilemiyorum. Daha 10. dakikada Kadir'in sol kolunu voleybol smacı vurmaya hazır bir halde havaya kaldırıp topu kesişine penaltı vermeyişi mi, sonrasında faul bile olmayan pozisyonu süzemeyip Egemen'e gösterdiği haksız sarı kart mı, yoksa o kartı göstermek üzere hışımla Egemen'in üzerine adeta cinayet işleyen bir katile koşar gibi koşup futbolcuyu kırmızı kart görmeye davet etmesi mi? Ya da Sivas'a hep oynatıp Fenerbahçe'ye gelince cart diye kestiği avantaj uygulamaları mı? Neresinden tutsanız elinizde kalacak rezalet bir hakemlik örneği... Hakemlik okullarında neyin nasıl yapılmayacağını göstermek üzere derslik kararlar!

Yunus Yıldırım'ın Egemen'e sarı kart çıkartırken görülen o inanılmaz deparı, tüm vücut dili ve mimikleri aslında çok şeyi ele veriyor. Sırf bu bile hakemin nasıl bir kötü niyetle maça çıktığını gösteriyor. Hepi topu 20-25 dakikada olup biten bu kararları birleştirince, bunların masumane hakem kararları olduğunu kimse bana anlatamaz. Yunus Yıldırım'ın oldukça altlarda seyrede gelen kendi standartlarına göre bile! 

Tabii işlediği kabahatin gayet farkında olan herkes gibi maçın devamında Fenerbahçeli oyunculara göstermesi gereken bazı kartlara da yüreği yetmedi. Özellikle Meireles'in yine anlamsız tabanına çıkaramadığı kırmızı, ilk yarıda yediği haltın farkında olarak "aman ben bunları biraz daha doğrarsam(!) bu işten artık sıyrılamam, kellem gider" eyyamının nerelere varmış olduğunu gösteriyor. Üstelik bu hataları ile zaten her daim Fenerbahçe aleyhine bir durumu aportta bekleyerek kollayan bazı rakip takım yandaşlarnın da ekmeğine yağ sürerek "hakem iki tarafa da hata yaptı işte, kasıt aramayın" dedirtmeyi başarıyor! E pes...

Bir de, bir hakem için penaltı vermez algısı ne kadar aptalca, ne kadar kabul edilmez bir şeydir allahaşkına? Hakem sahada kendi gönlünden ulufe dağıtır gibi penaltı, gol vs kararları veren bir merci midir? Kimin hakkını kime bağışlıyorsun? Sen gördüğünün karşılığı neyse onu vermekle mükellefsin, bu kadar basit... Kim oluyorsun ki kendine böyle bir hak, böyle bir paye biçebiliyorsun? Tabii bu aptalca algıyı masummuş gibi yıllardır oluşturan pespaye spor basınına burada da aslan payını vermemiz gerek.

Hakemi bir kenara bırakırsak takım maça çok kararlı ve oldukça etkili başlamıştı. Fakat son haftalarda artık bıkkınlık veren son pas ve son vuruşlardaki yanlış karar ve uygulamalarla bir kez daha kendi işimizi kendimiz zora soktuk. Özellikle Mehmet Topal'ın kafa ile indirmek yerine uygun açı olmamasına karşın topu kaleye vuruşu, Sow'un daha müsait pozisyondaki Kuyt'a yapması gereken ekstra pas yerine dar çapraz açıdan şutu tercih etmesi, bize çok pahalıya mal olan tercih hataları oldu.Yine de 10 kişi kalınmasına karşın ilk yarı boyunca nispeten umut verici oyun devam etti.

Ersun Yanal'ın ilk yarı boyunca işleyen planına karşın 10 kişi ile bunun ikinci yarı sürdürülmesinin çok zor olacağı belliydi. Burada hocaya yine B planı için geç kaldı eleştirisi gelebilir gibi gözükse de, sakatlıklar sonrası kulübenin hali ve malum sayısal eksiklik düşünülünce bunu yapmak bu maç için haksızlık olur. Takım her şeye karşın maçı alabilecek pozisyonları yine de üretmeyi başardı. Üstelik rakibe oyun kontrolünü ve pozisyonlar da vermeden. Ta ki, hücum presle başlayan atağımızın belki yarım adımlık bir farkla gol olmayıp akabinde yenen atakta yine büyük bir kısmetsizlikle oraya buraya çarpan topun tıngır mıngır kalemize girmesine kadar. Tabii orada yine de o şutu arttıran defans kendini sorgulamalıdır. Bundan sonra oyuncularda hem hakem kararları hem de fiziksel yorgunluk nedeniyle bu maçta ne yapsak olmayacak duygusu yerleşmeye başladı ve tırmanılması gereken yokuş muazzam dik bir hal aldı. Yine de Salih az daha Alper'e yapacağı asistle şapkadan tavşanı çıkarıyordu ama Alper'in çok kötü vuruşu buna izin vermedi. Futbolculara bu maç için tek tek değerlendirme yapmanın çok hakkaniyetli olacağını düşünmüyorum. Yine de keşke biraz daha sakin kalmayı başarabilselerdi ve provokasyona gelmeselerdi. Evet, maç sıcağıyla bunu yapmak zor, onlar da insan biliyorum, ama şu hayat kimin için kolay ki?...

Hakemler, ya da belki de gerçekten lige denge getirmek isteyen dış etkenler, ki bu ülkede bunların olmasının kuvvetle muhtemel olduğunu biliyoruz. Tüm bunlar bir tarafa; takımın kendi içine dönüp özeleştiri yapması ve düzeltmesi gereken epey nokta var. Birincisi, takım haddinden fazla gergin. Daha maçın başında bu kendini gösteriyordu. 10 puanlık farkın erimeye başlaması sonrasında medyadaki negatif propoganda bombardımanından etkilenmişler gibi görünüyor. Sen 7 puan önde idin, ve bu maçtan sonra hala yine 4 puan öndesin. Buna gerek yok ki? İkincisi, bizler taraftar olarak sonuna kadar hakkımız yeniyor diye feveran ediyor olabiliriz. Ama futbolcuların, "bizi engellemeye çalışıyorlar, zaten ne yapsak kazanamazdık" gibi bir ruh haline girmeleri çok ama çok tehlikeli. Eğer bu duygu hakim olmaya başlarsa işte asıl o zaman kaybederiz. Beşiktaş'ın 2004'te düştüğü yanlışa düşmemek için gerekli dersin ve önlemin hemen alınması gerekli. Burada hem teknik heyet ve yönetime, hem de tecrübeli oyunculara çok büyük görev düşüyor. Taraftar zaten üzerine düşeni yine yapacaktır. Kendi sahamızdaki ilk maçta yaraları yine taraftarın saracağına inanıyorum. Üçüncüsü, hücum organizasyonlarında biraz daha sakin kalıp sağlıklı hareket edebilmeleri ve panik yapmamaları gerekiyor. Bunu daha önce yaptınız. Sakinlik biraz...

Evet, kabul edelim ki çok büyük bir avantaj kayboldu ama şimdi bunun yasını tutma zamanı değil. Maçın ilk devresi bitti ve şimdi ikinci devre yeniden, sıfırdan başlıyor. Bunu böyle görmek gerekir. Tamam, sakatlarımız çok. Ama hala oynayacak durumda çok değerli oyuncular ve ortaya koyulacak kocaman yürekler var. Mağdur ve kurban psikolojisinin bize hiç bir yarar sağlayamayacağını, bilakis zarar vereceğini unutmadan, ilk yarıda 10 kişi ile müthiş kişilik koyduğumuz efsanevi Beşiktaş maçının ikinci yarısındaki o ruhu yakalamaya ihtiyacımız var. Onu yapan da aynı oyunculardı, yitip giden 10 puan farkı yapan da... Bunu unutmayın, ayağa kalkın ve başınızı kaldırın. 3 ay sonra hep birlikte kutlanacak bir şampiyonluğumuz var...