Fenerbahçe’nin sezon başındaki absürd teknik direktör
değişikliği sonrası pek çoğumuzun endişe ve korkuyla beklediği gelişmeler yaşanmaya başladı maalesef. Son yıllarda bir teknik direktör takımı olma kimliğini
üzerine yerleştirmeye başlayan Fenerbahçe futbol takımı, Aziz Yıldırım'ın bir kez
daha işleyen tekere çomak sokması ile maalesef hocasız(!) sezona başlamış ve bu
şekilde ite kaka da olsa gidebildiği yere kadar gitmeye çalışmaktadır.
İsmail Hoca’ya saygısızlık gibi olmasın, ki insani olarak severiz kendisini,
başından beri Fenerbahçe gibi bir takıma teknik direktör olabilecek yetenek ve
deneyime sahip olmadığı görülüyordu. Aslında bu çoğunluğun bildiği ama daha
oyunun başında oyunbozan olmamak adına açık açık dillendiremediği bir gerçekti.
Maalesef gelinen noktada ben bu fikrimden daha da ileri bir noktaya gelmiş
durumdayım. İsmail Hoca ne yazık ki ne kadar daha deneyim sahibi olursa olsun hiçbir
zaman bu takımı hakkıyla yönetebilecek bir vizyon ve yetkinliğe sahip
olamayacak gözüküyor. Bu konuda yanılmayı çok isterim ama şu ana kadar ortaya
konan veriler kabul etmemiz gereken gerçeğin bu olduğu yönünde.
Fenerbahçe taraftarı dünkü Akhisar maçı sonrasında uzun
yıllardır, ki Aragones döneminden bu yana diyebiliriz buna, ilk kez bu kadar
umutsuz. Bu takım o kadar hızla geriye gidiyor ki taraftarın heyecanı ister
istemez törpüleniyor. Esas umutsuzluk veren direksiyonun başındaki "iki" kişinin
de (gerçekçi olalım) mevcut gidişata teşhisi doğru koyup neşteri vuracağına olan
inanç yaratamamış olması. Mesela dün takım ne kadar kötü oynamış olursa olsun, ne kötü
oyun ne de bırakılan 3 puan beni İsmail Hoca’nın maç sonu açıklamaları kadar
üzmedi. Kartal'ın bu maçtaki sorunumuz buymuş gibi ilk olarak topa yeterince
sahip olamadığımıza vurgu yapması beni gerçekten karamsarlığa sürükledi.
Fenerbahçe’nin problemi topa sahip olmak değil hocam, topa hatta gereğinden
fazla sahip oluyoruz. Esas problem topa sahip olduğumuzda ne yapacağımıza dair, daha doğrusu topu karşı kaleye nasıl
götüreceğimize dair işler hiç bir planımızın olmaması. İkincil olarak söylediği
son vuruş yetersizliği de değil problemimiz. Biz hiçbir maçta rahat bir son
vuruş yapabilecek pozisyonu bulamıyoruz ki. Sorun organizasyonda, o son vuruşun
rahat bir son vuruş olmasını sağlayacak son pasın düzgün verilmesinde, son
vuruşu yapacak adamın yanında yöresinde onu rahatsız edecek rakip olmamasını
sağlayacak olan alan boşaltıcı oyunda. Sorun tempoda, sorun pas yapma hızımızda. Sorun orta saha ve forvetlerimizin topsuz oyundaki
hareketsizliğinde ve bu nedenle devamlı surette rakip stoper ve beklerin
kucağında oynamamızda. Sorun yaratıcılıkta. Biz pozisyona giremiyoruz hocam, ve
sen maç sonu demecinde inanılmaz biçimde ikinci yarı 4-5 pozisyona girdik
diyorsun. Bir türlü olgunlaşmayan ve pozisyona dönüşemeyen atak girişimlerine
pozisyon diyorsan senin bu takımın problemini doğru teşhis edip çözümü
bulamayacağın ortada. Pozisyon nasıl olur görmek istersen geçen seneki maçları
izle ve hareketli ve yer değiştiren forvetlerimizin bulduğu pozisyonlara bak.
Şu ana kadar yapılan 4 maçta bulduğumuz gerçekten tehlikeli pozisyon adedi bir
elin parmaklarını ya bulur ya da ancak geçer. Ama iki elin parmağını bulmaz. 360
dakika yapar bu, dile kolay. Bu kadar üretkenlikten yoksun bir takım son 5
yıldır hatırlamıyorum, yok çünkü. Ve
hocamız hala bu maçtan sonra ortaya bir vizyon, bir inanç ışığı koyacağına bize
teknik verilerden dem vurarak aslında rakamlar bazında daha iyiye gittiğimizi
anlatıyor. Sırf bu bile bu takımda nasıl bir liderlik eksiği olduğunu gösteriyor.
Görünen o ki, geçen sezona nazaran esmer günler bizi bekliyor. Saha yayılışımız ayrı
bir sorun ve bu nedenle sahayı iyi parselleyemiyoruz. Sahada hep eksik
olduğumuz büyük boşluklar görülüyor. Takım hücumda iken mesela, stoperler
anlamsızca hala kendi yarı alanında bekliyor ve orta çizgi ile rakip ceza yayı
arasını olduğu gibi rakibe bırakıyoruz ve buraya düşen topları rakip kolayca
topluyor.
Çok karamsar bir yazı olduğunun farkındayım. Ama kulübün fiiliyatta artık var olmayan yönetim kurulu, başkanın teknik direktör makamının ağırlığını Ersun Hoca’yı
kovabilmek adına sıfırın altına indirişi, başarı denen şeyi teknik direktörün
değil oyuncunun parasının tıkır tıkır ödemekten geçtiğine olan inancı, İsmail
Kartal’ın vizyonu ve maalesef bu pozisyona uygun olmayan yapısı ortada iken
başarı gelecekse bile bu ağırlıklı olarak rakiplerin durumu nedeniyle olacaktır.
Tüm bu gerçekler ortada iken gördüğümü söylemeden polyanacılık ya da romantik
Fenerbahçelilik oynayamam. Gözümüzün gördüğünü, aklımızın analiz ettiğini
söylemek zorundayız. İnşallah bu takım bu düşüncelerimizde bizi yanıltır, bunu çok isterim ama beklentim yüksek değil.
Maçın teknik analizine inmeye çok gerek yok. Alper’in
olmayacak biçimde Emre’nin rolüne soyundurulmasının anlamsızlığından mı dem
vuralım, yoksa her ikisi de pozisyon almada çok yetersiz birer saatli bomba
olan stoperlerimizden mi? Kişisel hatalardan da önemlisi, takım bütünlük içinde oynamıyor. Birlikte düşünmüyor, birlikte hareket
edemiyor. Hepsi çalınan parçanın kendi kafasına göre ayrı bir partisyonunu
çalan orkestra gibi. Ortaya dinlenir bir parça yerine uyumsuz sesler çıkaran bir
orkestra. Böyle bir orkestradaki bozukluğu düzeltmeye nereden başlarsınız? Obua
veya klarnetçiden değil herhalde…
Oyuncular şu sonuçta birincil sorumlu değil bana göre. Ha,
Ersun Yanal’ın gönderilmesinde payı olanlar dolaylı yoldan birincil sorumludur diyebilirim. Dünkü
maçın saha içi performansına gelirsek hepsi birbirinden kötü performans gösteren
oyuncularımız var. Başta Alper, Sow, Alves, Bekir ve Kuyt gerçekten kötü bir
gün geçirdiler. Alves’in defanstaki zayıf halkamız olduğunu ve beklediğimiz
performanstan uzak olduğunu geçen yıldan beri söylüyorum. Defansta kullanacağımız
yabancı kontenjanı seviyesi bu seviye değil. Egemen dönmeden işimiz zor. Haftalardır
istediğimiz Webo ise çok şaşırttı. Tamam, kendisine bozuk düzende iyi pozisyonlar
hazırlanamadı ama o bildiğimiz Webo performansından çok uzaktı ve maalesef ayakta duramayan bir görüntü verdi. Diego da bu düzende biraz fazla pas
hatası ile oynadı ve temposu ve gücü halen bu ligin gerektirdiğinin altında. Çok
iyi oynayan bir tane oyuncumuzu hatırlamıyorum ama zorlarsak Mehmet Topal ve
Mert’i sayabilir, hemen arkasından Gökhan’ı da söyleyebiliriz.
Gelecekte boğuşacak sorunlar fazla gözüküyor. Takımın şu mevcut
durumdan huzursuz ve hoşnutsuz olduğu da hissediliyor. Muhtemelen Aziz Yıldırım’dan
yeni bir tedbir aksiyonu gelecek ve duruma el koyacaktır. Durum İsmail Hoca’nın
tek başına baş edebileceğinden daha kritik görünüyor çünkü.
Akhisarspor ve Gekas’tan söz etmemek ise olmaz. Bu maçı sadece Fenerbahçe’nin yanlışları üzerinden
okumak ciddi haksızlık olur. Çünkü öyle bir performans sergilediler ki
Fenerbahçe doğruları yapsa bile çok zor rakip olurdu. Gekas, bu ülkeye 2,5
yıldır bir santraforun nasıl oynaması ve nasıl pozisyon alması gerektiğine dair
herkese ders vermeye devam ediyor. Tebrikler Gekas ve maçın diğer iki yıldızı
Bilal Kısa ve Douglas’a. Tabii ki bir futbol emekçisi olan Mustafa Hoca’ya
da. Yolları açık olsun…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder