İlk olarak adını kimden, nereden, kaç yaşında duydum hatırlamıyorum. Belki babamdan, belki o siyah beyaz televizyondan, belki o zamanlar bizim için bugünkünden çok başka şeyler ifade eden ve ayrı bir heyecanla okuduğumuz o güzel gazetelerden, veya bir "mecmua" sayfasından. Kimbilir, belki adını ilk kez bir başka ölümsüz usta İslam babanın köşe yazısından okumuşumdur. Ne önemi var? Şunu iyi hatırlıyorum ki çocuk aklımla "ben Fenerbahçeliyim" dediğim ilk zamanlarda bizden önceki kuşaktan adını duyduğum efsanelerden, izleyenlerinin ne şanslı olduğunu düşündüğüm ve izleme şansım olmadığı için hayıflandığım topçulardandı. Can Bartu, Zeki Rıza, Büyük Fikret, Cihat Arman, ve daha niceleri... Lefter işte o eski zamanların büyük efsanelerdendi. Ama hep onun kumaşının bir başka olduğunu okuduğumu, dinlediğimi, duyduğumu hatırlıyorum.
Yıllar sonra gerçekten de onun kumaşının aslında nasıl bir başka olduğunu anlamak zor olmadı. Onu bu mertebeye getiren, Fenerbahçe ve hatta çoğunluk Türk futbolseverlerin kalbinde bambaşka bir yere koyan, o futbol topuna olan eşsiz yeteneği değil gerçekten erişilmesi zor olan yüce gönlü ve büyük insanlığıymış. Bizler onunla ve onun gibilerle aslolanın yetenek, şov, skor gibi şeyler değil, bağlılık, tevazu, azim ve adanmışlık olduğunu, büyük futbolcu olmanın önce büyük insan olmaktan geçtiğini öğrendik. Tıpkı Metin Oktay ve Baba Hakkı'dan da öğrendiğimiz gibi.
"Ben Fenerbahçe formasını sırtımda değil başımın üstünde taşıdım" diyen bambaşka bir koca yürekti onunkisi. Formasına, renklerine olan sevgisi bir insanın ailesine olan sevgisi gibiydi. Hiç bir kimseyi incittiğini, tepeden baktığını işitmedik. Kendisine sırf Rum asıllı olmasından dolayı yapılan o utanç verici saldırılardan sonra bile kimseye gönül koyduğunu duymadık.
Pamuklara sarıp sarmalayarak uğurlamamız gereken bu insanı biz gönlü kırık yolcu ettik ya. Bunlara sebep olan kim varsa umarım bu yaptıklarının hesabını er geç vereceklerdir. 3 Temmuz sonrasında adeta bir veda mektubu gibi Aziz Yıldırım'a yazdığı mektubun o içten satırlarını unutmak mümkün değil.
Sen ışıklar içinde rahat uyu Lefter baba. 2 yıl önce bizlere bıraktığın o sevgi tohumunu bizler evlatlarımıza senin bir emanetin olarak devredeceğiz...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder