“Bu Fenerliler adam olmayacak. Baksana şike yaptığı bilmem kaç yerden tescilli başkanlarının arkasında durmaktan, kandırılmaktan sıkılmadılar”… Son 2,5 yıldır yaşanan “sözde” şike operasyonunu genel geçer biçimde çok derinine inmeden takip eden rakip takım taraftarlarının artık ayyuka çıkan düşünceleri ortalama böyle bir şey işte. Türk futbolunun yapısına veya özellikle son yılların memleket meselelerine çok kafa yormadan bu değerlendirmeyi yapanlara diyecek çok bir şeyimiz yok. Zaten bu insanların böyle düşünmeleri sağlandı. Ama bunlardan en az biri üzerine kafa yorup da yine de bu düşünceye sahip olanlara söyleyecek bir iki sözümüz olsun.
Ülkedeki malum egemen siyasal güç odaklarının her şeyi ele geçirmek ve kendi mutlak kontrolüne almak isteyen iradesine karşı ilk “kitlesel” karşı duruş 3 Temmuz sonrasında Fenerbahçe taraftarı ve camiasından gelmiştir. Bunun hiç kimse aksini iddia edemez. Hatta bu karşı duruş Gezi olaylarına giden yola döşenen sağlam taşlardan da biri olmuştur. Üstelik Fenerbahçe - Gezi ilişkisi sadece tek yönlü olmayıp Gezi sonrası taraftarların da bir nevi politize olması açısından çift yönlü bir yapı da içerir. Bu ilişkiyi anlayamayanlar muhtemelen "Ali İsmail Korkmaz Fenerbahçe Yıkılmaz" marşının hangi duygu ve motivasyonla ortaya çıkarıldığını ve çoğunluk Fenerbahçeli kitle için ne gibi bir manaya geldiğini de anlayamayacaktır.
Fenerbahçeliler Yargıtay’ın şike dosyası ile ilgili zamanlaması gerçekten de manidar olan, hukuğun temel ilkelerinden ve kamu vicdanını tatmin etmekten uzak kararı sonrasında olanı biteni daha net algılamıştır. Bu karar sonrası Fenerbahçeliler başkanlarına sahip çıkmışlar ve kol kanat gererek, sarıp sarmalayarak adeta "biz sizin darmadağın ettiğiniz ve adaletinden herkesin şüpheye düştüğü kurumlarınızı ve onların kararlarını tanımıyoruz" demişlerdir. Daha önce son başkanlık seçiminde %75 gibi bir oy alarak Fenerbahçeli vicdanlarda çoktan aklandığı görülen Aziz Yıldırım’ın, bu son karara verilen tepkiler sonrası sarı lacivert gönüllerde tamamen aklandığını ve içlerinde şüphe kalan bir kesimin de pek çoğunun artık bu oyunu gördüğünü söylemek yanlış olmaz.
Aziz Yıldırım’ın yurda dönüşünde Sabiha Gökçen’deki muazzam karşılanışı ve Bağdat Caddesi’ndeki insan selinin içinden zorlukla geçişi, anlamak ve görmek isteyenler için topluma bu yönde verilen bir mesajdır. O insanların ekseri çoğunluğu Aziz Yıldırım’ın şahsından ziyade bu ülkede pervasızca her dokunduğu şeyi solduran ve zehirli sarmaşık misali ülkedeki her köşeyi saran malum güç odaklarına en azından bir kişinin açık açık direndiğini gördüğü için, ya da en azından görmek istediği için toplanmış olmasınlar? Bu kalabalıklar bize salt Fenerbahçe, futbol, kulüp aşkından öte bir şeyler söylüyor. Artık insanlar -düşüncelerine katılsınlar katılmasınlar- her şeyiyle dik duran, eğilip bükülmeyen birilerini görmek ve hatta arkasından yürümek istiyorlar. Kim ne derse desin, Aziz Yıldırım’ın hakkında kesinleşmiş bir hüküm varken yurt dışından kendi iradesiyle dönüp mücadele etmeyi seçmiş olması herkesin takdirle karşılaması gereken bir örnektir. Hatta son yıllarda basın, siyaset, üniversiteler, gazeteci yazar ve aydınlar içerisinden kaç kişinin böyle bir duruş gösterebildiğini şöyle bir hatırlayınca açıkçası böyle bir cesarete ancak şapka çıkarılır…
Fenerbahçe hiçbir kesimin, hiçbir partinin (ki sadece AKP değil CHP, MHP, tüm partiler dahildir buna) arka bahçesi olamaz, olmayacaktır da. Fenerbahçe’nin ilişkilendirilebileceği belki tek siyasi felsefe cumhuriyete ve Atatürk ilkelerine olan bağlılığı ve genlerine işlemiş olan “teslim olmaz” ve “teslim etmez” karakterini temellendirdiği sarsılmaz vatanseverlik ruhudur. Bu ruh, kurtuluş savaşı günlerinde de, kulübün zor günler geçirdiği ve kapanma tehlikesi de dahil her türlü tehlikeyi yaşadığı 30’lu 40’lı yıllarda da, kendi içinden çıkan virüslerin kendi bünyesini teslim aldığı 80’li ve 90’lı yılların ardından bunlardan yine sadece kendi iradesiyle kurtulduğu yıllarda da, ve en nihayet 3 Temmuz sonrasında da kendini göstermiştir. İslam Baba’nın “ne kupa büyüklüğü ne şampiyonluk, başka bir büyüklüktür bu” diye tariflemeye çalıştığı şey biraz da tam budur işte…
Fenerbahçelilerin bu duruşuna biraz da bu gözle bakmak lazım. Bu sadece bir kupa mücadelesi, bir takım aşkının motivasyonu değildir. Memleket sathında çarpık giden birşeylere karşı bir duruşu da içerir bu. Bir kulübe durduk yerde son kale lakabı yapıştırılmaz. Çok severek okuduğum ve birikimine saygı duyduğum nadir spor gazetesi yazarlarından Cem Dizdar’ın da altını çizdiği gibi: “Birimizin akli itirazı hepimizin itirazı haline gelebildiğinde hukuk da içinden çıkılmaz bir denklem olmaktan uzaklaşır. Ve böylece aralarında ‘şike davası’nın da bulunduğu onca davanın evrensel hukuk normları içinde ele alınmasının yolu açılır. Sonuçta, herkes gibi bizim de düşümüz adil ve eşit bir dünyada yaşamak değil mi? Futbol buna bir pencere açıyorsa, bırakalım ışık içeri dolsun.”
Fenerbahçe’yi sevmek bu ülkeyi sevmekle başlar.
Let the sunshine in…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder