Hakem faciası gölgesinde bir kayıp daha

Bu maçın teknik analizi, tenkidi hakem ve başka dış etkenlerden bağımsız olmaz. Olamaz. Ve hakikaten böyle bir hakem faciası da kolay kolay olmaz. Zaten kariyeri boyunca hiç bir zaman iyi bir hakem olamamış, yetersizliği pek çoklarınca kabul edilen Yunus Yıldırım, çok kötü de olsa yine de belli bir standartta idare ediyordu. Bu maçta ise adeta kendi kariyerinde de muhteşem bir zirve yaparak belki de son noktayı kendisi koymuş oldu...

Nereden başlanır bilemiyorum. Daha 10. dakikada Kadir'in sol kolunu voleybol smacı vurmaya hazır bir halde havaya kaldırıp topu kesişine penaltı vermeyişi mi, sonrasında faul bile olmayan pozisyonu süzemeyip Egemen'e gösterdiği haksız sarı kart mı, yoksa o kartı göstermek üzere hışımla Egemen'in üzerine adeta cinayet işleyen bir katile koşar gibi koşup futbolcuyu kırmızı kart görmeye davet etmesi mi? Ya da Sivas'a hep oynatıp Fenerbahçe'ye gelince cart diye kestiği avantaj uygulamaları mı? Neresinden tutsanız elinizde kalacak rezalet bir hakemlik örneği... Hakemlik okullarında neyin nasıl yapılmayacağını göstermek üzere derslik kararlar!

Yunus Yıldırım'ın Egemen'e sarı kart çıkartırken görülen o inanılmaz deparı, tüm vücut dili ve mimikleri aslında çok şeyi ele veriyor. Sırf bu bile hakemin nasıl bir kötü niyetle maça çıktığını gösteriyor. Hepi topu 20-25 dakikada olup biten bu kararları birleştirince, bunların masumane hakem kararları olduğunu kimse bana anlatamaz. Yunus Yıldırım'ın oldukça altlarda seyrede gelen kendi standartlarına göre bile! 

Tabii işlediği kabahatin gayet farkında olan herkes gibi maçın devamında Fenerbahçeli oyunculara göstermesi gereken bazı kartlara da yüreği yetmedi. Özellikle Meireles'in yine anlamsız tabanına çıkaramadığı kırmızı, ilk yarıda yediği haltın farkında olarak "aman ben bunları biraz daha doğrarsam(!) bu işten artık sıyrılamam, kellem gider" eyyamının nerelere varmış olduğunu gösteriyor. Üstelik bu hataları ile zaten her daim Fenerbahçe aleyhine bir durumu aportta bekleyerek kollayan bazı rakip takım yandaşlarnın da ekmeğine yağ sürerek "hakem iki tarafa da hata yaptı işte, kasıt aramayın" dedirtmeyi başarıyor! E pes...

Bir de, bir hakem için penaltı vermez algısı ne kadar aptalca, ne kadar kabul edilmez bir şeydir allahaşkına? Hakem sahada kendi gönlünden ulufe dağıtır gibi penaltı, gol vs kararları veren bir merci midir? Kimin hakkını kime bağışlıyorsun? Sen gördüğünün karşılığı neyse onu vermekle mükellefsin, bu kadar basit... Kim oluyorsun ki kendine böyle bir hak, böyle bir paye biçebiliyorsun? Tabii bu aptalca algıyı masummuş gibi yıllardır oluşturan pespaye spor basınına burada da aslan payını vermemiz gerek.

Hakemi bir kenara bırakırsak takım maça çok kararlı ve oldukça etkili başlamıştı. Fakat son haftalarda artık bıkkınlık veren son pas ve son vuruşlardaki yanlış karar ve uygulamalarla bir kez daha kendi işimizi kendimiz zora soktuk. Özellikle Mehmet Topal'ın kafa ile indirmek yerine uygun açı olmamasına karşın topu kaleye vuruşu, Sow'un daha müsait pozisyondaki Kuyt'a yapması gereken ekstra pas yerine dar çapraz açıdan şutu tercih etmesi, bize çok pahalıya mal olan tercih hataları oldu.Yine de 10 kişi kalınmasına karşın ilk yarı boyunca nispeten umut verici oyun devam etti.

Ersun Yanal'ın ilk yarı boyunca işleyen planına karşın 10 kişi ile bunun ikinci yarı sürdürülmesinin çok zor olacağı belliydi. Burada hocaya yine B planı için geç kaldı eleştirisi gelebilir gibi gözükse de, sakatlıklar sonrası kulübenin hali ve malum sayısal eksiklik düşünülünce bunu yapmak bu maç için haksızlık olur. Takım her şeye karşın maçı alabilecek pozisyonları yine de üretmeyi başardı. Üstelik rakibe oyun kontrolünü ve pozisyonlar da vermeden. Ta ki, hücum presle başlayan atağımızın belki yarım adımlık bir farkla gol olmayıp akabinde yenen atakta yine büyük bir kısmetsizlikle oraya buraya çarpan topun tıngır mıngır kalemize girmesine kadar. Tabii orada yine de o şutu arttıran defans kendini sorgulamalıdır. Bundan sonra oyuncularda hem hakem kararları hem de fiziksel yorgunluk nedeniyle bu maçta ne yapsak olmayacak duygusu yerleşmeye başladı ve tırmanılması gereken yokuş muazzam dik bir hal aldı. Yine de Salih az daha Alper'e yapacağı asistle şapkadan tavşanı çıkarıyordu ama Alper'in çok kötü vuruşu buna izin vermedi. Futbolculara bu maç için tek tek değerlendirme yapmanın çok hakkaniyetli olacağını düşünmüyorum. Yine de keşke biraz daha sakin kalmayı başarabilselerdi ve provokasyona gelmeselerdi. Evet, maç sıcağıyla bunu yapmak zor, onlar da insan biliyorum, ama şu hayat kimin için kolay ki?...

Hakemler, ya da belki de gerçekten lige denge getirmek isteyen dış etkenler, ki bu ülkede bunların olmasının kuvvetle muhtemel olduğunu biliyoruz. Tüm bunlar bir tarafa; takımın kendi içine dönüp özeleştiri yapması ve düzeltmesi gereken epey nokta var. Birincisi, takım haddinden fazla gergin. Daha maçın başında bu kendini gösteriyordu. 10 puanlık farkın erimeye başlaması sonrasında medyadaki negatif propoganda bombardımanından etkilenmişler gibi görünüyor. Sen 7 puan önde idin, ve bu maçtan sonra hala yine 4 puan öndesin. Buna gerek yok ki? İkincisi, bizler taraftar olarak sonuna kadar hakkımız yeniyor diye feveran ediyor olabiliriz. Ama futbolcuların, "bizi engellemeye çalışıyorlar, zaten ne yapsak kazanamazdık" gibi bir ruh haline girmeleri çok ama çok tehlikeli. Eğer bu duygu hakim olmaya başlarsa işte asıl o zaman kaybederiz. Beşiktaş'ın 2004'te düştüğü yanlışa düşmemek için gerekli dersin ve önlemin hemen alınması gerekli. Burada hem teknik heyet ve yönetime, hem de tecrübeli oyunculara çok büyük görev düşüyor. Taraftar zaten üzerine düşeni yine yapacaktır. Kendi sahamızdaki ilk maçta yaraları yine taraftarın saracağına inanıyorum. Üçüncüsü, hücum organizasyonlarında biraz daha sakin kalıp sağlıklı hareket edebilmeleri ve panik yapmamaları gerekiyor. Bunu daha önce yaptınız. Sakinlik biraz...

Evet, kabul edelim ki çok büyük bir avantaj kayboldu ama şimdi bunun yasını tutma zamanı değil. Maçın ilk devresi bitti ve şimdi ikinci devre yeniden, sıfırdan başlıyor. Bunu böyle görmek gerekir. Tamam, sakatlarımız çok. Ama hala oynayacak durumda çok değerli oyuncular ve ortaya koyulacak kocaman yürekler var. Mağdur ve kurban psikolojisinin bize hiç bir yarar sağlayamayacağını, bilakis zarar vereceğini unutmadan, ilk yarıda 10 kişi ile müthiş kişilik koyduğumuz efsanevi Beşiktaş maçının ikinci yarısındaki o ruhu yakalamaya ihtiyacımız var. Onu yapan da aynı oyunculardı, yitip giden 10 puan farkı yapan da... Bunu unutmayın, ayağa kalkın ve başınızı kaldırın. 3 ay sonra hep birlikte kutlanacak bir şampiyonluğumuz var...