Yürüyüşle başlayalım. Havanın da güzel olması belki ilahi bir destek midir bilinmez, ama insanların şevkini daha bir körüklediği ve katılımı olumlu etkilediği kesin. Sonuçta bu yürüyüş muazzam denecek bir katılımla, polis resmi rakamına göre 320 bin, daha başka bir hesaplama ile en az 400 - 450 bin kişinin katılımıyla gerçekleşti. Bu rakam Türkiye’de başka bir sivil toplum örgütünün toplaması imkansız bir rakam. Hatta bu konjonktürde hiçbir siyasi partinin bile toplaması kolay değil. Neden ülkenin en büyük sivil toplum örgütünün F.Bahçe olduğunu bir kez daha gördük. İşin daha da güzel yanı, katılımcıların içinde sadece Fenerbahçe sevdalılarının değil, sarı kırmızı ve siyah beyaz formalarıyla ezeli rakiplerine destek veren karşı yakanın ülke sevdalısı güzel taraftarlarının da oldukça ciddi biçimde yer almalarıydı. Bu insanlar, salt Fenerbahçe için değil, aslında ve daha da önemlisi ülke için, tüm yurttaşlar için adalet taleplerini tek yürek, hep bir ağızdan haykırdılar. Ülkede tüm adalet taleplerini görmezden gelen kör ve sağırlaşmış vicdanlara inat, kendi değerlerine, insanlık onurlarına ve memleket sevdalarına sahip çıktıklarını gösterdiler. Bu insanlar bu ülkenin yarınları için umut duymamıza yetecek sebeplerden biridir.
Yürüyüşün bir güzel yanı da, bunca kalabalığa karşın hiçbir olay ve tatsızlık çıkmadan örnek bir şekilde başlayıp sona ermesi oldu. Bu yürüyüşte her kesimden, her katmandan farklı farklı insanların bir araya gelip ortak bir dilde taleplerini ve protestolarını dile getirmelerini görmek mümkündü. Bu haklı taleplere kulaklarını tıkayanlar, siz bu sese kulaklarınızı tıkadıkça bu talepler ve bu kalabalıklar daha da büyüyecek.
Ardından, hem yürüyüşe katılanlar hem de maça gelen kitlenin oluşturduğu kalabalıkların oluşturduğu Nazlı’nın yerinden Yoğurtçu parkına kadar iğne atsan yere düşmez insan seli görülmeye değerdi. Maç önü ritüelinin tamamlanmasından sonra günün özelliği nedeniyle içleri daha bir heyecan dolu insanlar stadı doldurdular. Artık Fenerbahçe taraftarı için bir simge haline gelmiş olan Ali İsmail Korkmaz’ın ailesinin de maça geliyor olması zaten buram buram protest kokan havayı daha da perçinlemişti. Bu duygularla her zamanki gibi taraftarın omuz omuzasıyla başlayan maçta, tribünlerin heyecanı hiç eksilmedi desek yeridir. Böyle bir atmosferde maçta hiçbir toplu küfür olmaması ve medeni tavrı seyircinin geldiği nokta açısından sevindiriciydi. Tabii ki, maç esnasında ve özellikle maç bitiminde dakikalarca süren ve tüm stadın hep bir ağızdan katılarak söylediği Ali İsmail Korkmaz marşı tüyler ürperticiydi.
Maça gelirsek... Fenerbahçe’nin neredeyse tüm hücum gücünün olmadığı, korkutucu derecede önemli eksikler zaten biliniyordu. Ersun Yanal bence doğru bir kararla Emenike'yi riske etmedi ve o pozisyonda oynayabilecek tek adam olan Kuyt’u forvete koydu. Solbek tercihini ise Hasan Ali yerine Kadlec’le kullandı. Bekir cezalı Egemen’in yerine, Holmen ise formsuz Meireles yerine sahaya çıkan iki yeni ilk onbir oyuncumuzdu. Emre ve nihayet sakatlıktan dönen Alper de oldukça dinamik ve ısıran bir orta saha kurgusu vadediyordu.
Ersun Yanal’ın planı usta gol ayakları ve çilingirlerin yokluğunda pres gücü yüksek ve hareketli orta saha ile oyunu mümkün olduğunca ileride tutarak rakibi baskı altına almak ve hataya zorlamaktı. Yalnız bu plan ilk yarı boyunca hiç tutmadı. Bunun bir nedeni defansın olması gerekenden daha geride kalması sonucu alanın daraltılamaması iken, daha önemlisi bu orta saha kurgusunun pas yapıp oyunu kontrol tutmakta çok fazla zorlanması oldu. Yanal’ın istediği ön alan presini daha iyi yapan Kasımpaşa oldu. Buna bir de özellikle Holmen ve Mehmet Topal’ın gününde olmayışları eklenince Emre’nin de çırpınışları para etmedi ve Alper’in soldan bindirmelerine yeterli destek gelmedi. Takım bir de defanstan top çıkarmada çok zorlanınca devamlı uzun topla çıkmayı denedi ve Kuyt’a atılan toplarda istenen verim alınamayınca sistem işlemedi. Kuyt, ilk yarıda çok fazla ofsayta düştü ve kendi standardının da üzerinde top kaybederek uzun süredir oynamadığı bu pozisyonu adeta yadırgadı. Rakip, işleyen presle Fenerbahçe’ye bir pozisyon harici (Alper ve Holmen’in anlaşamadığı pozisyon) imkan vermezken, ileride Scarione ve Adem, arkalarında Babel ve Viudez ile kurmaya çalıştığı pas örgüleri ile geliştirdiği atakları tam olarak olgunlaştıramayınca ilk yarı bir nevi kilitlendi ve golsüz ve neredeyse pozisyonsuz sona erdi. Yalnız ilk yarının en net pozisyonunda Scarione’nin "al da at" pasını anlamsız bir gecikmeyle heba eden ve boş kaleye topu vurmayan Babel’e not düşelim.
İkinci yarıya Ersun Hoca doğru bir değişiklikle Holmen yerine Cristian’ı alarak başladı ve orta saha nihayet bir nebze de olsa pas oyunu oynamaya başladı. Alper de olağanüstü bir ikinci yarı oynayarak hem topu ileriye taşıdı, hem adam eksiltti, hem de Kasımpaşa’nın sağ savunmasını birkaç kez felç etti. Onun getirdiği topların gol olmamasının kabahatini diğer oyunculara yazalım. İlk yarı biraz da Babel tehdidi nedeniyle ileri fazla çıkmayan Gökhan da bindirmeye başlayınca iki kanadın çalışması hücuma derinlik kazandırmaya başladı. En azından pozisyonlar gelmeye ve rakip defans zorlanmaya başlamıştı ki, Fenerbahçe açısından Babel'in vuramadağı topun ardından ikinci talih anı geldi ve sarı kartlı Kerem’in anlamsız hareketi sonucu ikinci sarı ve kırmızı karttan rakip on kişi kaldı. Artık orta alan hakimiyetini ele geçiren takımımız birkaç kez deneyip kaçırdığı pozisyonlar sonrası 64'te golü buldu. Kadlec’in yerden içeri kestiği topu Topuz arkasındaki Emre’ye aktardı ve Emre topu düzeltip sol ayağıyla nefis bir vuruş yaparak sol çatala gönderdi. Gol sonrası 10 kişilik Kasımpaşa direncini kaybetmedi ve özellikle ikinci yarı harika bir oyun oynayan Adem’le tehlikeli birkaç atak girişimi yaptı. Bunlardan birinde, karşısında duran Kadlec’in affedilmez hatasıyla iki stoperin arasında kendini unutturan Malki’nin tam kafasına nefis bir top atarak golü adeta zorla attırdı. Yenen bu golde Kadlec kadar adam paylaşımında yine hata yapan Alves’in payı büyük. Golden sonra Fenerbahçe’nin psikolojik olarak zorlanacağı beklenirken tersi oldu. Hemen santra sonrası Alper’in deliciğiyle alınan faul atışında Emre’nin güzel yere kestiği ortayı Kuyt nefis indirdi ve Topal’ın röveşatasında Isaksson’dan dönen topta Bekir, Yalçın’dan çabuk davranarak çok hayati bir gol attı. Maç da orada bitmiş oldu zaten.
Maçın kazanımları başta Alper ve kendine gelen Emre oldu. Özellikle Alper’e yapılan özel tezahürat zaten maçın adamının kim olduğunu bize söylüyor. Gerçekten muazzam bir fizik gücü ve mücadele azmi yanında Alper takımda en rahat adam eksilten oyuncularımızdan biri. Dün çok iyi bir dönüş yaptı. Emre, Gökhan ve Bekir de görevlerini çok iyi yaptılar. Gökhan’ın çok değerli kademeleri , Bekir’in sürpriz golü bizi adeta ipten aldı. Topuz mücadelesi, Topal pozisyon bilgisi ile idare etti ama oyunlarını bir nebze daha yükseltmelerine ihtiyaç var. Volkan’ın oyun başlatmadaki güvensizliği maalesef devam ediyor, dün kaç topu yine rakibe attı sayamadım. Kadlec’in bu haliyle neden Hasan Ali’ye tercih edildiğini anlamak kolay değil, sanırım sadece saha içi performansı ile ilgili olmayabilir bu durum. Kuyt ikinci yarıya iyi başlamadı ama yavaş yavaş istenen kıvama gelecek diye düşünüyorum. Şu aralar üzerinde korkunç bir son vuruş zaafı var. Emenike ise ne zaman oyuna alınmak için kenara gelse gol bulduk. Sanırım yedek kulübesinden maçı çeviren ilk oyuncu olarak tarihe geçmiştir.
Bu kadar eksikle bu maçı almak, hem de Emenike’yi riske etmek zorunda kalmadan almak güzeldi. Şimdi önümüze bakacağımız 13 maç daha kaldı. Artık yavaş yavaş yükselişe geçmek gerekiyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder