Maçları hakemi hiç
konuşmadan yorumlayalım istiyorum, ama ne kadar çabalasam da olmuyor. Türk
hakemleri ne yapıp edip mutlaka maçın önüne geçmeyi başarıyorlar. Hoş,
memleketin iyiden iyiye çivisinin çıktığı bu günlerde bozulan(!) her alan gibi
futbolun da kendi payına düşeni alması ve kendi normal akışından ve çığırından
çıkarılması hiç de şaşırılmaması gereken bir durum.
F.Bahçe
taraftarlarının geçmişte de unutmayacağı kontaklar yaşamış olduğu Hüseyin
Göçek, bizi yine şaşırtmayarak son haftalarda F.Bahçe’yi doğramaya çok hevesli
hakemler kervanına katıldı. Cristian’a çıkarılan kırmızı kart nereden baksanız
elinizde kalır. Ne Hüseyin Göçek, ne de yardımcı hakemin göremeyeceği açıda
olmasını mı söyleyelim? Pozisyonda rakibini oyuna döndürmemeye çalışanın, yani
kötü niyetli olanın rakip oyuncu Deniz olduğundan mı dem vuralım? Yoksa
Cristian’ın tüm hareketinin rakibin altında kalan bacaklarını biraz sertçe
iterek de olsa kurtulma çabası olduğundan mı bahsedelim? Biz ne desek boş, yine
bir F.Bahçeli oyuncuyu atmak için fırsat kollayan art niyetli bir yardımcı
hakem, ona uymaya dünden meyilli bir orta hakem, ve bir kez daha deplasmanda
kolu kanadı kırılan F.Bahçe takımı. Sonuç: Sinir sistemleriyle adeta oynanan Fenerbahçeliler.
Bunun üstüne bir de Emenike’ye yapılan ve kabul edelim ki Türkiye
standartlarına göre verilmesi kolay olmayan, ama futbolun standartlarında net
iki penaltı. Al işte sana Sivas maçının aynısı.
Bir operasyon var ya da yok. Artık bu saatten sonra bunun bir
önemi de pek yok. Kahir ekseriyet Fenerbahçeli’yi artık bu hataların masum
olduğuna inandıramazsınız. Geçti o kalem. MHK gerek atamaları, gerek diğer uygulamaları
ile artık ateşle filan oynamıyor. Düpedüz yangına körükle birlikte benzin
döküyor, bunun başka bir izahı olamaz…
Her şeye karşın Sivasspor maçından farklı bir yanı vardı maçın.
Maçın skoru, hakem fiyaskosuna rağmen bu sefer sadece hakemle açıklanamaz.
Evet, belki F.Bahçe adil yönetimle bir ihtimal maçı alabilirdi am bu oyun
anlayışıyla iyi bir yönetim de olsa kaybetme ihtimali de oldukça yüksek olurdu.
Bir kere kaybedilen puanın birincil nedeninin, hakemden önce kötü oyun ve ondan
da kötü bir saha içi organizasyonu olduğunun hakkını teslim edelim.
Ersun Yanal’ın bu maç için planı, belli ki bir baskın planı idi ve
bu baskınla birlikte erken gol bularak son haftalarda dakikalar ilerledikçe
zihinsel olarak zorlanan takımın bu durumuna karşı, erken öne geçip stres
faktörünü sıfırlamayı geçerli bir önlem olarak düşünmüştü. Oyun olarak 15
dakika bu plan tuttu ama son 2 aydır takımın yakalandığı en ölümcül hastalık
olan son vuruş yetersizliği kronikleşmişti bir kere. 10 dakikada bulunan 3-4 pozisyon çok basitçe harcandı.
Sonrasında oyunun dengeleneceği çok belli idi, ki zaten gittikçe strese giren
ve ayakları yavaşlayan F.Bahçe takımına karşı Elazığspor yavaş yavaş kontrolü
ele almaya başladı. Yine de devre sonuna kadar iki pozisyon daha yarattı
Fenerbahçe. Ama özellikle Cristian bir kez daha yanlış seçim ve uygulama yüzünden
mutlak kabilinden golü kaçırınca, tüm Fenerbahçelilerin aklına bundan önceki
son 3 deplasman maçından kalan hasar verici deja-vu duygusu geldi. Nitekim
atamayana atarlar yazısız kuralı bir daha işledi ve Elazığspor Onur'la derslik
bir kontratak geliştirerek golü attı. Bu golde F.Bahçe defansının defosu tüm
çıplaklığı ile bir kez daha gözler önüne serilmiştir.
Takımda bazı ciddi sorunlar var. Son maçlarda en büyük sorun takımın
iskeletini oluşturan oyuncuların eksikliği olsa da, gerek takımın şu anda
yükünü çekmesi gereken oyuncuların, gerekse Ersun Hoca'nın endişe verici form
düşüklüğünün bir türlü istenen seviyeye gelemememizde büyük rolü var. Bir kere
takım psikolojik olarak çok kötü durumda. Kötü oyun yanında hakemlerin durumu,
yaklaşan rakipler gibi etkenler oyuncular üzerinde çok ciddi bir baskı ve güven
kaybı yaratmış. Bu da kötü oyunu daha da tetikleyip negatif bir sarmal
yaratıyor. Ayrıca itirazlar çok fazla ve gereksiz. Mehmet Topal, Onur'un koluna çarpan topta durup itiraz edeceği yerde rakibini kovalasa büyük ihtimal o golü yemeyecektik. Tamam, hep önde koşarken takımda belli bir stres olacaktır ama bu kadar gerginlik, sinir ve
özgüven kaybı hiç normal değil. Ersun Hoca, böylesi kriz anlarında takımı
toparlayıcı ve bu yükü azaltıcı yönde bir katkısı ve etkisi olduğuna dair henüz
güven veremedi maalesef. Şu ana kadar görünen o ki, takımı rahatlatmayı ve
sadece oyuna odaklamayı pek başaramadı.
Hocanın bana göre bir başka
hatası da, takımın bu kadar uzun pasa dayalı oynayıp pas oyunundan gün geçtikçe
uzaklaşmasına seyirci kalması. Bu kendi tercihi midir bilemiyorum ama öyle ise
durum daha da kötü. Derhal ilk yarıdaki topa daha çok sahip olunan oyun
yapısına dönülmesine ihtiyaç var. Bir diğer eksiklik, hücum düzeninde
organizasyonu yapacak ve distribütör görevi yapacak oyuncunun ve böyle bir
rolün takım içinde bir türlü netleştirilememesi. Bu maçta da bu pozisyonda
Alper denendi ama Alper burada her ne kadar çok çalışsa da geçen hafta sol
kanatta gösterdiği verimi gösteremedi. Belki de ısrar etmek ve sabırlı olmak
lazım ama bu hızı ve fuleleri ile Alper sanki kanatlara yakınken ortada
olduğundan daha verimli olacak gibi. Alper'in forvet arkasında oynaması ile sol
kanada geçen Kuyt'tan ve sağ kanattaki Mehmet Topuz'dan neredeyse hiç verim
alamadık. Özellikle Kuyt bu maçta benim için hayal kırıklığı nispetinde
etkisizdi ve formsuzluğu maalesef çok uzun süredir gözle görülür biçimde devam
ediyor. Hamlelerinde yavaş kalıyor ve zaten adam geçmekte zorlanırken bir de
pas hataları artmaya başladı. Kendine gelmesi için belki bir kaç maç
dinlendirilmesi lazım ama bu kadar eksik varken bu da mümkün olmuyor. Kanatlar
işlemeyince hücumu eninden genişletip derinlik kazandıramadık ve Elazığ
stoperlerini ilk 15 dakika haricinde çok fazla zorlayamadık. Cristian ise artık
çok net belli ki, organizatör rolünde olmuyor ve olmayacak. Bu maçta defansta
sıfır katkıyla tam bir hayalet oyunu oynarken hücumda da bir kez daha bekleneni
veremedi. Zannederim bu gidişle Cristian’la birlikteliğimiz artık çok uzun
sürmeyecek…
Maçta dikkat çeken bir ayrıntı
olarak oyuncularımızın ikili mücadelelerde, top kontrolü ve hamlelerinde
çoğunlukla hep bir ya da iki tık geç kaldıklarını gördüm. Topu bir türlü rahat
dolaştıramadık ve rakip baskısına çok fazla takıldık. Bu konu, çalışmalarda
üzerinde en çok durulması gereken konulardan bir bence. Mutlaka eski
akışkanlığımızı kazanarak topu rakipten çok çok daha iyi saklamalı ve daha
doğru saha parsellemesi ile oyuncularımızı daha boş alanda, baskı altında
olmadan topla buluşturmalıyız.
Ersun Yanal’ın da artık verim
alamadığı bazı oyunculara bu kadar şans vermeyi bırakıp şans vermediği bazı
oyunculara yönelmesi gerekli diye düşünüyorum. Bunların başında da Salih
geliyor. Salih dünkü maçta mutlaka şans bulması gereken bir oyuncu ve
bulmalıydı da. Bu kadar eksik varken ve takım kaç maçtır en çok orta sahada
organizatör bir oyuncunun eksikliğini bas bas bağırırken Salih’in hiç
kullanılmamasını anlamak kolay değil. Ayrıca son 5 dakikada Selçuk’un oyuna
alınması hocanın bu şartlarda 1 puana razı olduğunu gösteriyor, bunu anlayabiliyorum
ama yine de kabullenmekte zorlanıyorum.
Artık durum çok ciddi ve bundan
sonra geleneksel rakiplerle olanlar dışındaki hiçbir maçta tek puan kaybına
dahi kredi kalmadı. Sow’un ve Emre’nin dönüşü takımı biraz daha yükseltecektir.
Yalnız artık şu psikoloji durumuna el atılmalı ve oyuncular biraz rahatlatılmalı.
İkincisi, formsuz oyuncularda artık ısrar edilmemeli, eksikler azaldı.
Oyuncular da artık ellerini bu kez ciddi manada taşın
altına koymalı ve başka hiç bir konuyla ilgilenmeden kendilerini sorgulayarak çıkış yolunu biraz da kendileri
bulmalı…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder