Güm güm güm!.. Ha ba bam!...

Hikayesi çok fazla olan bir maçtı bu maç. Kazanılması ile tüm basına “şampi…” manşetlerini attıracak derecede rakip umutlarını kaf dağının ardına gönderecek olması bir yana, başka bir maçta bunların herhangi biri yaşansa gecenin konusu olurdu diyebileceğimiz pek çok yan hikayeyi de barındıran bir maçtı... Maçın temasının Hababam Sınıfı olarak belirlenip unutulmaz Hababam oyuncularının stada davet edilmesi, ve akabinde Hababam temalı gol sevinci… Moussa Sow’un 10 dakikada 3 akıl almaz golü kaçırıp gözyaşlarına boğulması… Hakemin iki tarafa da ver(e)mediği kırmızı kartlar… Emenike’nin illallah dedirten bencilliği üzerine yine maçı kurtaran adam olması… Hangi birini seçerseniz alın. Saracoğlu’nda hikaye çoktu dün gece…

Hababam’dan başlayalım. Düşünenin de, hayata geçirenin de eline ve yüreğine sağlık. Hababam sınıfını topyekün o tribünlerde görmek bile, özellikle tevellütü biraz daha geçmişe uzanan Fenerbahçeliler için sımsıcak bir gülümseme sebebi… Biz Hababam Sınıfı ile büyüyenler bir yana, “dünkü çocuk” genç kuşaklar için bile yeri doldurulmaz bir seri olan Hababam sınıfı serisi, bu ülkenin –artık gittikçe bize uzaklaşan- dostluk, kardeşlik, paylaşım, naiflik, karşılıksız sevgi ve dayanışma gibi duyguların bir potada eritildiği muazzam bir resimdir. On kere, yirmi kere izleseniz de her seferinde aynı sıcak duyguları hissettirir. İnak Şaban, güdük, domdom, hayta, ve her bir hababam üyesi; hepimizin abisi, kardeşi, evladı gibidir. Kendi adıma, hababamın Fenerli olması her zaman kıvanç duyduğum bir şey olmuştur. Tıpkı turist Ömer gibi… Hababam’ı yaratanların bu karakterleri Fenerbahçeli yapması bir tesadüfün sonucu değildir. O zamanların ve belki tüm zamanların Türkiye’sinin bir gerçeğinin vücut bulmuş halidir bu. Fenerbahçe halktır. Halkın içinden çıkmış ve her şeyiyle halka ait, gücünü ve varlığını en temelde halktan ve halkın olağanüstü sevgisinden alan bir kulüptür. Hiçbir kulüp Fenerbahçe gibi içten, tertemiz, karşılıksız duygularla sevilmeyeceği gibi, bir taraftan da hiçbir kulübe nasip olmayacak bir nefretin de karşılığıdır. Fenerbahçe’nin Türkiye’ye özdeş bu yapısı hem sinemada hem edebiyatta her zaman işlenegelmiştir ve kulübün yapısı hakkında çok şey anlatır.

İlk golden sonra yapılan tek ayak üzerinde cezalı duran Hababam sevinci, kişisel taraftarlık tarihimde hissettiğim en özel anlardan biriydi. Aklınıza sağlık çocuklar. Bundan güzel ve anlamlı bir gol sevinci olabilir mi? Kim bilir, belki de 3 yıldır yapılan tüm engellemelere ve her platformda cezalandırmalara inat dimdik ayakta ve üstelik bir de puan farkını açarak hedefe gidiyor olmanın bazı muktedirlerce yine cezasız bırakılmayacağına bir atıf olmasın bu? Ee, bu Fenerbahçe’nin yaptığı da iş değil gerçekten. Cezasız da kalmamalı hani…

Gelelim “Musa” Sow’un öyküsüne. Dün bizleri önce kaçırdığı gollerden sonra kahrettikten(!) sonra sicim gibi dökülen gözyaşları hangi ben Fenerbahçeliyim diyen ademoğlunun yüreğini sızlatmamıştır? Hangi Fenerbahçeli o içten üzüntüyü gördüğünde “senin canın sağolsun be Musa, hangi gol senin gözyaşının yerine konabilir?” diye düşünmemiştir? Bu gözyaşları, Musa özelinde Fenerbahçeli oyuncuların nasıl taraftarlar gibi üzülüp sevindiklerini, yabancı oyuncuların bile bu formayı nasıl sahiplendiğini ve bu şampiyonluğu nasıl delice istediklerini gösteriyor. Bunu yüreğinde hisseden ve bize hissettiren tüm oyuncularımızla gurur duyalım.  Musa, sen var o gollerin hepsini kaçır bugün… Senin o tertemiz yüreğin ve hırsın yeter bize… O akıttığın gözyaşlarını, yarın atacağın gollerle gelecek şampiyonlukta hep beraber başka türlü dökeceğimiz gözyaşlarına avans say…

Emenike’ye gelirsek. Tıpkı ilk yarıdaki Erciyes maçı gibi yine attığı golle maçı kurtaran adam oldu. Yalnız bu maçta özellikle ilk yarıdaki bencilliği, üzerine bir iki kelam etmeyi gerekli kılıyor. Her golcü biraz bencildir ve hatta hafiften bencil de oynamalıdır, kabul. Ama Emenike’nin bencillik düzeyi dün takıma ciddi ciddi zarar verecek düzeyde idi. Eğer biraz daha yardımlaşmalı oynasa ve vermesi gereken pasları verse maç çok daha erken kopacaktı. İyi niyetine, kazanma ve takıma faydalı olma arzusuna şüphe yok. Ama biraz da arkadaşlarını desteklemesi gerekiyor. Hele ki 28. dakikada topla birebir rakibin üstüne giderken solda bomboş nefis bir koşu yapan Kuyt’u görmemesi, bir futbol okulunda futbolun “nasıl oynanmaması” gerektiğine dair mükemmel bir örnekti. Bu takım birbirinin açığını kapatan, tabiri caizse arkasını toplayan ve bu şekilde hedefe koşan bir takım. Emenike’nin her durumda şuta odaklı ve müsait durumdaki arkadaşını hiç görmeyen tarzında ısrarı takıma faydadan çok zarar getirir, bizden uyarması. Ersun Yanal bu konuya el atmalı ve olası bir krize dönüşmeden çözmeli. Teknik olarak her türlü hatayı yapabilirsiniz. Ama sürekli bu kadar vahim tercih hataları yapmak üstesinden mutlaka gelinmesi gereken yanlışlardan…

Kayser Erciyesspor, Ersun Yanal'ın maç öncesi baskın hücum ve erken gol planlarını bozan bir karşı planla çıkmıştı sahaya. Hikmet Karaman'ın elinin değmesi ile gerçekten çok daha sağlam ve oyun disiplininden kopmayan bir takım olmuşlar. Değişimi benzetmek gerekirse devre arasında poztif yönde ciddi değişim gösteren Torku Konyaspor'u andırıyorlar. Zaten maç da biraz Torku Konyaspor maçı gibi cereyan etti. Bu maç öncesi son 5 maçta sadece tek beraberlikle 13 puan almaları dikkatli izleyiciler için maçın çok zor geçeceğini düşündürüyordu. Hikmet Karaman kendi oyun merkezini geride tutan bir anlayış yerine, rakibi çok daha önde karşılayarak 2. bölgede baskıyla kaptığı topları Mandjeck, Traore ve Yasin Öztekin ile iyi pas yapan ve tam anlamıyla kora kor bir anlayışla çıkardı sahaya. Cenk Ahmet ve özellikle Yasin ile her iki kanadı da iyi kullandılar ve bu sayede Caner ve Gökhan'ı ilk devre boyunca normal verimlerinden oldukça uzaklaştırdılar. Bu oyun anlayışıyla maçın üçte ikilik bölümünde, yani 2-1'e kadar Fenerbahçe'ye ciddi bir sorun yarattılar ve çok fazla net pozisyon vermediler. Verdikleri 2-3 pozisyonda da Emenike'nin takım oyunundan uzak olması nedeniyle tehlike çok daha büyümeden engellendi.

Klasik dizilişiyle çıkan Fenerbahçe ilk yarıda topu istediği gibi dolaştıramadı ve Erciyesspor'un kanatları da iyi kapatmasıyla oyunu genişletemedi. Erciyes'in orta alandaki direncine takılmadan çabuk geçmek maksadıyla takım geriden yine (Kasımpaşa maçında olduğu gibi) sık sık uzun pas kullandı. Bulunan iki net pozisyon da Emenike'nin topu ayağında gereksiz tutması ve boş arkadaşı varken illa şut kullanmayı tercih etmesi nedeniyle olgunlaşamadan eridiler. Sıkışan oyunu açmak için Alper sola Kuyt ortaya geçti. Oyun tıkanmış görünürken Kuyt, Sow'dan aldığı pası önce ona geri verecekmiş gibi yaptı ve dönerek nefis bir vuruşla kilidi açtı. Ustalık kokan bu vuruşa rakibin yapabileceği fazla bir şey yoktu.

İkinci yarıya hızlı başlayan Fenerbahçe olsa da Erciyesspor oyunda yine dengeyi sağlamakta gecikmedi ve özellikle çok iyi bir maç çıkaran Yasin ve ona yardımcı olan Traore ile tehlikeli olduğunu hissettiren ataklar yapmaya başladı. 63'te yine Yasin soldan kendi getirdiği topta çizgiye indi ve karşısında kalması gereken Gökhan'ın orta yaptırmamak üzere kayması ile nefis bir çalımla ondan sıyrıldı. Gökhan son bir hamle ile sağ ayağıyla Yasin'i indirince penaltıya neden oldu. Bir anlık hata ile yeniden berabere duruma düşen takımımız daha önce çok kez yaptığı bir kez daha yıkılmadı ve hemen karşı hamle ile 1 dakika içinde yeniden üstünlük sayısını buldu. Hazırlanış olarak mükemmel olan bu golde aslan payı, yine görerek orta değil nefis pas atan Caner'in. Emenike'nin biraz şansla da olsa dizine çarpıp giren top da aslında pes etmemenin ve çok çalışmanın ödülüydü. Bu golden sonra maçın hikayesi tamamen değişti ve başka bir maç oynanmaya başlandı. Direnci düşen Erciyes gol için kalemize gelmek zorunda kalınca arkada kalan büyük boşlukları çok iyi değerlendiren takımımız Sow ile 3, Emre ve Emenike ile birer çok müsait pozisyonları gole çeviremeyerek farkı kaçırdı. Öyle ki, kaçan bu kadar net pozisyondan sonra atamayana atarlar kuralının işlememesi bile tesellidir. Maçın adamı Kuyt, sadece attığı usta işi golle değil, yine insan üstü mücadelesi, müthiş alan kaplaması ve zeka kokan oyunu ile çok iyi bir maç çıkardı. İlk dakikadaki Kayseri atağında çizgiden golü çıkaran da oydu. Kuyt'un yeniden bu formu bulması güzel. Sow ise gayreti ve istekliliği ile umut verdi. Emre ilk yarı gerçek potansiyelini bulamasa da, ikinci yarı tam olması gerektiği gibi oynadı. Caner ve Bekir de yine iyi iş çıkardılar. Alves nihayet özlediğimiz Alves'e yakın şekilde oynadı. Umarım bu formu artarak devam eder.

Hakemden de çok kısa söz edecek olursak, Çağatay Şahan genç bir hakem olarak aslında maça iyi de başlamıştı. Ta ki devre sonunda Emre'ye gaddarca çift ayakla dalan rakibin net kırmızılık hareketine faul bile vermemesi sonucu az daha gol olacak bir atak yememize kadar. Şahan, gözünün önündeki bu pozisyonu veremeyince çok önemli bir hataya imza attı. Belki de bunun etkisiyle, ikinci devre Emre'nin Yasin'e arkadan müdahalesini de kırmızı yerine sarıyla geçiştirdi. Penaltı kararı doğruydu. Yalnız sonrasında Gökhan'ın abartılı itirazına kırmızı çıkarması da doğru bir karar olurdu. Maalesef Gökhan'ın itirazı da, Emre'nin tekmesi de çok gereksizdi. Artık bunları yapmamak gerekiyor.

Sonuçta iki takım da çok iyi mücadele etse de iyi oyun izlenen bir maç oldu diyemeyiz. Farkı açacak olmanın da stresiyle sahada istediklerimizi tam olarak yapamadık. Rakiplerin ikişer puanı bıraktığı bu haftada klasik tabirle hatice değil netice gerekliydi ve istediğimizi aldık. Takım artık biraz daha rahatlayarak üzerinden stresi atmalı ve bu kadar gol kaçırmamalı. Tabii ki ligin devre arası bir miktar yaşanan rehavete de kapılmadan... Bir de şunu söylemeden geçmeyelim: Her rakip takımı kıskandıracak biçimde bütünleşmiş, formasını sahiplenen ve gerçekten yüksek karakterli bir oyuncu topluluğumuz var.

Şimdi sol şeritte gazı yavaş yavaş kökleme zamanı. Haftaya yine çok zorlu bir maç bizi bekliyor. Ciddiyeti bozmadan devam...