Böyle bir maçın(!) ardından insan ne yazabilir ki? Sadece
futbolda kalalım diyoruz, bazen hakemler, bazen böylesi olaylar, bir türlü
mümkün olmuyor… Ülkede yaratılmış olan nefret ortamının futbolu pas geçeceğini
beklemek zaten fazla iyimserlik olurdu. Özellikle Trabzon şehrinde Fenerbahçe
özelinde yaratılmış olan nefret duygularıyla oynayan ve bundan nemalananların
bu patlamayı er geç yaratacakları zaten gün gibi ortada idi. Neticede, çoğu
kişinin beklediği maalesef gerçek oldu ve futbol tarihimize kara leke olarak
geçen günlere okkalı bir yenisi daha eklendi.
Bir kere bu maçın bu hale gelmesinin bir numaralı
sorumlusunun Trabzonspor’a zaten bu misyon için başkan seçilmiş olan İbrahim
Hacıosmanoğlu ve onun temsil ettiği zihniyet olduğunun altını çizelim.
Fenerbahçe zaten on yıllardır Trabzon deplasmanlarında geçmişten beri süregelen
biçimde, bir rakipten öte hep düşmanlık hisleriyle karşılanan takım. Bunun
tabii ki tarihsel bir altyapısı da var. Trabzonspor’un şampiyonlukta çekiştiği
her sezonda rakibinin %80 Fenerbahçe olması da bu husumeti doğuran sebeplerden
biri. Öyle ki, Trabzonspor’un 6 şampiyonluğunun dördünde ikinci olan takım
Fenerbahçe iken (1976, 1977, 1980, 1984), Trabzonspor’un 2. olduğu 6 sezonun tam
5 tanesinde şampiyonluğu verdiği rakibi Fenerbahçe olmuş (1978, 1983, 1996,
2004, 2011). Yani Trabzonspor’un şampiyonluk yarışını sonuna kadar kovaladığı 12 sezonun 9'unda doğrudan rakibi
Fenerbahçe!
Bu çekişmenin üzerine iki kulüp yöneticileri arasında zaman
zaman yaşanan gerginlikleri eklersek, özellikle Ali Şen döneminde Trabzon
cephesinde iyiden iyiye yerleşmeye başlayan “günahkar ve düzenbaz” Fenerbahçe
söylemleri ile travmatik biçimde kaybedilen 96 şampiyonluğunun, Trabzonspor
taraftarları arasında Fenerbahçe’nin “esas düşman” olarak kalıcı yer etmesinde
büyük rolü olmuştur. Bir de bunun üstüne gelen, aylarca ve hatta yıllarca medya
tarafından her gün kaşınan ve Fenerbahçe’yi peşin suçlu ilan eden 3 Temmuz şike
operasyonunun, bu şehirdeki yoğun husumet ve nefret duygularını nasıl besleyip
bugünkü inanması güç noktaya getirdiğini anlamak zor olmuyor.
Yine de 3 Temmuz operasyonu sonrasındaki süreçte Fenerbahçe
Trabzon’a bu maça kadar daha önce 3 kez gittiği halde hiç birinde böyle bir
gerginlik görülmedi. Sadece 2012 playoff’unda oynanan maçta epey dozu yüksek
bir gerginlik olsa da, o gerginliği esas körükleyen faktör temelde Emre-Zokora
çatışması idi ve her şeye karşın maç oynanmaz bir boyuta gelmemişti. Bu maçlara,
bir de iki takım taraftarlarının karşı karşıya geldiği geçen yılki kupa
finalini ekleyelim. Peki ne oldu da, daha önceki 4 karşılaşmada bu kadar
gerilmeyen Trabzonspor taraftarı son maçta ortalığı yangın yerine çevirecek
hale geldi? İşte bunun cevabı, ilk paragrafta belirttiğimiz gibi Hacıosmanoğlu
başkanlığında perçinlenen ve kulüp üzerinde hakim görüş olarak vücut bulan
zihniyettir. Hacıosmanoğlu, önceki başkan Sadri Şener’in malum sezonun kupa
mücadelesi için yetersiz kaldığı söylemiyle, sırf bu kupayı Trabzon’a getirmek
ve futbolun mevcut egemenlerinin bir türlü gerekli cezayı veremediği(!)
Fenerbahçe’ye sözüm ona hak ettiği cezayı verdirmek misyonuyla ve bu yöndeki çok
ağır ve sert söylemleri ile geldi. Geldiği günden bu yana aşağı yukarı her
hafta, bazen haftada birkaç kez bu konuda konuşmaya devam etti ve kullandığı dilin
sertlik dozunu her geçen gün arttırdı. Kendi açısından, bir mücadele içinde
olduğu düşüncesiyle bunun meşru bir hak olduğunu teslim edelim ama yine
de bir mücadele verilecekse bunun için doğru yöntemin sokaklara nefret
tohumları ekmek yerine daha meşru zeminler olmasını gerektiğini söylemek
zorundayız. Böyle bir yöntemle davanızda haklı dahi olsanız, hem sonuç almada hem
de kamu nezdinde sempati ve empati yaratmada zorluk çekersiniz. Ne şanslıyız
ki(!), bu kadar strateji felsefesi yetersiz rakiplerimiz var.
Üstelik Hacıosmanoğlu, bir spor başkanından çok sanki son
dönemlerin modası mafya dizilerinden çıkma “ağır abi” duruşu ve retoriği ile,
zaten Ogün Samast örneği gibi örneklerde kemikleştiğini gördüğümüz Trabzon
şehrinin hakim atmosferi milliyetçilik ve delikanlılık duygularını da kaşıdıkça
kaşımış, ve sorunların müzakere veya hukuk yoluyla değil, şiddetle
çözebileceğine inanan düşüncenin, zaten kanı kaynayan bir genç kitlenin içinde
her geçen gün kabul görmesine yol açmıştır. Sonuçta devamlı surette bu duyguları
kaşınan öfkeli bir gençlik patlama noktasına getirilmiştir. Trabzonspor
başkanının tüm bu sürecin üzerine son hafta centilmenlik mesajları vermesi ne
kadar sakil kaçsa da, yine dayanamayarak maçtan 3 gün önce “kupa Avrupa’dan
yola çıktı, Fenerbahçe PTT 1.ligi bile göremeyecek” demeci, bu maçtaki
patlamanın tetiğini çeken son hamle olmuştur.
Hacıosmanoğlu’nun kitleleri sakinleştirmek yerine harekete
geçirici yapısı yanında bir diğer esas sorumluyu es geçmeyelim: Medya. 3 Temmuz’un
ilk gününden itibaren yaklaşık bir yıl boyunca çoğunluğu sonradan fos çıkan görüntü
servisleri mı yapılmadı? Ya da her gün, her hafta hem gazete köşelerinde, hem
de TV programlarında Aziz Yıldırım’ın ne düzenbazlığı ne de şeytanlığı kalmadı
mı? Fenerbahçe’nin, Yıldırım ve yönetimi nezdinde Türk futbolundaki ahlaksızlığın
baş sorumlusu gibi gösterildiği, sanki o bu alemden çıkıp gitse her şey ne
kadar düzgün ve güzel olacak şeklinde bir algı zehirlenmesi yaratan manipülatif
yayınlar yapılmadı mı? Medyanın hangi rezilliğinden, hangi omurgasızlığından
söz edelim ki? Bu kitlelerin birbirinden sportif bir konuda bile bu kadar
nefret etmesini sağlayacak hale gelmesinde Türk medyasının rolünü kim inkar
edebilir? Tüm bunların üzerine hala utanmadan ve sıkılmadan bu maç öncesi
ortalığı ilk kez(!) medyanın germediğini ve sakinleştirici yayınlar yapıldığını
söyleyebiliyorlar! Çünkü önceden yediğiniz haltın sonucunda insanları nasıl
öfke batağına ittiğinizi en iyi siz biliyorsunuz. Ve tüm riyakarlığınızla, bir
de son hafta bunun üzerine gitmeyelim yoksa kan gövdeyi götürür diye düşünmeniz
normal. Sanki bu nefret patlaması son bir haftada biriken bir şeymiş gibi… Şu
gerçek ki, Türk futbolunda esas suçlu mevcut medya örgütlenmesi ve bu
örgütlenmeyi doğuran, besleyen sistemdir. Bu örgütlenme tamamen dağıtılıp
tasfiye edilmedikçe futbolda ne adil bir yarış, ne de toplumsal barış
sağlanabilecektir. Neyse, bu ayrı bir yazı konusu olur zaten.
Fenerbahçe takımına gelirsek, böylesi düşmanca bir ortamdan alınları
dimdik, bizleri en ufak biçimde utandırmadan çıktıkları için takıma buradan
kocaman bir tebrik gönderelim. Gerek saha içinde geri atmadan sadece işlerine
odaklanmaları, gerekse sinirlerine çok hakim olup bu ortamda sakin kalmaları ve
en ufak açık arayan malum çevrelere koz vermeyerek hiç bir tahrik edici hareketin içine girmemelerini alkışlamak
lazım. Demek ki Ersun Yanal takımı her yönüyle bu maça çok iyi hazırlamış.
Çok kısaca futboldan söz edersek de, 45 dakikalık maç
içerisinde takımın hepsi saha içinde
üzerine görevleri eksiksiz yaptılar. Yalnız özellikle defans oyuncuları
beklediğimden de iyi ve kendilerine güvenleri üst düzeydeydi. Özellikle Kadlec
stoperde solbekin aksine ne kadar verimli olabileceğini gösterdi. Alves yerine
oynamasını ben tercih ederim ama Ersun Hoca’nın bunu yapacağını sanmıyorum.
Bekir de yüksek formunu sürdürüyor. Caner yine maçın iyilerindendi. Alper ise,
Caner’le birlikte takımı forse eden ve ileriye taşıyan oyun anlayışı ile yine
çok faydalıydı. Bitmeyen maçın en iyisiydi diyebilirim. Emenike’nin golde
yaptığı son vuruş olağanüstü güzellikte çok zor bir vuruştu. Zaten o golde
Trabzon seyircisi teslim olarak maçı bitirdi. Sow eğer gününde olabilseydi,
kaçırdığı iki net pozisyonun birini gole çevirerek maçın daha da erken tatil
edilmesini sağlayabilirdi.
Her şeye karşın bu zor deplasman, Trabzonspor’un akıl dışı
hareket eden taraftarı sayesinde beklediğimizden çok daha kolay geçti, -ki bunu
artık elimizden alınması mümkün gözükmeyen hükmen maç sonucu tescili
varsayımıyla söylüyorum. En azından 45 dakikalık eforla, sakatlık ve kart
cezası gibi riskleri yaşamadan güle oynaya dönmüş olduk. Bu maçın bize getirisi
3 puandan çok fazladır. Böyle bir ortamda kenetlenen ve en yüksek dozdaki
zorlukta bir araya gelen takım, bundan sonra kalan maçlara çok daha motive ve
inançlı çıkacaktır.
Bravo çocuklar. Vuslata 10 maç kaldı. Yola devam…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder