Kim ne derse desin, bu bana göre tarihimizin en önemli
şampiyonluğudur. Tam üç yıldır çok farklı bir özlemle beklediğimiz bu
şampiyonluk, malum haksızlıklar ve muameleler nedeniyle bir tarafımız buruk da
olsa; bir yanımız çocuklar gibi şen, öbür yanımız yaprak dökecek hale gelmiş de
olsa, en değerlisi, en özeli, ve en güzelidir.
Neden?
Bu şampiyonluk, 3 yıldır her gün ince ince yapılan bir toplu
işkenceye karşın, bu işkencenin mimarlarına ve cellatlarına indirilmiş bir
tokattır.
Bu şampiyonluk, Fenerbahçe’yi böl, parçala, ele geçir ve
ehlileştir planından medet umanlara ve bu plana baştan veya sonradan, önünden
veya yanından dahil olan, destek veren bütün odaklara indirilmiş bir şamardır.
Bu şampiyonluk, pek çok bozuk sistemimiz gibi futbol
dünyasına da yıllardır çöreklenmiş olan derin yapılara, “işte bu sefer nihayet
bittiler” umuduyla kirli ellerini oğuşturanlara indirilen en güzel yumruktur.
Bu şampiyonluk, daha ilk günden beri bu alçak kumpasa karşı
kulübünün ve hakkın yanında duranlara, direnenlere, birlik olanlara, 4
Temmuz’da Fenerium raflarını hiç karşılık beklemeden boşaltanlara, günlerce,
aylarca biber gazı soluyarak korkmadan, yılmadan yollarda yürüyen, Çağlayan’da,
Silivri’de, Beşiktaş’ta sevdalarına sahip çıkmaktan geri durmayan, haksızlığa karşı
isyanıyla her biri adeta bir hukuk yüksek lisansı yapan milyonlara bir
selamdır.
Bu şampiyonluk, sadece sözde şike davası değil, tüm hukuksuz
yapılara, operasyonlara karşı haklı isyanını haykıranlara nihayet en güzel
armağandır.
Bu şampiyonluk, 3 yıl önce kolu bacağı doğranan, neredeyse
dağılma noktasına getirilen, ardından taraftarının eşsiz sahiplenişi ve kol
kanat gerişiyle küllerinden yeniden doğan, ve ilk yıl sadece bir gol ve eyyamcı
bir hakem müsveddesi farkı ile kaçan şampiyonluk sonrası ertesi yıl yine ligi
sonuna kadar kovalayan takımın, o takımın yüksek karakterli oyuncularının cümle
aleme verebilecekleri en güzel yanıttır.
Bu şampiyonluk, Fenerbahçeli kadınlarındır. Üç yıldır
yapılan diğer her haksızlık gibi, koca üç sezonda sadece 1 kez sahası kapatılan
ezeli rakiplere karşın tam 18 kez sahası kapatılan takıma, kadınların ve
çocukların “hop dedik, biz buradayız ve ölmedik” diyerek bu sözüm ona cezayı
bir destek şölenine çeviren ve dünyada bir başka eşi benzeri olmayan güzel ve
yiğit Fenerbahçeli kadınların tacıdır.
Bu şampiyonluk, el emeği, göz nurudur. Dünyadaki bütün
çocuklar gibi en çok Fenerbahçeli çocukların yüzüne yakışan gülücük,
gözlerindeki ışıltıdır…
Bu şampiyonluğun tarifi zor. Ama her emek, kan ve gözyaşı
sonrası gelen zaferlerde olduğu gibi hissettirdiği gurur ve huzur bambaşka. Bu
şampiyonluğa dair en güzel duygular kaleme alınacak, en güzel yazılar yazılacak
ve biz bunları okuyacağız. Bunu biliyorum. Ama yazılacak en güzel yazıyı
oyuncularımız, teknik ekibimiz ve bu işte emeği olan her bir Fenerbahçeli yazdı
zaten…
Bu son maçın teknik tarifi olmaz. Klişe değil bu, hakikaten
olmaz. Tek cümle ile yazılacaksa bu maç, Fenerbahçe kendi ihtiyacı olanı,
ihtiyacı kadar olanı gerekeni yaparak aldı, o kadar… Bu şampiyonluğun kaderin bir
cilvesi olarak (ki bu kaderin bize cilvelenmeleri bitmek bilmiyor zaten) kadın
ve çocuklar önünde alınması belki de ilahi bir adalet. Üç yıldır
erkekler kadar takımlarına aşkla sahip çıkan, bir ana bir kız kardeş, bir
sevgili edasıyla kol kanat gerenlerin bir mükafatı olmalıydı. Siz yine de sağ
olun ey bu haksız uygulamalarla haksız cezaları kesenler...
Başlıktaki gibi… Söke söke alınan, sonuna kadar hak edilmiş
bir şampiyonluk. Emeği geçen herkesin bedenine, yüreğine sağlık. Bu teknik
heyet ve bu karakterli oyuncular her türlü övgüyü hak ediyor. Ve tabii ki
–hataları ve sevaplarıyla- artık Fenerbahçe taraftarı için bambaşka bir anlam
ifade eden Aziz Başkan. Bu şampiyonluk en çok ama en çok onundur. Onun emeğini,
onun vizyonunu ve gecesini gündüzüne katarak bu kulübü getirdiği noktayı bu
taraftar asla unutmaz…
-
Şimdi ben bunların tanrısı mıyım?
-
Evet…
-
Ne desem yaparlar mı ?
-
Yaparlar..
-
Öyleyse, bağırın ulan Fenerbahçe çok yaşa
diye!..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder