Hakem Rezaleti Gölgesinde Akıl Oyunları ve Akılsızlık

Yine hakkında yazacak onca şeyi olan ama bunların hiç birinin futbol oyununun kendisi olmayan bir maç daha. Daha doğrusu bu "şeyi" tariflerken mecburiyetten maç diyoruz, ama aslında bu ucubenin futbol ve maç denen şeyle uzaktan yakından ilgisi yok..

G.Saray'lılar belli ki bu maçın planının merkezine yıllardır Kadıköy'de şikayet ettikleri gerginlik politikasını koymuşlar. Sonuçta bu planı, sahada maalesef acz içinde kalan hakemi de arkalarına alarak özellikle 3-4 oyuncularının önderliğinde çok iyi uyguladılar ve istediklerini aldılar. Bu maçın ezcümle özeti budur. Buna bir yere kadar bir şey diyemiyorum ve hatta takdir de etmek lazım diye düşünüyorum, çünkü belli ki iki takımın gerek form gerek moral motivasyon durumunu iyi tayin ederek bu maçı ancak bu şekilde çevirebileceklerini düşünmüşler ve buna göre planlarını yapmışlar. Durum ve çevre koşullarını iyi analiz edip buna göre tertip almak da bir meziyettir, ki bu açıdan haklarını teslim edelim.

Öncelikle bu planın hayata geçirilmesinde olmazsa olmaz rolü olan etmenden başlayalım: Hakemden...  Lafın gelişi değil, gerçekten uzun yıllardır bir hakemin, misyon demiyorum ama ciddi ciddi o günün şartları ve koşullarını hesap ederek, kafasında belli dengeler kurarak ve üstüne bir de seyirci baskısı altında ezilerek bir takımı bu kadar kollayıp diğerini bu kadar ezdiğine şahit olmamıştım. Bundan daha rezalet performansları ancak Selçuk Dereli ve Mutlu Çelik gibi başka türlü hakemlerden görmüştük. Öyle ki, yerden yere vurduğum ve hakem olarak hiç beğenmediğim Halis Özkahya, Cüneyt Çakır ve Hüseyin Göcek'in en kötü performanslarında bile bir takımı bu kadar koruduğuna şahit olmadık. Biz bundan zerre etkilenmeyiz ama Bülent Yıldırım kendisine ve kariyerine gerçekten yazık etti. Yazık ki, birçoğumuz kendisini bu maça kadar bu sezonun en iyi hakemi olarak görüyorduk. Basiretsizlik ve baskıya karşı zafiyet gibi özelliklerin bir hakemi nasıl bitirebileceğini gördük. Klasik tabirle bir tarafı maç boyunca ince ince doğradı Bülent Yıldırım. Kartlardaki akıl almaz dengesizlikleri bir tarafa, maça esas etkisini normal faul kararları ile yaptı. Maç boyunca Emenike'nin neredeyse her müdahalesine faul çalan, ama mesela Semih'in onca faullü müdahalelerinin hiç birisine faul çalamayan bir hakem vardı sahada. Emre'yi haklı attığı pozisyonda, Melo adlı futbolcu demeye dilimin varmadığı kişinin hem futbola, hem rakibine, hem de kendisine yaptığı büyük terbiyesizliği görmezden gelerek futbolun ve hakemliğin onurunu ayaklar altına aldı. Verdiği ve vermediği faul kararlarıyla en az 8-10 Fenerbahçe atağını haksız yere doğrarken Galatasaray'a fazladan verdiği serbest atışlarla oyunu belli bölümlerde rakip alana yığmasına yardımcı oldu. Yapması gereken, daha Melo'nun Emre'ye arkadan yaptığı ilk gaddarca müdahalede sarı kartını kullanıp her iki takıma da mesajını vermekti ama yapmadı. Böylece, belli G.Saray'lı oyunculara futbol dışı sertliği taktik olarak kullanabilirsiniz mesajını vererek oyunun çığırından çıkmasının bir numaralı sorumlusu oldu. Hele Melo’nun onca yaptıklarından sonra maç biterken nispeten anlamsız bir bahaneyle atması, tüm yaptıklarının üzerine tüy dikti. Belli ki “Melo’ya şu maçı nasıl bitirtti” eleştirilerinin önüne geçmek istedi. Kendisine ricamız, bir zahmet artık adaletle kullanamadığı düdüğü asmasıdır.

Gelelim Melo isimli futbol katiline... Lafı eğip bükmeye hiç gerek yok. Melo bu ülkeye gelen, gelmiş geçmiş en ahlak yoksunu ve kitleleri tahrik edici futbolcudur. Bu adamı sırf forma rengi yüzünden alkışlayan ve gurur duyan pek çok insan da bu ülkede kişilik ve değer erozyonunun hangi boyutlara gelmiş olduğunu göstermektedir zaten. Maça hangi psikoloji ve niyet ile çıktığı daha 5.dakika içinde Emre’nin kalçasına arkadan yaptığı hareketle ortaya koyan bu adam, maçın çığırından çıkmasının birinci derece tetikçisi oldu. Kendisi adeta dokunulmazlığı olan bir devlet görevlisi (!) konumuna sahip olsa gerek, hiçbir maçta zaten yaptıklarının karşılığını almıyor. Eboue ve Sneijder ile birlikte Fenerbahçeli oyuncuları tahrik etmekte çok maharetliydiler. Tüm bunların üzerine, Selçuk’la maç içinde olağan dışı bir sorun yaşayan Mancini’nin “ben ona sakatsan sahada yat ve kalkma dedim” deyişini, hem de bunu utanıp sıkılmadan söyleyişini koyun. Bir büyük takım hocası, kendi sahasında oynarken üstelik 10 kişi kalmış olan ezeli rakibine karşı oyuncusuna yalandan yatarak vakit geçirin talimatı veriyor ve üstüne bir de bunu kamuoyu ile paylaşmaktan gocunmuyor bile. Ne diyelim, tebrik edelim böylesi bir ezeli rakibi. Galibiyeti gerçekten de hak ettiler. Burada Selçuk İnan’ın kişilikli duruşunun da hakkını vermezsek olmaz.

Peki bütün bu olanlar karşısında F.Bahçe ne yaptı? Bir kere yukarıda bahsettiğimiz akıl oyunlarını oynayan bir rakibe karşı ne maçta, ne de maç öncesindeki hafta boyunca akıl dışı hamleler yaptı. Siz bu derbiye bu kadar mantıktan uzak hazırlanır, ve maçta da yine bu kadar akıl dışı reaksiyon gösterirseniz sonuçlarına katlanıp rakibinizi tebrik edersiniz. Önceki hafta kazanılan maç sonrası başladı bizim oyuncuların anlamsız söylemleri. Alper’in “yenersek saha ortasında saçımı kestireceğim”, Volkan’ın “onları öyle bir yenelim ki ağlasınlar”, ya da Kuyt’un “onları iki kere yenmek güzel olacak” demeçleri nedir mesela? Bütün bu konuşmaların ne kadar gereksiz ve ahmakça olduğunu bu kulüpte bu çocuklara söyleyecek aklı başında biri yok mu allahaşkına? Kendi içlerinde bölünmüş, moralsiz ve dağılmaya hazır bir rakibi bu tür söylemlerle kenetlemenin, kalan güçlerinin son kırıntısına kadar kullanmaya teşvik edecek biçimde motive etmenin nasıl akıllıca bir izahı olabilir? Geçmişten hiç mi ders alınmaz? Ersun Yanal gibi bir hoca böylesi şeylere nasıl müsaade edebilir? Hadi akıl demini de geçelim, bu mudur rakibine saygı duyması gereken F.Bahçeli ahlakı? Karşı yaka ne yaparsa yapsın, diyelim onlar bir çiğlik yaparsa biz de aynı çiğlikle mi karşılık vereceğiz? G.Saray’ın bu maçta ortaya koyduğu çok üst düzey yardımlaşma ve kompakt oyunda bizim onları bu maça olağanüstü motive etmemizin de etkisini kimse yadsımasın. Geçmişte bize de aynısı yapıldığında biz de benzer reaksiyonları çok kereler verdik çünkü…

Maça gelirsek, Ersun Hoca maalesef bu maçın psikolojine doğru biçimde hazırlayamamış takımı. Bir kere sen bu maça çıkarken 13 puan öndesin, yenilsen bile fark çift hanelerde. Takımdaki bu gerginlik nedir? G.Saray’lı oyuncuların bu maçta nasıl normalin üstünde gerginliğe ve tahrik etmeye oynayacakları çok belli iken, buna dair bir sakin kalma planının olmaması nasıl anlaşılabilir? Maç biraz bu işten anlayan herkesin beklediği biçimde başladı ve gelişti. Sürpriz yok. Buna karşın oyuncularımız bu düşmanca tutuma ve hakemin hiç sürpriz olmayan korumasına hemen sinirlenip reaksiyon verdiler. Hele ki Emre’nin Melo’ya belli ki kişisel olarak fırsat kollayarak kendince ceza kesmeye kalkması, en hafif tabirle söylersem akılsızlığın zirve yaptığı andı. Emre, artık otuz küsür yaşına geldin ve en az 15 yıllık tecrüben var bu işte. Ve hala bu kadar basit, bu kadar kör gözüm parmağına bir provokasyona gelmeye devam ediyor ve kendini kaybederek rakibinin seni bu şekilde alt etmesine müsaade ediyorsun. Ne diyelim ki? Yaptığın hareket F.Bahçe açısından maçı bir nevi noktaladı ve arkadaşlarını içinden çıkılmaz bir kuyuya attın. Ersun Hoca’nın Emre’nin geliyorum diye bağıran bu hareketini ısrarla görmeyip onu devreyi beklemeden oyundan almaması ise ayrı bir hata oldu. Kaldı ki Ersun Hoca daha önce böyle durumlarda gerekli tedbiri almış biridir. Şu artık belli ki, Emre’ye böylesi kritik zamanlarda ve bizim için hayati olan maçlarda güvenemiyoruz. Olgun bir futbolcunun bu kadar sinir kontrolünden uzak olmasını ben kabullenemiyorum.

Ersun Hoca’nın maça başlama planı da eleştirilebilir. G.Saray’ın ilk 15 dakika nasıl baskı kurduğu bilinen bir şey. Bu maçta bunu yapmasına izin vermeyecek bir sürpriz plan gerekiyordu ama yapmadık. Aksine oyunu hemen kendi alanımızda kabullendik ve G.Saray’ın sürekli oyunu bizim birinci bölgemizde oynamasına izin verdik. Tabiri caizse başımızı kaldıramadık ve nitekim Sneijder’in çok akıllıca hazırladığı atakta golü yedik. Zaten hakemi de arkasına alan rakip tekme tokat topçularımıza dayak da atmaya başlayınca topu kendi ön alanımıza taşımakta çok ama çok zorlandık. Bu yüreksiz ve haddinden fazla tedbirli oyun planı bize hiç yakışmadığı gibi faturası da çok ağır oldu. Halbuki, örnek vermek gerekirse oyuna ilk yarıda Kadıköy’de Beşiktaş’ın bizim maçta başladığı gibi bir deplasman planı ile baskın hücumlar yaparak başlamalıydık. Anlaşılan aradaki puan farkına fazlaca güven duymuşuz.

İlk yarı boyunca oyunun ağırlık merkezi orta alan ile ceza alanımızın arasında kalan bölge idi. G.Saray aslında risk de alarak devamlı surette ön alan baskısı uygulayarak topun neredeyse hep bu bölgede kalmasını sağladı. Bunda Yekta'nın gerçekten çok iyi alan kaplayan ve kapatan oyununun hakkını vermek gerek. Selçuk İnan hücum olarak gününde olmasa da Melo ve Yekta’ya defansif olarak üst düzey katkı verince, G.Saray orta sahasının alan daraltarak yaptığı presi aşamadık. Bunda G.Saray’ın kanatlarımızı iyi kapatmasının da çok rolü oldu. Özellikle Burak belki ilk defa savunma görevini bu kadar iyi yaptı ve Caner'i tedirgin etti. Solda da Telles ve Sneijder ile hep inisiyatif alıp Gökhan’ın çıkmasına izin vermediler. Kanatlarımız ön alana çıkamadığı için orta üçlümüz fazlaca pas alternatifi bulamadı ve orta sahada üç pas yapamaz hale geldik. İlk yarı boyunca işlemese de tek planımız Emenike’ye uzun top atmak oldu. Emenike’nin çok yalnız kalması yanında hakemin de çaldığı tek yanlı düdüklerle bu plan hiç işlemedi. Sow ve Kuyt bu yarıda neredeyse varlık gösteremediler desek yeridir.

10 kişi ile değişiklik yapmadan çıktığımız ikinci yarıda ise oyun tamamen değişti ve ipler bir nebze olsun bize geçti. G.Saray, alanı ilk yarıdaki gibi daraltamadı ve ön alan baskısını yapmadı. Bu ilk bakışta sürpriz gibi gelse de, Mancini’nin mantalitesini bilenler çok şaşırmamıştır. İtalyan teknik adamın böyle durumlarda mutlaka garanti planını devreye soktuğu bilinen bir gerçek. Ersun Hoca da belki de bunu beklediğinden, belki de elinde fazlaca alternatif olmadığından oyuncu değişikliği yapmadı. Peki ne oldu? Bu sefer pas yapacak alan bulunca biraz olsun oyunumuzu oynamaya başladık. Yalnız G.Saray bu sefer de kendi birinci bölgesini kademeli olarak iyi savununca pozisyon bulmakta çok zorlandık. Bu oyunun doğası gereği birkaç kontratak pozisyonu da verdik, ki bunların birkaç tanesi çok etkiliydi ama Volkan iyi günündeydi. Sonuçta maç boyunca rakibimizin bulduğu birkaç net pozisyondan biz bir tane bile bulamadan maçı tamamladık.

Oyuncu performansı olarak Emenike ve Meireles’i ön sıraya koyuyorum. Emenike çok hata yapmış gibi gelebilir, tercih hatası da yapmış olabilir. Buna karşın özellikle ilk yarıda direnen ve G.Saray defansını zorlayan neredeyse tek oyuncumuz oydu. Hep inisiyatif aldı, kaçmadı, topu istedi. Fakat Sow bu maçta kaybolduğu için, Kuyt da iyi gönünde olmadığından çok yalnız kaldı. Alıp gidebileceği en az 3-4 pozisyonu da hakem haksız yere doğradı. Sadece Selçuk’a arkadan yaptığı tırpan çok gereksizdi ve hiç yakışmadı. Meireles ilk yarı ayakta kalmaya çalıştı, ikinci yarı yaptığımız atakların gelişmesinde epey rol oynadı. Çok iyi pozisyon bilgisi ve pas yeteneği ile çok katkı verdi. Gökhan ileri çıkamadı ama defansta kademelerde yine çok başarılıydı. Bekir son haftalardaki performansının altındaydı, golde de hatası vardı ama tüm hatayı ona yıkmak doğru olmaz. Golde Sneijder’ı kovalaması gereken Mehmet Topal’dı. Topal’dan da o hep alıştığımız üst düzey katkıyı çok göremedik. Ersun Hoca bana göre Sow’a çok fazla sabretti ve Webo’yu oyuna almakta çok geç kaldı. Sow bu tür sıkışık oyunlarda topu tutmakta zorluk yaşıyor. Webo en azından 20 dakika oynasa oyunu karşı alana yıkmamız çok daha kolay olabilecekti.

Sonuç olarak, dağılmaya müsait ve kendi içinde sorun yaşayan ezeli rakibe çok anlamsız biçimde kendi elimizle yeniden hayat verdik. Bu maça hazırlık aşamasında hem teknik heyet hem de tüm oyuncularımızın eksikleri olmuş, bu belli. Hakem faktörünü saymazsak yine de Emre biraz daha soğukkanlı kalıp aklıyla hareket edebilseydi sonuç böyle olmazdı diye düşünüyorum. Bir daha bu hataları yapmayalım diyoruz ama bir şekilde gereksizce yapmaya devam ediyoruz.

Neyse ki, enseyi karartacak durum yok. Sadece malumun ilanı bir, belki iki hafta daha ötelenmiş oldu. Mayıs sıcaklığında bunları hatırlayan bile olmayacak…